Zamieć śnieżna i woń migdałów

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Ma klimat i czyta się szybko, ale brakuje w niej tego napięcia i zaskoczenia, które Läckberg potrafi dowieźć w pełnowymiarowych powieściach. Przyjemna, ale trochę zbyt lekka i przewidywalna.

Ma klimat i czyta się szybko, ale brakuje w niej tego napięcia i zaskoczenia, które Läckberg potrafi dowieźć w pełnowymiarowych powieściach. Przyjemna, ale trochę zbyt lekka i przewidywalna.

Miała być Agatha Christie, a nie wyszło do końca.

Miała być Agatha Christie, a nie wyszło do końca.

Książkę szybko się czyta. Skojarzyła mi się z kryminałami Agaty Christie, więc początek bardzo mnie wciągnął. Zakończenie niestety rozczarowało. Kiedy myślałam, że napięcie w końcu zacznie być budowane, było właściwie po wszystkim.

Książkę szybko się czyta. Skojarzyła mi się z kryminałami Agaty Christie, więc początek bardzo mnie wciągnął. Zakończenie niestety rozczarowało. Kiedy myślałam, że napięcie w końcu zacznie być budowane, było właściwie po wszystkim.

Niestety książka mnie nie urzekła. Bardzo prosta, wręcz nudna fabuła. Mam wrażenie, że autorka mocno inspirowała się tu starymi angielskimi kryminałami. Niestety, nie przyniosło to efektu wow.

Niestety książka mnie nie urzekła. Bardzo prosta, wręcz nudna fabuła. Mam wrażenie, że autorka mocno inspirowała się tu starymi angielskimi kryminałami. Niestety, nie przyniosło to efektu wow.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką i jak na razie ostatnie. Opowiadanie mało wciągające, wręcz nudne.

Było to moje pierwsze spotkanie z autorką i jak na razie ostatnie. Opowiadanie mało wciągające, wręcz nudne.

Zapowiadało się lekko, łatwo i przyjemnie, a wyszło jak zawsze. Nie pomogła nawet zbieżność obecnej zawieruchy za oknem z panującą w książce.
Owszem, pozycja na jeden wieczór, więc czyta się ją niemal mimochodem, ale o ile słabo zarysowane kreacje bohaterów, brak jakiegokolwiek napięcia i generalnie prostą historię można wytłumaczyć ilością stron, to beznadziejnego, napisanego na odwal się zakończenia już nie.
Porównanie do Christie czy Conan Doyle'a to dość śmiały i kompletnie nieśmieszny żart. Z całym szacunkiem dla Läckberg, ale od mistrzów gatunku dzieli ją Rów Mariański.
Jestem na tyle zniesmaczona i zawiedziona „Zamiecią śnieżną…”, że raczej szybko nie wrócę do powieści Camilli, a szkoda, bo swego czasu byłam fanką sagi o Fjällbacce.

Zapowiadało się lekko, łatwo i przyjemnie, a wyszło jak zawsze. Nie pomogła nawet zbieżność obecnej zawieruchy za oknem z panującą w książce.
Owszem, pozycja na jeden wieczór, więc czyta się ją niemal mimochodem, ale o ile słabo zarysowane kreacje bohaterów, brak jakiegokolwiek napięcia i generalnie prostą historię można wytłumaczyć ilością stron, to beznadziejnego,...

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, sprzyjające rodzinnym spotkaniom, a może będzie to wyjazd do ośrodka wczasowego z rodziną.

Nie zapomnijmy jednak o książce np. Camilli Läckberg „Zamieć śnieżna i woń migdałów".

Zgodnie z wolą patriarchy rodu Rubena, członkowie rodziny Liljecronas zbierają się na niewielkiej wyspie Valön. W trakcie kolacji Ruben ogłasza, że postanowił, wydziedziczyć wszystkich zaraz potem ląduje martwy z twarzą w talerzu.
Jest z nimi młody policjant Martin Mohlin, który zaczyna śledztwo.
Charakterystyka postaci jest wybiórcza. Ich poglądy oraz motywy zachowań poznajemy dopiero w trakcie przesłuchania.

