Profil użytkownika: Paulina

Nie powiedziałabym, że to najlepsza książka Pratchetta od czasu poprzedniej. Dobrze się bawiłam podczas czytania, historia przepełniona była absurdem, ironią i inteligentnym humorem, ale inne podobały mi się bardziej.
W powieści autor mocno skupia się na motywach związanych ze starożytnym Egiptem, dodając do nich sporą dawkę fizyki kwantowej. Jeśli ktoś lubi te motywy, to myślę, że książka może bardziej przypaść do gustu.

Nie powiedziałabym, że to najlepsza książka Pratchetta od czasu poprzedniej. Dobrze się bawiłam podczas czytania, historia przepełniona była absurdem, ironią i inteligentnym humorem, ale inne podobały mi się bardziej.
W powieści autor mocno skupia się na motywach związanych ze starożytnym Egiptem, dodając do nich sporą dawkę fizyki kwantowej. Jeśli ktoś lubi te motywy, to...

Najlepszy tom serii z przeczytanych do tej pory. Niezmiennie jest to dla mnie świetny wybór lektury, gdy potrzebuję czegoś lekkiego, przyjemnego w odbiorze i bardzo wciągającego już od pierwszych stron.
Szczególnie podobała mi się sprawa kryminalna. Niemal do samego końca nie domyśliłam się, kim jest przestępca, chociaż autorka w subtelny sposób od początku podrzucała czytelnikowi drobne tropy i wskazówki.
Na pewno w najbliższym czasie sięgnę po kolejny tom.

Najlepszy tom serii z przeczytanych do tej pory. Niezmiennie jest to dla mnie świetny wybór lektury, gdy potrzebuję czegoś lekkiego, przyjemnego w odbiorze i bardzo wciągającego już od pierwszych stron.
Szczególnie podobała mi się sprawa kryminalna. Niemal do samego końca nie domyśliłam się, kim jest przestępca, chociaż autorka w subtelny sposób od początku podrzucała...

Mam mieszane uczucia do książki. Początek sprawił mi największy problem, był bardzo powolny i trochę nie wiedziałam, w jaką stronę będzie zmierzała akcja. Natomiast mniej więcej od połowy byłam tak wciągnięta, że dokończyłam książkę w jeden wieczór.
Bardzo podobał mi się gotycki klimat powieści - mrok, nawiedzony dom, duchy, mgła. Styl autorki również pasuje do takiego klimatu.
W przypadku samej historii opowiadanej przez Vidę Winter, to spodziewałam się, że pod koniec pojawi się w niej jakiś zaskakujący element, którego czytelnik w ogóle się nie spodziewał. W innym wypadku, po co przez tyle lat opowiadałaby zmyślone historie swojego życia. Nie zawiodłam się i mimo że autorka wplatała w opowieść drobne elementy wyjaśniające takie zakończenie, to mam wrażenie, że było trochę zbyt przerysowane i dziwne. A w jednym momencie trochę niekonsekwentne.
Po opiniach, które słyszałam myślałam, że będzie to jeden z zachwytów, a książka była po prostu dobra.

Mam mieszane uczucia do książki. Początek sprawił mi największy problem, był bardzo powolny i trochę nie wiedziałam, w jaką stronę będzie zmierzała akcja. Natomiast mniej więcej od połowy byłam tak wciągnięta, że dokończyłam książkę w jeden wieczór.
Bardzo podobał mi się gotycki klimat powieści - mrok, nawiedzony dom, duchy, mgła. Styl autorki również pasuje do takiego...