Książka Roku 2018

Niepokorne. Klara

Cykl: Niepokorne (tom 2)
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
7,32 (272 ocen i 61 opinii) Zobacz oceny
10
27
9
21
8
57
7
106
6
41
5
12
4
3
3
5
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788310127129
liczba stron
368
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Drugi tom trylogii "Niepokorne" opowiadającej o wyjątkowych kobietach, których zawiłe losy splatają się w scenerii młodopolskiego Krakowa. Eliza, Klara i Judyta spełniają swoje marzenia kosztem trudnych kompromisów, płacąc wysoką cenę za szczęście. Kiedy latem 1896 roku Eliza Pohorecka i Judyta Schraiber spędzają wakacje w podwarszawskim pensjonacie, Klara Stojnowska, córka profesora...

Drugi tom trylogii "Niepokorne" opowiadającej o wyjątkowych kobietach, których zawiłe losy splatają się w scenerii młodopolskiego Krakowa. Eliza, Klara i Judyta spełniają swoje marzenia kosztem trudnych kompromisów, płacąc wysoką cenę za szczęście.
Kiedy latem 1896 roku Eliza Pohorecka i Judyta Schraiber spędzają wakacje w podwarszawskim pensjonacie, Klara Stojnowska, córka profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, angażuje się w pierwszy na ziemiach polskich bunt robotnic w fabryce cygar. Jako początkująca reporterka, emancypantka, a nawet sufrażystka walcząca o prawa wyborcze dla kobiet, buntuje się przeciw ciasnocie poglądów krakowskich filistrów oraz konserwatyzmowi ojca. Jednak radykalizm i upór dziewczyny sprawią, że zmuszona będzie wybierać między lojalnością wobec rodziny, miłością do mężczyzny a wiernością przekonaniom. Tymczasem Judyta, mimo przeciwności losu, realizuje swoje marzenia. Maluje i projektuje tkaniny, a choć w głębi duszy jest rozczarowana z trudem wywalczoną samodzielnością i kolejnym nieodwzajemnionym uczuciem, patrzy z nadzieją w przyszłość. Zwłaszcza że przed nią daleka i pełna artystycznych wrażeń podróż do cesarsko królewskiego Wiednia...

 

źródło opisu: http://nk.com.pl/

źródło okładki: http://nk.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Oficjalna recenzja
Ines książek: 1310

The game is not over….

„Niepokorne. Klara” to drugi tom trylogii Agnieszki Wojdowicz, który w niczym nie ustępuje pierwszemu. To przykład dobrze opowiedzianej historii, wiarygodnie naznaczonych realiów historycznych i ciekawie rozwiniętych nowych wątków znanych nam już bohaterek: Elizy, Judyty i Klary. I to właśnie tę ostatnią mamy okazję poznać bliżej. „Klara” to wyśmienita okazja, by zanurzyć się w pięknej scenerii młodopolskiego Krakowa, awangardowego Berlina czy tętniącego życiem kulturalnym Wiednia. Postaram się to zaraz udowodnić.

Jest rok 1896. Klara Stojnowska przerywa studia w Berlinie i jest ponownie w Krakowie, gdzie rozpoczyna zajęcia w Baraneum na drugim roku kursu literatury i historii. Pełna pasji, zaangażowania społecznego i woli walki, z zainteresowaniem przypatruje się strajkowi cygarniczek w jednej z krakowskich fabryk, któremu poświęca swój artykuł będący wyrazem jej (kolejnego) młodzieńczego buntu. Przy okazji poznaje pracującego tam człowieka o szerokich horyzontach - inżyniera Jerzego Platera – wynalazcę, konstruktora, zapalonego fotografa. On również zdaje się być zainteresowany tą nieprzeciętną dziewczyną. Klara już na pierwszy rzut oka wyróżnia się w tłumie: nosi melonik (zdecydowanie bardziej odpowiedni dla mężczyzny), letni beżowy kostium, jasną bluzkę i krawat z wpiętą w jedwab perłową szpilką. Oficjalnie pali papierosy, a jej suknie pozbawione są tradycyjnego gorsetu. Nosi krótszą niż nakazywała moda, prowokacyjną fryzurę i jest bezpretensjonalnie szczera. Sprawia...

