Prawdziwe oblicze islamu

Niektóre fakty okazały się dla mnie zaskoczeniem, gdyż wynikały u mnie z braku znajomości tematów tu poruszanych i świadectw. Spis treści jest bardzo szczegółowy, zajmuje aż dwie strony. Autor przybliżył "przysięgę krwi" na Koran, Państwo Islamskie, podział na sunnitów i szyitów, prześladowania, obecność muzułmanów w Europie. Przedstawił masonerię i ortodoksyjny judaizm. To wszystko jako zagrożenia dla europejskich społeczeństw i ich kultury. Ukazał jak postrzegany jest islam w Polsce i w Europie – życie w nieświadomości wobec nadchodzącej katastrofy naszej cywilizacji. Myślę, że przynajmniej jedną książkę Stanisława Krajskiego trzeba przeczytać. W tej książce odwoływał się do innych swoich publikacji, więc tematycznie jest spójny ze swoimi poglądami.

Książka bardzo krótka, prosta w czytaniu, przyjemna. Podział książki mi bardzo odpowiada, czytelne, krótkie rozdziały, które są konkretne i na temat. Jako osoba, która już dosyć sporo wie o feminizmie i się interesuje tym tematem, uważam, że nie ma w tej książce zbyt wielu odkrywczych informacji. Autorka podaje głównie "idiotyzmy", które są na co dzień widoczne i zauważalne w internecie, prasie, telewizji. Podsumowując, książka przyjemna, łatwo się ją czyta, jednak merytorycznie to raczej nic odkrywczego. Mimo to polecam każdemu, kto feminizmem się interesuje :)

"Skok na banki" jest kolejną pozycją ukazującą zmiany jakie zaszły w naszym kraju po 1989 roku. Autor opisał w niej procesy i mechanizmy jakie zachodziły podczas prywatyzacji polskich banków, firm ubezpieczeniowych i innych. Książka ta zawiera wiele ciekawych informacji i od pierwszej do ostatniej strony wciąga czytelnika, chociaż chwilami wymaga trochę większego skupienia.

Książka powstała rok po katastrofie. Jej fabuła opiera się na wywiadach, które autorzy przeprowadzili do filmu "Mgła". Sporo literatury o tej katastrofie mam już za sobą dlatego mimo że nie jestem zwolennikiem prawej strony politycznej to chętnie tę książkę przeczytałem. I uważam ją za naprawdę ciekawą pozycję (co prawda 10 lat temu scena polityczna wyglądała trochę inaczej). Autorzy zadają trudne i nie wygodne pytania i w niektórych kwestiach, ciężko się z nimi nie zgodzić (np. mija 11 lat od katastrofy, a wrak dalej trzymają u siebie Rosjanie). Niestety po lekturze tej książki mam nieodparte wrażenie, że autorzy, trochę na siłę starają się forsować tezę zamachu. Nieprzypadkowy dobór rozmówców (większość z nich romansuje z prawą stroną polityczną) tylko mnie w tym przekonaniu utwierdza. Dziś wiadomo już o wiele więcej niż 10 lat temu, choć dalej nie znamy wszystkich odpowiedzi i na kilka pytań nie poznamy ich pewnie nigdy. Ze wszystkich rozmówców dwie ostatnie wypowiedzi są moim zdaniem najciekawsze od strony merytorycznej (Władimir Bukowski i Przemysław Żurawski vel Grajewski). Szczególnie krótką syntezę Pana Przemysława na temat stosunków polsko-rosyjskich i sytuacji geopolitycznej po wschodniej stornie naszej granicy ciekawie się czyta. Książka ma sporo zdjęć, i to jest duży plus. Szybko się czyta. Można ją skończyć w jeden dzień. Myślę że warto przeczytać.

