Puc, Bursztyn i goście

Prosta książeczka dla dzieci opowiadająca o przygodach dwóch psów na podwórku. Spotkania z różnymi zwierzętami, ciepła i pozytywna książeczka. Dziecko słucha z zainteresowaniem.

Prosta książeczka dla dzieci opowiadająca o przygodach dwóch psów na podwórku. Spotkania z różnymi zwierzętami, ciepła i pozytywna książeczka. Dziecko słucha z zainteresowaniem.

Zapewne mało które współczesne dziecko nie zanudziłoby się przy tej lekturze na śmierć, być może żadne, ale - cóż - to jedna pozycji, na których się wychowałem i nadal mnie bawi, jak się okazuje. Przygoda, przyjaźń, ciepło i nauka w starym wydaniu. No dobrze, starodawnym :)

Zapewne mało które współczesne dziecko nie zanudziłoby się przy tej lekturze na śmierć, być może żadne, ale - cóż - to jedna pozycji, na których się wychowałem i nadal mnie bawi, jak się okazuje. Przygoda, przyjaźń, ciepło i nauka w starym wydaniu. No dobrze, starodawnym :)

Kiedyś moja lektura w podstawówce i do dziś pamiętam jak niewiele się tam działo i jak męczące było czytanie tej książki.

Kiedyś moja lektura w podstawówce i do dziś pamiętam jak niewiele się tam działo i jak męczące było czytanie tej książki.

Kapitalna książeczka o psach. W dzieciństwie czytałam ją wielokrotnie. Świetne ilustracje.

Kapitalna książeczka o psach. W dzieciństwie czytałam ją wielokrotnie. Świetne ilustracje.

Wahałam się przed powrotem do mojej dawnej lektury szkolnej, ale było warto. Język Grabowskiego jest bardzo bogaty, zmysł obserwacji wyczulony, a sympatia do zwierząt wielka. I albo był psiarzem albo "Puc, Bursztyn i goście" wyszedł mu lepiej niż "Puch, kot nad koty". Albo też działa tu moja nostalgia.

Zastanawiam się też, czy to jego córka była tą Krysią, a gosposia Katarzyną z obu książek? Napisał je tak, jakby o własnej rodzinie opowiadał. I chyba faktycznie domownicy lubili dawać zwierzętom bułkę namoczoną w mleku z cukrem lub mocno osłodzoną herbatę. Ten motyw powtarza się zarówno w kocich, jak i psich historiach. Historiach sprzed kilkudziesięciu lat.

Wahałam się przed powrotem do mojej dawnej lektury szkolnej, ale było warto. Język Grabowskiego jest bardzo bogaty, zmysł obserwacji wyczulony, a sympatia do zwierząt wielka. I albo był psiarzem albo "Puc, Bursztyn i goście" wyszedł mu lepiej niż "Puch, kot nad koty". Albo też działa tu moja nostalgia.

Zastanawiam się też, czy to jego córka była tą Krysią, a gosposia...

Bawi, wzrusza, uczy. Czytałam jako dziecko i to tyle razy, że do dzisiaj początek cytuję z pamięci. Moja córka też pokochała te pieskie przygody. Do dziś wzrusza mnie wspomnienie jednej z ostatnich scen, kiedy Mikado postanawia zostać z Pucem i Bursztynem. Książka która pięknie opowiada o przyjaźni, do której droga wcale nie była usłana różami, o tym że pozory nieraz mylą i że nie warto oceniać, dopóki się kogoś nie pozna bliżej.

Bawi, wzrusza, uczy. Czytałam jako dziecko i to tyle razy, że do dzisiaj początek cytuję z pamięci. Moja córka też pokochała te pieskie przygody. Do dziś wzrusza mnie wspomnienie jednej z ostatnich scen, kiedy Mikado postanawia zostać z Pucem i Bursztynem. Książka która pięknie opowiada o przyjaźni, do której droga wcale nie była usłana różami, o tym że pozory nieraz mylą i...

Czytałem tyle razy, że już dawno straciłem tego rachubę. Kochałem w dzieciństwie, pacholęctwie, dorosłości i uwielbiam także w wieku dojrzałym.

Moje dzieci słuchały w wersji audio, aktualnie syn wypożyczył z biblioteki.

Może i trąci myszką, ale wciąż mnie bawi, wciąga i wciąż wracam do ponownej lektury. Rozumiem, że dla wielu może być archaiczna, jednak dla obeznanych z językiem Doktora Doolittle'a, czy Mary Poppins to w pełni przyswajalna i zrozumiała lektura.

Świetnie oddana, głównie psia, natura - autor pamięta, że pisze o zwierzętach i antropomorfizuje w dość oszczędnym stopniu. To prawdziwe psy podwórzowe a nie Pluto, czy Goofy. Absolutnie nie zgadzam się, że brak puenty - jest ona całkiem wyraźna. Jeden z salonowych piesków odnajduje się tam, gdzie pasuje, gdzie chce być, przełamuje narzucone schematy, wydobywa z siebie otwartość, witalność i radość życia zarazem ukazując silny charakter i dumę.

Dla mnie cudo.

Czytałem tyle razy, że już dawno straciłem tego rachubę. Kochałem w dzieciństwie, pacholęctwie, dorosłości i uwielbiam także w wieku dojrzałym.

Moje dzieci słuchały w wersji audio, aktualnie syn wypożyczył z biblioteki.

Może i trąci myszką, ale wciąż mnie bawi, wciąga i wciąż wracam do ponownej lektury. Rozumiem, że dla wielu może być archaiczna, jednak dla obeznanych z...