„Niepokorne. Klara” to drugi tom trylogii Agnieszki Wojdowicz, który w niczym nie ustępuje pierwszemu. To przykład dobrze opowiedzianej historii, wiarygodnie naznaczonych realiów historycznych i ciekawie rozwiniętych nowych wątków znanych nam już bohaterek: Elizy, Judyty i Klary. I to właśnie tę ostatnią mamy okazję poznać bliżej. „Klara” to wyśmienita okazja, by zanurzyć się w pięknej scenerii młodopolskiego Krakowa, awangardowego Berlina czy tętniącego życiem kulturalnym Wiednia. Postaram się to zaraz udowodnić.

Jest rok 1896. Klara Stojnowska przerywa studia w Berlinie i jest ponownie w Krakowie, gdzie rozpoczyna zajęcia w Baraneum na drugim roku kursu literatury i historii. Pełna pasji, zaangażowania społecznego i woli walki, z zainteresowaniem przypatruje się strajkowi cygarniczek w jednej z krakowskich fabryk, któremu poświęca swój artykuł będący wyrazem jej (kolejnego) młodzieńczego buntu. Przy okazji poznaje pracującego tam człowieka o szerokich horyzontach - inżyniera Jerzego Platera – wynalazcę, konstruktora, zapalonego fotografa. On również zdaje się być zainteresowany tą nieprzeciętną dziewczyną. Klara już na pierwszy rzut oka wyróżnia się w tłumie: nosi melonik (zdecydowanie bardziej odpowiedni dla mężczyzny), letni beżowy kostium, jasną bluzkę i krawat z wpiętą w jedwab perłową szpilką. Oficjalnie pali papierosy, a jej suknie pozbawione są tradycyjnego gorsetu. Nosi krótszą niż nakazywała moda, prowokacyjną fryzurę i jest bezpretensjonalnie szczera. Sprawia wrażenie kobiety wyemancypowanej i wolnej. To bez wątpienia zasługa niedawnego pobytu za granicą: Berlin odmienił Klarę. Otworzył oczy na nieskończone możliwości, uświadamiając jednocześnie naukowe i obyczajowe zapóźnienie Galicji. (…) Ironiczna wobec mieszczańskiej moralności, bigoterii i wszelkich przejawów dyskryminacji, walczy[…] odtąd, choć nie zawsze skutecznie i z rozsądkiem, o prawo do życia wolnego od przesądów oraz ograniczeń. Nie liczy[…] się z nikim i z niczym. Nawet z opiniami ojca, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego czy zatroskanej matki. Klara ma mocny charakter i wielką ochotę na poznawanie świata. Jest zagorzałą przeciwniczką staroświeckich poglądów tak bliskich większości społeczeństwa oraz ślepego przywiązania do tradycji. Dla niej ważniejsza jest wierność własnym przekonaniom niż konwenanse. Jest odważna, bezkompromisowa i chętnie podejmuje ryzyko, choć wygłaszanie niepopularnych opinii sprowadza na nią nieustanie niemałe kłopoty. Jednocześnie pragnie realizować swe pasje, być kochaną i kochać, czasem nawet wbrew ogólnie przyjętym normom. Zaangażowana w misję dziennikarską, pisze kolejne artykuły, poznaje nowych, interesujących ludzi (np. Wyspiańskiego w redakcji „Nowej Reformy”). Niestety, musi również ponosić odpowiedzialność za swoje czyny – za zbyt bliskie stosunki z socjalistami, za utratę głowy dla nieodpowiedniego mężczyzny… Klara składała się z paradoksów, bo choć bardziej niż kiedykolwiek świadoma była pragnień i marzeń, intensywnie smakowała codzienność i tylko bała się, do czego ją to zawiedzie… Czy jej obawy były uzasadnione?