Książka jest intelektualną prowokacją. Świetna jej część to odniesienia do literatury i statystyk pokazujących w jaki sposób społeczność żydowska uzyskała dominującą pozycję w nauce, finansach czy kinie. To są bezsprzeczne fakty i warto się nad nimi pochylić. Warto wyciągnąć z nich wnioski i pracować nad naszym własnym sukcesem. Ta książka daje kopa do pracy nad sobą. Zupełnie inną sprawą jest, że autor podchodzi wręcz bałwochwalczo do kultury i tradycji żydowskiej. Można podziwiać umiłowanie wiedzy, pęd do innowacyjności i łatwość z jaką podchwytują idee. Jednak twierdzenie, że ich specyficzne podejście do moralności jest wartością samą w sobie pozwalającą przetrwać, bogacić się i świetnie prosperować jest naciągane. Jeżeli spojrzymy na ostatni wielki kryzys finansowy który zachwiał naszym światem w 2008 roku to był on wywołany przez instytucje i mechanizmy budowane od wielu lat przez żydowskie banki i instytucje, co zresztą przyznaje sam autor. Więc jeżeli chciwość i doprowadzenie do ruiny wielu ludzi, bo jesteśmy mądrzejsi i nam się należy jest przejawem tej moralności to ja dziękuję. Tego rodzaju moralność jest dla mnie mocno naciągana i dziurawa jak stare gacie. Autor myli się również powołując się na kulturę judeochrześcijańską. Nie ma czegoś takiego. Jest tradycja i kultura żydowska oraz kultura i tradycja chrześcijańska. Właśnie ze względu na wspomnianą wcześniej moralność jednak inna. Proponuję zapoznać się pamiętnikami Żydów z gett w Warszawie i Łodzi. Gdzie brat brata sprzedawał, gdzie policjant żydowskiej milicji w getcie budził większe przerażenie niż SS. Gdzie elita getta w Łodzi żyła wspaniale, rauty, przyjęcia, a biedota umierała, bo nie stać jej było na chleb, który był horrendalnie drogi właśnie dlatego, że król getta wprowadził własną walutę. Gdzie elita żydowska wydała na śmierć tysiące swoich dzieci i starców ratując siebie. Podkreślam, że są to relacje samych Żydów. W Izraelu obowiązuje prawo, które mówi - jeżeli Żyd stanie przed sądem w Izraelu oskarżony o zbrodnie wojenne, zdradę innych Żydów, posłanie współbraci do gazu i powie, że robił to dla ratowania siebie wychodzi z sądu niewinny. Jeszcze raz podkreślę, to nie jest moralność chrześcijańska i nie ma z nią nic wspólnego. Mam też żal do autora żyjącego tyle lat w Nowym Jorku, a jednak z polskim kompleksem. Nigdy tego nie zrozumiem. Może jako naród mamy IQ niższe niż nasi żydowscy bracia, których ratowaliśmy z pożogi tysiącami. Być może nie stworzyliśmy wielkich banków, być może nie zbudowaliśmy bomby atomowej, nie narzucamy trendów intelektualnych w USA, ale nie zamierzam mieć z tego powodu kompleksów. Jesteśmy jak Żydzi nie do zajechania. Powróciliśmy na mapę po wieku niewoli, wyszliśmy z komunizmu. Przetrwaliśmy potworną wojnę, która zabiła 1/3 naszych rodaków. Przetrwaliśmy czasy stalinowskie, gdzie żydowscy oprawcy mordowali kwiat polskiej inteligencji w świetle prawa. Nie muszę z tego powodu mieć kompleksów i nie dam się wpędzić w myślenie, że w związku z tym jestem gorszy. Śmieszy mnie kiedy autor podaje przykład elity jagiellońskiej, która cytuję z pamięci: "rozumiała swoje podrzędne miejsce i pozycję względem elity zachodu". Autor nie zna historii. W czasach Jagiellonów Polska była potęgą i to nie my patrzyliśmy na zachód, ale to na nas patrzono z zazdrością. Zmiana nastąpiła dużo później, po wielkich odkryciach geograficznych. Ale nie w czasach Jagiellonów! I na koniec jeszcze jedna uwaga. Żydzi i ich zdolności są imponujące. Jednak jest jeden kraj w którym nie powstała diaspora żydowska. Kraj gdzie żydowskość wtapia się w krajobraz, bo trafia nie tyle na równych sobie, co pod wieloma względami lepszych. Ten kraj to Chiny. Potęga, która po wielkim upokorzeniu wraca na arenę międzynarodową jako supermocarstwo i dziś rzuca wyzwanie zachodowi. Zachodowi gdzie dominuje elita żydowska. Jak skończy się to starcie? Mam wątpliwości czy sukcesem dla elit USA. Uczmy się od wszystkich, którzy tworzą ciekawe rozwiązania - od Finów - jak stworzyć nowoczesne, kształcące innowatorów szkolnictwo. Od Żydów jak rozpoznawać trendy w nauce. Od Chińczyków uczmy się cierpliwości, pracowitości i umiejętności wybierania własnej drogi bez oglądania się na innych. I przede wszystkim pozbądźmy się kompleksów!

