Inkub

Suwalszczyzna i mała wioska w której dzieje się wiele złego. Lata siedemdziesiąte, Jodoziory. Mieszkańcy nagle doświadczają mnóstwa tragedii, zła i przemocy. Nikt na początku nie wie, jak można to wytłumaczyć, jednak po pewnym czasie, wszystko zaczyna być powiązane z pewną tajemniczą kobietą.
Współcześnie. Znów coś złego zaczyna się dziać w małej wiosce na Suwalszczyźnie. Dwóch policjantów podczas pracy odkrywa, że nie wszystko da się racjonalne wytłumaczyć, a ich śledztwo zacznie prowadzić do zagadnień, które ciężko wytłumaczyć racjonalnie.
Powieść niezwykle wciągająca. Dwie linie czasowe świetnie się ze sobą przeplatają odkrywając przed czytelnikiem kolejne tajemnice: mroczne i straszne. Z każdym kolejnym rozdziałem dowiadujemy się więcej zarówno co działo się w latach 70-tych jak i w dwutysięcznych, a fabuła sprawia, że czytelnik dostaje gęsiej skórki.
Inkub to powieść niesamowita, mroczna i pochłaniająca czytelnika. Mimo swoich pokaźnych rozmiarów czyta się ją naprawdę szybko. A zakończenie! Nic tylko chce się poznać ciąg dalszy!

Suwalszczyzna i mała wioska w której dzieje się wiele złego. Lata siedemdziesiąte, Jodoziory. Mieszkańcy nagle doświadczają mnóstwa tragedii, zła i przemocy. Nikt na początku nie wie, jak można to wytłumaczyć, jednak po pewnym czasie, wszystko zaczyna być powiązane z pewną tajemniczą kobietą.
Współcześnie. Znów coś złego zaczyna się dziać w małej wiosce na Suwalszczyźnie....

Wciągnęła mnie mocno, przez co szybko się ją czytało, jak na taką cegłę. Historia ciekawa, chociaż pod koniec lekko rozczarowująca. Dużo bardziej podobała mi się linia fabularna z lat 70-tych, postać Vytautasa z lat współczesnych wypadła, moim zdaniem, infantylnie. Pomimo małych mankamentów książkę polecam ze względu na klimat i angażującą opowieść. Nie oczekujcie jednak, że w jakikolwiek sposób przestraszy, chociaż oczywiście jest to sprawa całkowicie indywidualna ;)

Wciągnęła mnie mocno, przez co szybko się ją czytało, jak na taką cegłę. Historia ciekawa, chociaż pod koniec lekko rozczarowująca. Dużo bardziej podobała mi się linia fabularna z lat 70-tych, postać Vytautasa z lat współczesnych wypadła, moim zdaniem, infantylnie. Pomimo małych mankamentów książkę polecam ze względu na klimat i angażującą opowieść. Nie oczekujcie jednak,...

To moja druga książka z dorobku autora. Pierwszą było "Gałęziste", które świetnie mi się czytało, niesamowity klimat i prawdziwa groza. Tutaj niestety jest gorzej. Horrorem to ta książka na pewno nie jest, bardziej bajką dla młodzieży. Niezbyt przypadł mi do gustu główny bohater, przeszkadzało mi również że w zasadzie wszyscy bohaterowie przyjmują istnienie sił nieczystych jako coś normalnego. Nie jest to zła książka ale nie wiem czy gdybym czytał w odwrotnej kolejności to sięgnąłbym po "Gałęziste".

To moja druga książka z dorobku autora. Pierwszą było "Gałęziste", które świetnie mi się czytało, niesamowity klimat i prawdziwa groza. Tutaj niestety jest gorzej. Horrorem to ta książka na pewno nie jest, bardziej bajką dla młodzieży. Niezbyt przypadł mi do gustu główny bohater, przeszkadzało mi również że w zasadzie wszyscy bohaterowie przyjmują istnienie sił nieczystych...