Nie lepiej jest z przyjaciółką Klary, Judytą Schreiberówną. Po powrocie z Otwocka, dziewczyna nadal rozmyśla o Maurycym Stojnowskim, przebywającym w Paryżu. Kiedy ten niespodziewanie pojawia się ze swoją narzeczoną w Krakowie, Judyta przyjmuje propozycję właścicielki pracowni, Miny Ebner i wyjeżdża do Wiednia, by zapomnieć o ukochanym. Maluje i projektuje tkaniny, a obcując z wielką sztuką, ma okazję poznać: Gustava Klimta, Kolo Mosera i Maxa Henneberga. Między nią a tym ostatnim, nawiązuje się nić sympatii, która dość szybko przeradza się w coś więcej… Za granicą Judyta podejmie próbę nauki jazdy na rowerze (to początki cyklistów), ale i otrzyma możliwość stworzenia własnych prac na wystawę secesjonistów i zaprojektowania sukni na inny, również niezwykle prestiżowy konkurs (było to prawdziwe wyzwanie w tamtych czasach, sądzono bowiem, iż najlepszymi projektantami są mężczyźni…). Jak potoczą się dalsze losy nieprzeciętnie utalentowanej Judyty? Co czeka ją w dającym wielkie możliwości Wiedniu?

Tymczasem Eliza Pohorecka, bohaterka pierwszego tomu, schodzi w drugim na dalszy plan. Wciąż wiedzie dość spokojny żywot przy boku ukochanego Antona Wielbrachta, Austriaka (a więc okupanta!). Mimo iż rodzina Elizy (szczególnie jej babcia – Elżbieta Orzechowska) nie akceptuje tego związku, dziewczyna nie rezygnuje ze swego szczęścia, a narzeczony stanowi[…] dla niej swoisty punkt odniesienia we wszelkich życiowych kwestiach. Powoł[uje] się na niego nieustannie, jakby zrósł się z nią niczym pień solidnego drzewa z oplatającym go bluszczem. Jakby był niezbywalną częścią jej życia lub jego warunkiem... Jedynym problemem jest kwestia edukacji – czy Elizie uda się skończyć Studium Farmaceutyczne UJ? Czy spełni swoje marzenia i czy będzie musiała zapłacić za nie wysoką cenę?

Drugi tom „Niepokornych. Klara” jest rewelacyjną kontynuacją pierwszego i pozwala snuć przypuszczenia, że kolejna i ostatnia zarazem część przygód nieprzeciętnych przyjaciółek z młodopolskiego Krakowa, będzie równie udana. Agnieszce Wojdowicz udało się zaserwować swoim czytelnikom po raz drugi wyjątkową ucztę: pełną wiarygodnych bohaterek, intrygujących splotów wydarzeń, naznaczoną nieustanną walką o siebie, swoje przekonania i marzenia oraz o wolność, równość i prawa kobiet. Warto sięgnąć po „Niepokorne” choćby po to, by się przekonać, jakie zmiany niósł ze sobą schyłek XIX wieku w Berlinie, Wiedniu czy Krakowie i jak zmieniali się ich mieszkańcy. U Wojdowicz nie znajdziecie nudnych encyklopedycznych danych czy suchych faktów. Dzięki zmyślnie prowadzonej akcji, pełnokrwistym bohaterkom, czytelnik jest niemalże naocznym świadkiem wszelkich zmian napędzających ówczesny świat. Świadomie sięgając po źródła historyczne, z których umiejętnie czerpie bodźce do tworzenia wiarygodnych historii okraszonych cudownie fikcyjną nutą, Agnieszka Wojdowicz jest kolejną polską pisarką, której twórczość zadowoli nawet najbardziej wybrednych czytelników. Polecam gorąco!

Agnieszka Biczyńska

Cytaty pochodzą z recenzowanej książki.

pokaż więcej

Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (603)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 3333
Beata | 2016-10-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 28 października 2016

Bardzo dobra powieść obyczajowa. Wspaniale oddany klimat przełomu wieków. Secesja w sztuce, w życiu hipokryzja i pozory - jakie to "ludzkie". Dalsze, poplątane losy trzech przyjaciółek. Szczęśliwe i nieszczęśliwe miłości, picie życia duszkiem, światek artystyczny i światek robotniczy. Bardzo dobrze się czyta, chociaż bohaterki niekiedy irytowały mnie swoim postępowaniem i niekonsekwencją. Ale co ja wiem o życiu? Jedno wiem na pewno, cieszę się, że żyję sto lat później...

książek: 6766
allison | 2016-12-06
Przeczytana: 04 grudnia 2016

Drugi tom cyklu "Niepokorne" w niczym nie ustępuje pierwszej części. Perypetie trzech przyjaciółek są nieprzewidywalne (i to na pewno wielka zaleta!), interesujące i wciągające.