Ta książka to prawdziwa perełka, bowiem dotyczy tematu wręcz nieobecnego, tematu tabu: koncepcji goja w żydowskiej tradycji. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego (ograniczmy się do Polski),że to Polacy/katolicy muszą tłumaczyć się ze swojego podejścia do obcego, żyda (jako wyznanie) itp. Zwłaszcza media głównego nurtu wraz z tak (to określę) celebrytami (kto śledzi prasę, TV będzie wiedział o co chodzi, nie będę się rozdrabniać przykładami) stworzyły obraz polskiego wszechobecnego rasizmu, antysemityzmu, faszyzmu, nietolerancji, ksenofobii i Bóg raczy wiedzieć czego jeszcze. To cud, że ktoś tu jeszcze żyje i wstaje rano Słońce. Tak się składa, że nikt nie stara się wyjaśnić żydowskiego fenomenu, jakim jest u nich pojęcie goja, czyli nie-żyda, tego dla nich <o b c e g o>. "Naród wybrany" obwarował swój etnos szeregiem praw, zwyczajów, które skrupulatnie przez wieki były podtrzymywane. Natomiast goj to jest ktoś obcy, przed którym należy się strzec, co też zostało usankcjonowane w pismach żydowskich, zwłaszcza w Talmudzie. Jak zaznacza Izrael Szahak, nie jest ten obraz goja neutralny, wręcz przeciwnie bardzo, ale to bardzo negatywny. Ktoś z gazety "której nie jest wszystko jedno" ;) może napisać, że takie odczytywanie to "wyrywanie z kontekstu i z czegoś jeszcze" i takie tam rzeczy, ale autor książki objaśnia, że dla żydów rozważania czy obcemu (gojowi) pomóc w szabat są we współczesnym Izraelu na porządku dziennym. Jedną z konsekwencji podziału na żydów i gojów to podwójna moralność, przejawiająca się w stosowaniu różnych kryteriów etycznych w stosunku do swoich i obcych. W szkołach talmudycznych, gdzie skrupulatnie studiuje się Torę i inne pisma fragmentów związanych z gojami się przecież nie pomija. Kształtują one to jak żydzi odbierają obcych, a państwo żydowskie nie jest tak absolutnie "świeckie" o czym zresztą pisze autor.

Ciekawy wywiad z arcyciekawym człowiekiem. Poruszanych tematów jest sporo - można powiedzieć, że czytając poznajemy świat wg Brauna - nie zawsze to świat przyjemny, ale za to zawsze ważne miejsce w nim zajmuje prawda, piękno. Zainspirować się po lekturze można na wiele sposobów: także literacko i filmowo.

Ciekawa książka i dość trudna w jednoznacznej i obiektywnej ocenie. Z jednej strony autor ma wyraźne sympatie prozachodnie o zabarwienie mocno konserwatywnym, stąd jego dość ostry stosunek do świata Islamu. Z drugiej strony bardzo mocno broni idei krucjat i atakuje tzw. pokojowe nastawienie muzułmanów. Wszystko mogłoby powodować, że książka jest dość jednostajna i jednostronna, niemniej w wielu miejscach nie ucieka od przyznania się do rozlicznych błędów i wypaczeń popełnionych przez zachodnie chrześcijaństwo. Książka jest bardzo prosta, niektóre fragmenty są niemal łopatologiczne, widać że autor zakładał, iż jego czytelnik nie będzie miał elementarnej wiedzy. Skorzystać zatem mogą wszyscy, nawet ci którzy mają już stałe poglądy na te zagadnienia. Warto czasem posłuchać co myślą inni. 

Każda książka autora to SZOK !!! Czyta się jak najlepsze powieści sensacyjne F. Forsytha. Tylko tam to fikcja, a tu rzeczywistość. Niestety, polska rzeczywistość !!! Zawsze się zastanawiałem jakim sposobem nauczyciel w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie [ sic ! ] , dzięki komu i z czyim poparciem tytułowy bohater doszedł w Polsce do tak wysokich politycznych stanowisk. Powiedzmy sobie szczerze, osobnik burakowaty i inteligentny inaczej. Trochę światła na rozwój jego kariery mogą mieć jego rodzinne kontakty. Żona Anna Dziadzia, rodzice w 1954 r. zmienili nazwisko na Dembowscy,( czyżby wstydzili się swojego żydowskiego pochodzenia ? ) , mało widoczna i raczej oszczędna w słowach. Całkowicie niepotrzebnie, z takimi rodzicami, pracownikami Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a potem Spraw Wewnętrznych, naprawdę nie ma się czego wstydzić !!! Naturalnie, tylko w odpowiednim towarzystwie. Tak, tak to właśnie towarzystwo jej męża, co autor dokładnie opisuje !!! Jak mścił się na dziennikarzu za ujawnienie tych informacji, co doprowadziło do jego próby samobójstwa, klasuje Polskę na poziomie nie Białorusi, ale jakiegoś Bantustanu, ale zależnego od Rosji i Niemców. Oprócz tego początki kariery Gołoty, kulisy wyborów Miss Polonii, co autor myśli o Giertychu i Latkowskim, znanym obrońcy laptopa i wiele innych historii zmuszających do pytań: - w jakim kraju żyjemy ? - kto nami rządzi ? - jak długo na to pozwolimy ? - a może jest już za późno na zmiany, bo jak zwykle " Polak mądry po szkodzie " !!! Czy naprawdę nikt nie zwrócił uwagi na, prawdopodobnie, jedyną szczerą wypowiedz B. Sienkiewicza, że " państwo polskie istnieje teoretycznie ". Kto jak kto, ale on musi to wiedzieć !!! Wszystkie książki autora POLECAM !!! NIC SIĘ NIE ZMIENIŁO !!! Dzisiaj wiadomość o planach zabójstwa Piotra Nisztora, dziennikarza śledczego, przez funkcjonariusza SOP, szefa ochrony R. Sikorskiego !!! Dlaczego wiem, jak to się skończy ??? Komorowski, Tusk jedno ... !!!

Dzieło niestety ogólnikowe i pozbawione źródeł, ale pionierskie w swej postaci i wcześniejsze niż książka T. Płużańskiego "Bestie". To taka książka telefoniczna czerwonych kacyków w Polsce i ich czerwonych (dziś raczej: niebieskich) dzieci. Dobre na początek!

Świetna książka dla pasjonatów klimatów mafijnych pokazująca trochę inne spojrzenie na to co się dzieje w kręgach biznesu i polityki. Jeśli ktoś zostanie przyciągnięty do książki w celu kontynuacji historii napisanej przez Mario Puzo nie będzie usatysfakcjonowany. Książka to bardziej dokument obrazujący świat mafii na którym mógł wzorować się Puzo.

Autor przewidział już w 2014, co może wydarzyć się za kilka lat. Szkoda, że politycy udawali, że nie widzą zapędów imperialnych Rosji. Szkoda też, że nie czytają książek... Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Powinna się spodobać nie tylko interesującym się geopolityką i stosunkami międzynarodowymi

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Lekka i przyjemna lektura oraz krótka książka. Ukazuje historię budowania niektórych fortun na świecie. Przystępny sposób przybliża sposoby najbogatszych ludzi świata na zdobycie fortuny. Przybliża nam bardzo znane nazwiska takie jak: Rockefellera, J.P. Morgana czy Onasisa albo Alfreda Nobla. Znajdują się w niej historie bezwzględnych kapitalistów jak i ludzi, którzy wpadli na fenomenalny pomysł albo z powodu nieszczęśliwego zbiegu okoliczności. Jeśli nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Czytelnik będzie miał do czynienia z ciekawym podejściem do tematu, z frapującymi, historycznymi informacjami np. jak Niderlandy omal nie zbankrutowały z nadmiaru posiadania cebulek tulipanów. Także widać, że autor oparł się o książkę taką jak Wojna o pieniądz 1. Prawdziwe źródła kryzysów finansowych.

Książka stanowi zbiór ciętych, publicystycznych tekstów. Podobnie jak "Popioły" - jest niespójna, nierówna. Napisana jest ze swadą, jednakże intelektualnemu meandrowaniu po krętych ścieżkach znaczeń i mnogości wydarzeń, czytelnik nie zawsze jest w stanie dotrzymać kroku. Niejeden pewnie świadomie zrezygnuje z tej wycieczki. Może być bowiem nieprzyjemna...

Solidne opracowanie traktujące o konfliktach międzynarodowych po II wojnie światowej. Część wojen jest opisana bardzo szczegółowo i sumiennie (wojny z Izraelem czy też I wojna w Zatoce z Irakiem) a część bardzo pobieżnie, wręcz zdawkowo. Niemniej jednak dla miłośników tego tematu książka może się podobać bo pisana jest bardzo rzeczowo i w sposób przejrzysty opisuje większość konfliktów. Jednak dużym minusem dla mnie jest brak jakiejkolwiek mapy, schematu działań czy też zdjęć. A szkoda bo myślę, że te jeszcze bardziej urozmaiciłyby tą pozycję i sprawiły, że chętniej sięgnęłyby po nią osoby nie mające całego atlasu geograficznego w głowie. Mogłaby być wtedy dla nich bardziej czytelna. A tak to wiele rzeczy trzeba sobie wręcz wyobrażać żeby zrozumieć co jest napisane. Za to duży plus dla autora za podjęcie się zestawienia tego tematu. Na rynku mnóstwo jest książek o obu wojnach światowych za to o najnowocześniejszych konfliktach niewiele.

Przeczytałam tę książkę z wielką uwagą i zainteresowaniem.Daniel Estulin ukazuje tajne spotkania najbardziej wpływowych ludzi świata, którzy decydują o losach świata. Czytając "przecierałam" oczy ze zdumienia jak zostaje zaprogramowana nasza rzeczywistość. Polecam gorąco i uważam, że każdy powinien ją przeczytać.

Książka stanowi opis działania członków OSS (Biura Służb Strategicznych) na różnych arenach II wojny światowej. Relacja sporządzona została w oparciu o przeprowadzone przez autora wywiady z agentami OSS. Książka jest bardzo tania i moim zdaniem warto się z nią zapoznać. Osoba, która dała książce notę "1" chyba czytała inną książkę, niż ja. Sporządzona przez nią opinia jest typowym przykładem wyciągania z kontekstu fragmentów książki tak, by osiągnąć konkretny cel.

Z pewnością intencją autora nie było promowanie wstępowania do masonerii. Przedstawiony obraz otrzymujemy od byłego członka i mistrza trzydziestego trzeciego stopnia. Jeżeli ktoś chce dowiedzieć się czegoś o masonerii przez pryzmat zagrożeń duchowych, to lektura ta będzie dla niego cenna. W innym wypadku już nie koniecznie i nie można traktować tej pozycji jako naukowego opisu działania organizacji.

Książka opisuje historię ruchu narodowego od zaborów do około 2014 roku. Wiele wątków jest bardzo ciekawych, szczególnie barwnie opisano okres międzywojenny, nuda wkrada się pod koniec PRL-u, gdy opisywane są liczne małe grupy i organizacje. Książka nastawiona lekko politycznie,jednak broni racji grupy w sposób elegancki i nie przesadzony. Książka z pewnością może znacząco wzbogacić wiedzę historyczną którą można śmiało wykorzystywać w rozmowach i dyskusjach.