Jest to dobra książka. Ale nie bardzo dobra. Parę razy miałam ochotę ją rzucić w cholerę. No i ostatecznie zirytowało mnie zakończenie, bo choć sama końcówka, dynamiczna i pełna twistów była świetna, te twisty zostały tak wytwistowane, że nikt nie wie, o co chodzi, a autor w posłowiu sam pisze: "czytelniku, domyśl się". Czasem niejednoznaczność jest fajna. Tu nie jest, bo wszystko zrobiło się o wiele zbyt zagmatwane.
Nie jest to również horror, bo jakkolwiek opisuje tajemnicze wydarzenia, śmierci, samobójstwa, morderstwa itp., to scen naprawdę dobrze napisanych pod kątem grozy jest tyle, co kot napłakał. Najbardziej tu oszukuje prolog, bo ten jest napisany nad wyraz dobrze - ale potem już tego klimatu praktycznie nie ma.
Mamy dwie linie czasowe - lata 70.-te i współczesność - ogólnie jest to poprowadzone dobrze tylko, kurczę, o wiele za długo. Nawet jeśli klimatu grozy nie czuć, to klimat suwalskiej wsi jak najbardziej. Główny bohater (linii współczesnej) fajnie zrobiony, może budzić sympatię i chce mu się kibicować.
Ogólnie od dawna miałam chęć na tę książkę i nie żałuję, że ją przeczytałam, ale... mimo wszystko, redakcja mogła pokusić się o skrócenie tego czy owego (tak sądzę),a autor o zagęszczenie grozy, bo to, że ludzie umierają, to za mało, by nazwać coś horrorem.
Żeby nie było, autor odwalił naprawdę kawał dobrej roboty jeśli chodzi o nawiązania między liniami czasowymi, rzucanie smaczków, zostawianie poszlak itp. Nadal jednak opakował to wszystko w cegłę, której zabrakło tego "czegoś" do bardzo dobrej powieści - otarł się o to, bez dwóch zdań, ale imho nie dociągnął. A może po prostu za wiele oczekiwałam po tej lekturze?

Jest to dobra książka. Ale nie bardzo dobra. Parę razy miałam ochotę ją rzucić w cholerę. No i ostatecznie zirytowało mnie zakończenie, bo choć sama końcówka, dynamiczna i pełna twistów była świetna, te twisty zostały tak wytwistowane, że nikt nie wie, o co chodzi, a autor w posłowiu sam pisze: "czytelniku, domyśl się". Czasem niejednoznaczność jest fajna. Tu nie jest, bo...

Bardzo dobry horror. Duży objętościowo, ponad 700 stron, ale czyta się błyskawicznie i jest pełen akcji. Plus za dwie osie czasowe. I świetne zakończenie, pozostawiające czytelnika w niedosycie.

Bardzo dobry horror. Duży objętościowo, ponad 700 stron, ale czyta się błyskawicznie i jest pełen akcji. Plus za dwie osie czasowe. I świetne zakończenie, pozostawiające czytelnika w niedosycie.

Jest to niewątpliwie ciekawa pozycja. Początek nie bardzo do mnie przemawiał, jednak od polowy akcja nabiera tempa, a ta "komediowa" strona, która mi nie odpowiadała zanika. Pewnych rzeczy się domyśliłam jednak przyznaje, zakończenie zaskakuje,a posłowie to wisieńka na torcie 🤌🤌🤌🤌🤌

Jest to niewątpliwie ciekawa pozycja. Początek nie bardzo do mnie przemawiał, jednak od polowy akcja nabiera tempa, a ta "komediowa" strona, która mi nie odpowiadała zanika. Pewnych rzeczy się domyśliłam jednak przyznaje, zakończenie zaskakuje,a posłowie to wisieńka na torcie 🤌🤌🤌🤌🤌

Mega wciągająca książka tak mnie pochłonęła, że nie dało się oderwać nosa od kartek. Połknięta w dwa świąteczne wieczory 📖✨

Mega wciągająca książka tak mnie pochłonęła, że nie dało się oderwać nosa od kartek. Połknięta w dwa świąteczne wieczory 📖✨

"Kiedyś spotkałem się z poglądem, że kobieca intuicja wynika z tysięcy lat niemyślenia"
"...miejsce, w którym znika jakakolwiek boża iskra, [...] jakakolwiek boża miłość, z której składają się wszystkie obiekty w okolicy, nawet powietrze" XD
"Zdała sobie sprawę, że stoi na czworakach na wilgotnym, miękkim, kamienistym podłożu [...]"
"Umiała to zrobić, ponieważ jest czarownicą".
"Iwonki to nie imiona. To skrót myślowy od kobiety na jeden raz I WON"
"Wiesz co ci dobrze zrobi? Zaciągnij do łóżka jakąś panienkę. [...] Przeleć ją tak, żeby wyła z roszkoszy, a z rana niech cię błaga na kolanach, żebyś nie odchodził. Nic tak nie zwiększy twojej pewności siebie"
720+ stron tego. Panu już podziękuję, panie Urbanowicz. Pan sam niech to swoje dzieło przeczyta jeszcze raz, zamiast namawiać do tego czytelników.

"Kiedyś spotkałem się z poglądem, że kobieca intuicja wynika z tysięcy lat niemyślenia"
"...miejsce, w którym znika jakakolwiek boża iskra, [...] jakakolwiek boża miłość, z której składają się wszystkie obiekty w okolicy, nawet powietrze" XD
"Zdała sobie sprawę, że stoi na czworakach na wilgotnym, miękkim, kamienistym podłożu [...]"
"Umiała to zrobić, ponieważ jest...

Bardzo klimatyczna książka. Od pierwszej do ostatniej strony odczuwamy niepokój. Ta atmosfera grozy unosi się cały czas nad każdą stroną tej powieści.

Do tego fajnie autor stopniowo, powoli odsłania nam tajemnicę wioski. To fajnie rzutuje z tym skakaniem między rozdziałami, kiedy mamy raz przeszłość, a raz teraźniejszość.

Powieść jest tak zbudowana, że wraz z Vytautasem zaczynamy myśleć nad sprawą. Sam kilka razy złapałem się na tym, że zamiast czytać dalej, to analizowałem w głowie kolejne odkryte wątki.

Żeby było mało w analizowaniu, to nawet jak zostanie większość rzeczy odkryta, to później okazuje się, że część rzeczy zostaje przez nas niezauważone. Czytelnik może nie dostrzegać początkowo rzeczy, które pod koniec okazują się istotnymi wskazówkami od autora.

Naprawdę fajnie napisana książka, która mocno wciąga. Może nieco ten finał jest za szybki, ale pozostawia on duże pole przemyśleń dla czytelników.

Bardzo klimatyczna książka. Od pierwszej do ostatniej strony odczuwamy niepokój. Ta atmosfera grozy unosi się cały czas nad każdą stroną tej powieści.

Do tego fajnie autor stopniowo, powoli odsłania nam tajemnicę wioski. To fajnie rzutuje z tym skakaniem między rozdziałami, kiedy mamy raz przeszłość, a raz teraźniejszość.

Powieść jest tak zbudowana, że wraz z Vytautasem...

Bardzo ciekawie odkrywana, a za razem budowana historia. Umiejętne przechodzenie między tym co było, a tym co jest stanowi ogromny plus. Z początku dość rozwleczona historia (którą można by deko skrócić),przechodzi w coraz to szybsze tempo. Miejscami faktycznie nie dało się przestać czytać. Największym minusem w moim odczuciu jest samo zakończenie - jakoś tak, no nie wiem... Nie pasowało?

Bardzo ciekawie odkrywana, a za razem budowana historia. Umiejętne przechodzenie między tym co było, a tym co jest stanowi ogromny plus. Z początku dość rozwleczona historia (którą można by deko skrócić),przechodzi w coraz to szybsze tempo. Miejscami faktycznie nie dało się przestać czytać. Największym minusem w moim odczuciu jest samo zakończenie - jakoś tak, no nie...