W drugim tomie na plan pierwszy wysuwa się wyemancypowana Klara, która pragnie zrobić karierę dziennikarki. W staroświeckim świecie dominowanym przez mężczyzn jest to niezwykle trudne. Bohaterce nie brak jednak determinacji i odwagi, a jej walka o prawa kobiet i społeczne zmiany sprawia, że poznaje nowych ludzi, którzy bardzo wpływają na jej dalsze życie.
Oczywiście autorka sporo miejsca poświęca także pozostałym dwóm przyjaciółkom, Judycie i Elizie, które starają się zrealizować swoje artystyczne i edukacyjne marzenia oraz przeżywają duchowe rozterki.

Całość czyta się lekko i z przyjemnością. To samo można powiedzieć o wersji audiobooka, tym bardziej, że interpretacja Moniki Dąbrowskiej-Jarosz jest rewelacyjna.

książek: 871
Nina | 2018-04-11
Na półkach: 2018, Przeczytane, Ebook
Przeczytana: 11 kwietnia 2018

Kolejna część trylogii o trzech niepokornych przyjaciółkach. Eliza, Klara, Judyta, tak różne, a łączy je jedno - niechęć dostosowywania się do panujących konwenansów i chęć zmian. Zmian panujących obyczajów, zmian ograniczających prawa kobiet do swobodnego decydowania o swoim życiu. Tak jak w przypadku części pierwszej czyta się łatwo, lekko i przyjemnie. Zdaję sobie sprawę, że to nie jest wielka literatura, nie zmienia to faktu, że każdy czasami takiej właśnie literatury potrzebuje. Ja ostatnio potrzebuję coraz częściej :)

książek: 584
Gala | 2017-01-19
Przeczytana: 14 stycznia 2017

Sprawna kontynuacja opowieści o trzech niesamowitych kobietach. Klimatyczny Kraków i Wiedeń, piękny język, fantastyczny styl to coś co wciągnęło mnie bez reszty przeczytałam jednym tchem poświęcając książce z całą przyjemnością jeden dzień.

książek: 3219
Gosia | 2016-09-02
Na półkach: Przeczytane, ROK 2016
Przeczytana: 02 września 2016

Dalszy ciąg losów 3 koleżanek Klary, Elizy i Judyty. Przeżywają nieszczęśliwe miłości, wzloty i upadki, wyjazdy za granicę. Bardzo dobrze i szybko czyta się tą książkę. Teraz czas na Judytę ☺

książek: 3813

Dalsze losy trzech bohaterek, jakże niepokornych z uwagi na czasy i przypisane ówczesnym kobietom role społeczne. Tym razem bohaterkę pierwszej części, Elizę, bedziemy widywać w tle, na dalszym planie nadal będzie pozostawać Judyta, o których i tak do tej pory wiemy najwięcej. Teraz nastał czas na bliższą konfrontacje z Klarą, młodą zbuntowaną dziennikarkę. Kobieta o mocnym charakterze, idąca pod prąd panującym poglądom konserwatywnego społeczeństwa. Można sobie wyobrazić, jak osoba o bezkompromisowych i postępowych ideach naraża sie na kłopoty i to już w zestawieniu z racjami rodziców. Brat po wejściu w odpowiedni wiek otrzymał od ojca swoją część spadku, natomiast ona, jako kobieta, może jedynie liczyc na wyżebrane drobnych sum do momentu aż wyjdzie za mąż. Tylko wtedy, dla niej, jak dla każdej innej kobiety w tamtych czasach, może nastąpić tylko zmiana zarządcy jej majątku, z ojca na męża. Trudno zatem dziwić się postawie Klary, chęci zerwania z przymuszaniem do odgrywania roli...