Gdzieś mi niedawno mignął ten tytuł i przypomniałam sobie, że była to pierwsza lektura, którą musiałam przeczytać w podstawówce. Rodzice zawieźli mnie wtedy do biblioteki, gdzie zobaczyłam setki książek dostępnych za darmo...
Wspomnienie miłe a sama książka no, nie spodziewałam się, że będzie ukazywać jak właścicielka rzuca kamieniami w psy albo je bije po przyłapaniu jak rozrabiają na podwórku 💀 Na szczęście czasem rzuci dodatkową kostkę z obiadu i wtedy fajnie jest. Yikes, ale no, brzmi jak wiarygodne i prawdopodobne przedstawienie wsi z początku XX wieku.
Zdziwiło mnie też, że psy "ćpały kartofle", ale najwyraźniej kiedyś oznaczało to po prostu łapczywe jedzenie, taka ciekawostka.

Nie wiem, czy ta książka dalej jest lekturą, w sumie nie musi być, bo morału tu nie ma za bardzo, jedynie, że pies to jest pies xD Przygody zwierzaków są opisane z ich perspektywy, autor dobrze i zabawnie oddał ich momentami chaotyczne zachowania i energiczne usposobienie. Przyjemnie i szybko się czyta, całość do machnięcia w godzinkę.

Gdzieś mi niedawno mignął ten tytuł i przypomniałam sobie, że była to pierwsza lektura, którą musiałam przeczytać w podstawówce. Rodzice zawieźli mnie wtedy do biblioteki, gdzie zobaczyłam setki książek dostępnych za darmo...
Wspomnienie miłe a sama książka no, nie spodziewałam się, że będzie ukazywać jak właścicielka rzuca kamieniami w psy albo je bije po przyłapaniu jak...

Kiedy inspiracją do stworzenia książki są zwierzęta w roli głównej, tkwi w tym zamyśle znaczny potencjał do wzruszenia i wzniecenia empatii, pozytywnych emocji w niemal każdym czytelniku. Pisarz w swej twórczości pod tytułem "Puc, Bursztyn i goście" ten potencjał przygwoździł monotematyczną problematyką, ubogim areałem, w jakim toczyła się akcja, bezbarwnymi postaciami. W książkach dedykowanych młodszym teoretycznie powinien tkwić morał podlegający dyskusjom w trakcie lekcji wychowawczych. W niniejszej pozycji ukazane zostały postawy niezupełnie moralne- jakby w myśl metody wychowywania poprzez stawianie antywzorców. Deprecjonowanie innych gatunków, przywłaszczanie cudzej własności, usprawiedliwione kradzieże zamiast uczciwego zdobywania zasobów- niby bagatelne wykroczenia, a jednak w moim odczuciu kolidowały nie tylko z ludzką, ale i psią naturą.
Nie przeszkadzał mi aż tak bardzo dobór wyrazów, jednak niektóre wymieniłabym na synonimy (są niekompatybilne ze słownictwem, jakim powinny operować dzieci).

Kiedy inspiracją do stworzenia książki są zwierzęta w roli głównej, tkwi w tym zamyśle znaczny potencjał do wzruszenia i wzniecenia empatii, pozytywnych emocji w niemal każdym czytelniku. Pisarz w swej twórczości pod tytułem "Puc, Bursztyn i goście" ten potencjał przygwoździł monotematyczną problematyką, ubogim areałem, w jakim toczyła się akcja, bezbarwnymi postaciami. W...

"Puc, Bursztyn i goście" to pełna ciepła i humoru opowieść o dwóch psach - Pucu i Bursztynie, którzy mieszkają na wsi. Ich beztroskie życie zostaje wywrócone do góry nogami, gdy pewnego dnia do ich domu przyjeżdżają goście - dwa rasowe pieski z Warszawy - Tiuzdej i Mikado. Puc i Bursztyn są początkowo zafascynowani nowymi przybyszami. Podziwiają ich piękne futra, obroże i zabawki. Goście z kolei są zachwyceni wiejskim życiem i swobodą, jaką cieszą się ich wiejscy kompani. Pomiędzy psami zawiązują się przyjaźnie, ale też dochodzi do zabawnych spięć i konfliktów. Różnice w charakterach i wychowaniu dają o sobie znać, prowadząc do zabawnych sytuacji.
"Puc, Bursztyn i goście" to nie tylko opowieść o psich przygodach. To również książka o tolerancji, przyjaźni i akceptacji różnic. Pokazuje, że pomimo różnic w pochodzeniu i wyglądzie, można się ze sobą bawić, uczyć od siebie nawzajem i tworzyć prawdziwe przyjaźnie. Książka napisana jest prostym, przystępnym językiem, zrozumiałym z łatwością dla dzieci. Tekst jest wzbogacony licznymi ilustracjami, które doskonale oddają atmosferę opowieści. Jest to lektura, która z pewnością spodoba się wszystkim miłośnikom zwierząt. Ta pozycja bawi, wzrusza i uczy.

"Puc, Bursztyn i goście" to pełna ciepła i humoru opowieść o dwóch psach - Pucu i Bursztynie, którzy mieszkają na wsi. Ich beztroskie życie zostaje wywrócone do góry nogami, gdy pewnego dnia do ich domu przyjeżdżają goście - dwa rasowe pieski z Warszawy - Tiuzdej i Mikado. Puc i Bursztyn są początkowo zafascynowani nowymi przybyszami. Podziwiają ich piękne futra, obroże i...