„Zamieć śnieżna i woń migdałów" nie jest złą książką, ale nie wyróżnia się też niczym szczególnym.
Czytanie jest szybkie, lekkie, nawet chwilami emocjonalne. Jest ona oczywistym ukłonem wobec Agathy Christie (ale tylko ukłonem). Akcja tej mikropowieści toczy się bardzo płynnie, a dzięki małej objętości książki, nie jest nadmiernie rozwleczona. Napięcie utrzymywane jest na stałym poziomie, choć autorka dozuje nam z odpowiednią precyzją i częstotliwością wiele zagadek.

Sam kryminał jest o lekkim kalibrze, który będzie świetną rozrywką podczas najbliższych świąt.

Jak mi wiadomo, głównym hobby pisarki jest gotowanie.
Czy dałbym się zaprosić np. na kolację świąteczną???

Jest to moja pierwsza styczność z twórczością tej autorki, która z pewnością będzie kontynuacją kolejnej czytelniczej przygody.

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, sprzyjające rodzinnym spotkaniom, a może będzie to wyjazd do ośrodka wczasowego z rodziną.

Nie zapomnijmy jednak o książce np. Camilli Läckberg „Zamieć śnieżna i woń migdałów".

Zgodnie z wolą patriarchy rodu Rubena, członkowie rodziny Liljecronas zbierają się na niewielkiej wyspie Valön. W trakcie kolacji Ruben ogłasza, że...

Urocze domostwo, położone w odosobnieniu, dające czas i przestrzeń na spędzenie tych dni z tymi, których uważamy za najbliższych. I kiedy zebrani przy stole, zasiadają do wspólnych rozmów, a do nozdrzy uderza zapach migdałów, okazuje się on zwiastunem nie pysznego deseru, mającego osłodzić niesnaski, a zapalnika bomby, od dawna rozstawionej pomiędzy członkami rodziny.

Nowelę czyta się szybko i przyjemnie. Ze względu na skondensowaną formę opowieści, kolejne poszlaki wypływają dość szybko i sama akcja porusza się do przodu w tempie, które nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Nie zostajemy przytłoczeni zbyt rozległymi opisami, a jedynie (w pozytywnym kontekście) wykreowaną przestrzenią, z której bohaterowie nie mogą się wycofać, aż do rozwikładania śledztwa. Świetnie buduje to napięcie i wymusza brak zaufania do bohaterów – każdy jest podejrzanym.

Zagadka jest, niestety, z tego rodzaju, kiedy wszystkiego nie możemy rozwikłać samodzielnie – śledząc tylko kolejne opisy i badając reakcje postaci. Część niuansów wypływa pod koniec, razem z konkluzją detektywa i praktycznie streszczeniem wszystkiego, co tak naprawdę miało miejsce. Jest to z pewnością plus dla osób, które oczekują jasnych zakończeń, podsuniętych czytelnikowi pod sam nos.

Kryminał ten jest idealną pozycją, jeśli szukamy niewymagającego kryminału – troszkę w starym stylu, za oknem pada śnieg, a lekturze towarzyszy picie herbatki z imbirem.

Urocze domostwo, położone w odosobnieniu, dające czas i przestrzeń na spędzenie tych dni z tymi, których uważamy za najbliższych. I kiedy zebrani przy stole, zasiadają do wspólnych rozmów, a do nozdrzy uderza zapach migdałów, okazuje się on zwiastunem nie pysznego deseru, mającego osłodzić niesnaski, a zapalnika bomby, od dawna rozstawionej pomiędzy członkami...

Ciekawa historia. Dobra rozrywka.

Ciekawa historia. Dobra rozrywka.