książek: 1024
elenkaa | 2015-06-17
Przeczytana: 17 czerwca 2015

Recenzja znajduje się również na moim blogu: http://pasion-libros.blogspot.com/2015/06/113-niepokorne-klara-agnieszka-wojdowicz.html

Zagłębiając się po raz pierwszy w świecie trzech niepokornych przyjaciółek byłam niezmiernie oczarowana całą historią. I z niecierpliwością oczekiwałam kontynuacji losów poznanych w "Elizie" panien. Moja męka wreszcie się skończyła, gdyż "Klara" w końcu ujrzała światło dzienne!

Drugi tom ukazuje dalsze losy trzech zupełnie różnych kobiet: Elizy (bardzo delikatnej, zakochanej we "wrogu", marzącej o zostaniu lekarką albo chociaż farmaceutką), Judyty (romantycznej malarki, która przeżyła naprawdę wiele traumatycznych zdarzeń w pierwszym tomie, a i teraz nie ma lekko, gdyż zmaga się z nieodwzajemnioną miłością) i Klary (najbardziej wyzwolonej z dziewczyn, która stara się być dziennikarką i walczyć o prawa robotnic). Życie tych młodych kobiet, których młodość przypadła na naprawdę ciężkie czasy dla płci pięknej nie jest lekkie. Wszystkie buntują się...

książek: 2380
Biblioteczka Rudej | 2015-07-12
Przeczytana: 12 lipca 2015

Równie ciekawy jak pierwsza część.Dalsze losy Klary, Elizy i Judyty...ależ żałuję,że nie żyłam w tamtych czasach:)

książek: 569
Antoniówka | 2017-12-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 10 grudnia 2017

Główną bohaterką drugiego tomu trylogii jest Klara Stojnowska - profesorska córka, która wbrew woli rodziców chce podążać własną drogą. Jest ona jedną z 3 niepokornych - obok niej są jeszcze Eliza i Judyta. Odnoszę wrażenie, że Klara jest najmniej dojrzała z całej trójki. Buntuje się, ale jednak do końca nie wie czego chce. Jej oderwanie od tradycji polega głównie na przepychankach słownych z ojcem. Choć trzeba jej oddać sprawiedliwość, że próbuje się usamodzielnić, sama na siebie zarobić.
Bardziej mnie jednak wciągnęły wątki, w których pojawia się Judyta, która aby zapomnieć o przeszłości wyjeżdża do Wiednia i tam prowadzi nowoczesny (jak na tamte czasy) tryb życia.

Druga część trylogii trzyma poziom, bardzo dobrze się czyta, jest dobrym wstępem do trzeciej części!

książek: 862
Kaś | 2015-06-29
Przeczytana: 29 czerwca 2015

Znane z pierwszego tomu młode panny, choć borykają się z przeciwnościami losu, wciąż żyją zgodnie z własnymi przekonaniami. Klarę Stojnowską, aktywistkę i emancypantkę, dopadają nieuniknione rozterki sercowe, Judyta Schraiber lecząca rany po porzuceniu decyduje się na wyjazd do Wiednia, natomiast Eliza wiedzie życie względnie spokojne i poukładane. Wszystkie trzy szukają jeszcze swoich ścieżek i próbują odnaleźć szczęście; stają przed dylematami i muszą dokonywać trudnych wyborów.

Główną bohaterką drugiej części "Niepokornych" jest Klara i już sam ten fakt sprawił, że rzuciłam się na tę powieść jak czytelnicze wygłodniałe zwierzę. Z całej trójki to właśnie ona jest moją ulubioną postacią, bo dumnym i buntowniczym charakterem przypomina mi własną życiową postawę. Nadzieje co do książki miałam wielkie i absolutnie się nie zawiodłam - gdy przysiadłam do lektury na chwilkę przed pracą, ani się obejrzałam, gdy za mną było 100 stron. Jeszcze tego samego dnia, późnym wieczorem...

zobacz kolejne z 593 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd