Deklinacja męska/żeńska

Książka ze sporą ilością stron, a poszła mi bardzo szybko, wciągnęła mnie, zwłaszcza jak musiałam posiedzieć w domu przez chorobę. Wtedy nie miałam na nic innego chęci tylko na łóżko i książkę ;) Jednak od początku Kaśka z Białegostoku myśli, że facet zwariował, bo ewidentnie ją z kimś pomylił w pociągu. Okazało się, że była do kogoś bardzo podobna i gdy zgodziła się przyjść na przesłuchanie, jej życie się odmieniło o 180 stopni....a może o więcej... Zaczyna się szalone życie, gra aktorska nie tylko na planie. Pierwsze rozczarowanie miłosne.... Jak już wszystko zaczęło iść dobrze, to wszystko zaczęło się walić.... Pojawia się kolejny mężczyzna w jej życiu, ale czy to będzie ten? Czy to będzie romantyczna przygoda, a może trwała miłość? Kasia ma porywczy charakter i działa pod wpływem chwili, dlatego wpada w różne ciekawe sytuacje, nie zawsze wychodzi z nich zwycięsko ;) Co się wydarzy i czy zakończy się szczęśliwie? Tego dowiecie się po przeczytaniu tej powieści romantycznej. Jest lekka i szybko się ją czyta, choć czasem bohaterka denerwuje, to książka jest tak dynamiczna, ciągle coś się dzieje, więc szybko zapominamy że nas denerwuje ;)

Zgadzam się z opiniami, że początkowo treść nie porywa, Później czyta się ją jednym tchem, ale od pierwszych stron zachwycił mnie język, a to najbardziej cenię. Mamy różne gusta i treścią można do mnie nie trafić, ale język to podstawa. Po tym poznaje się wartość pióra. Szczerze polecam.

jedna z autorek , którą cenię. Łatwo mi było utożsamić się z bohaterami - to samo pokolenie . Historia wybaczania, spotkania po latach , zadr rodzinnych itp Dobrze się czyta , wciąga, angażuje. Na pewno POLA lepsza ale Ślady Hamowania też swój urok mają.

Podobała mi się trzecia część losów Zosi Knyszewskiej. Podobnie jak w poprzednich częściach, tak i tym razem Hanna Cygler pokazuje mnogość relacji międzyludzkich. Opisuje je dokładnie. Razem z bohaterami odczuwa się radość, miłość, pożądanie, wściekłość, upokorzenie, czy zazdrość. Te emocje są jak z życia wzięte, niebezpiecznie znajome, chociaż muszę przyznać, że niektóre wątki historii nie były zbyt realistyczne. Hanna Cygler spróbowała również oddać klimat lat 90. w Polsce. Po transformacji ustrojowej działo się sporo. Jedni dorabiali się majątku, inni bankrutowali, a jeszcze inni prowadzili podejrzane interesy. A w środku tej całej zawieruchy Zosia i jej pełen problemów mały świat. Polecam!

Gdy mąż - za przeproszeniem - robi innej babie dziecko, bierzecie rozwód, a w międzyczasie zostajesz babcią, na nudę nie narzekasz. Zwłaszcza gdy przyjdzie ci się zaopiekować najpierw (byłą) teściową, a potem sąsiadką. Lekko o nie do końca lekkich sprawach - niezła lektura na przedwiosenne wieczory.

Ostatnia część. Zaprzyjaźniłam się z Zosią, polubiłam ją. Książka dobra, ale nie do końca porwała mnie tak jak poprzednie części. Akcja głównie kręci się wokół Krzysia - syna Witka. Próbuje on znaleźć swoje miejsce w życiu... Pojawia się mafia, zło z przeszłości... Sporo się dzieje, dużo emocji, ale za mało o samej Zosi...

Droga przez piekło. Walka z własnymi lękami, strachami. Podejmowanie decyzji, wyborów. Godzenie przeszłości z teraźniejszością. Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie. "Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z nazwiskiem, które też straciło ważność. Jak ja." Warto przeczytać. Dobra lekcja zawarta w prostej historii.

dla mnie najlepsza powieść tej autorki. Historia Poli - niestandardowej, niepokornej , barwnej cioci oczami siostrzenicy Tosi. Saga rodzinna od czasów przedwojennych poprowadzona aż do współczesności. Wciąga, angażuje , identyfikuje czytelnika z bohaterami. Polecam. Dla mnie najlpesza powieść autorki .

Sielsko i diabelsko to dość ciekawa pozycja. Zaczęłam wyszukiwać książki trochę starsze, na których czytanie wcześniej nie miałam czasu. Teraz staram sie nadrabiać zaległości, więc między nowości wplatam inne starsze pozycje. Autorka opowiada o codziennym życiu rodziny, mieszkającej w małej wiosce pod Kielcami. Joanna jest nauczycielka języka polskiego w gimnazjum, jej mąż Krzysztof jest lekarzem w przychodni oraz ratownikiem w pogotowiu, dzieci już niemal dorosłe, przygotowują się do matury... jest tak niby spokojnie, jak w tytule sielsko, lecz niespodziewanie zaczyna się robić trochę diabelsko. Po małym zatargu z wójtem i radnymi nagle Krzysztof zostaje zwolniony z pracy, na dodatek dom, w którym mieszkali zostaje sprzedany i praktycznie zostają bez dach nad głową i bez pieniędzy. Historia znów zatacza koło, czas pomyśleć o nowej pracy, może nowym domu, niekoniecznie w tej gminie a może nawet nie w tym kraju, rozgrywki polityczne są tu nieciekawe, a wójt chwali się, że ma długie macki, bo nawet w sądzie wygrał sprawę. Samorządowa klika próbuje nawet zniechęcić do pracy Aśkę, lecz ona tak łatwo się nie poddaje. Joanna ma zwariowane pomysły, jej mąż nieco studzi jej zamiary, lecz w końcu postanawia pojechać za chlebem do Anglii. Czy małżeństwo Joanny i Krzysztofa przetrwa tę rozłąkę? Jakby mało było kłopotów, to właśnie w Anglii Krzysztof spotyka swoją dawną koleżankę, o która Joanna jest coraz bardziej zazdrosna. Nieoczekiwanie do Joanny odzywa się jej pierwsza miłość Rafał..., a córka zakochuje się w nieodpowiednim chłopaku (wg Joanny). Czy to wszystko da się poskładać? Jak rozwiążą się perypetie sercowe Joanny i Krzysztofa? Czy uda się zwariowanym nastolatkom zdać maturę? Czy uda się dokończyć rozbudowę zakupionego domku? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w książce. Muszę powiedzieć, że jest to bardzo ładne wydanie, papier elegancki, którego teraz raczej nie stosuje się w książkach. Jednocześnie nie zauważyłam tu żadnych literówek, ani innych błędów, które dość często się pojawiają w książkach obecnie wydawanych masowo. Bardzo dobrze się czytało, więc muszę poszukać gdzieś drugiej części, gdyż w mojej bibliotece jej nie ma, a bardzo mnie ciekawi dalszy ciąg tej historii. Polecam .

Kornelia to niezależna trzydziestoletnia singielka niezależna finansowo, pracuje zawodowo w księgarni, ma trzy najlepsze,wspaniałe przyjaciółki Igę, Gosię, Dorotę które są bardzo szczęśliwymi kobietami, matkami w związku chcą tego samego dla Kornelii, męskiego ramienia wyswatać ją, żeby poznała idealnego, uczciwego mężczyznę i była szczęśliwa. Kobieta ma męża, z którym się rozstaje małżeństwo jej się rozsypuje. Gdy poznaje Piotra pracującego budowlańca zakochuje się w nim, czuje się bardzo szczęśliwa, lecz kiedy dowiaduje się, że ma budować autostradę na jej posesji oburzona jest, ich drogi się rozchodzą. Zwariowane przyjaciółki Kornelii wyszukują swojej przyjaciółce coraz to innych facetów, wyselekcjonowanych lecz Kornelia trafia na nieudaczników, dziwaków samych,z którymi nie chce mieć nic do czynienia. Poznaje też drugiego konkurenta do jej ręki Dżerrego jest miejscowym anglistą, adoratorem Kornelii niby spokojny, miły człowiek, a jest osobą o kilku twarzach, pomysłów dużo ma na życie. Irytowała mnie bratowa Kornelii damulka z bożej łaski drwiła, kpiła z Kornelii karygodne to jest zachowanie jest, Piotra nie obdarzyłam sympatią uważał się za paniczyka. Natomiast Kornelia to ciepła, barwna,wspaniała postać wzbudziła we mnie mnóstwo sympatii. Bije ciepło, dobroć od niej. Cała ta powieść rozgrywa się w malowniczym, pięknym, turystycznym miasteczku nieopodal Krakowa.Swoje całe życie spędziła w "Zamkowej Willi" gdzie mieszka z rodzicami i swoim bratem. Urocza atmosfera w tym miasteczku urzekła mnie, wszyscy o sobie wiedzą, a jak chcą się czegoś dowiedzieć to wybrać się trzeba do fryzjera, gdzie z nowymi,świeżymi plotkami jest się na bieżąco wszystko wie się o każdym mieszkańcu. Renata.L.Górka stworzyła piękną, mądrą historię opowiadającą o Kornelii kobiecie, która dokonała wyboru dla siebie, że bycie singielką nie jest takie złe jest jej z tym dobrze, jednak po jakimś czasie zaczyna tęsknić za prawdziwym uczuciem,szczęściem.Na Igę, Gosię, Dorotę może zawsze polegać, wspierają ją bardzo pragną by wreszcie znalazła tego jedynego, właściwego partnera na całe życie by ktoś ją pokochał. Zaskoczona jestem powieścią,wzruszyła mnie i zaciekawiła jest to literatura obyczajowa porusza ludzkie serca. Wspaniale mieć takie cudowne, fajne przyjaciółki jak Iga,Gosia, Dorota, Nela. Gdy potrzebujemy je to zawsze będą przy nas, nie zawiodą nas wcale. Są zawsze na dobre i na złe w trudnych chwilach. Tak jak na wspaniałą, kochaną rodzinę możemy liczyć w każdej chwili zawsze. "Cztery pory lata" to piękna historia o przyjaźni, miłości, rodzinie najważniejsze to wartości w życiu, jest to niesamowita wycieczka po uroczych i przepięknych "Zielonych zakątkach"Przeniosłam się w ten wyjątkowy, ciekawy świat przyrody, słuchając śpiewu ptaków, czułam zapach pięknego lasu, otaczającą przyrodę. Jest to powieść życiowa,wspaniała i pogodna z przyjemnością ją przeczytałam pełna emocji,niezwykłych opisów, bardzo wzruszyłam się przy tej książce.

Szczególnej uwadze miłośnikom polskiej literatury polecam książkę ZEMSTA Małgorzaty Maciejewskiej Jak pomścić samobójczą śmierć przyjaciółki? Jak załatwić wiarołomnego męża i jego wredną kochankę? To nie kryminał. Nie jest to romans. To opowieść o lojalności i przyjaźni do końca świata. Mimo gorzkiego tematu przewodniego książka jest napisana lekkim językiem, z humorem i fantazją. Warto przeczytać! Szkoda, że autorka poprzestała na tej jednej książce. Nie tracę nadziei, że znowu napisze coś tak rewelacyjnego.

Z WIZYTĄ NA RODOS Zachwycona powieścią Magdaleny Kawki "Wyspa z mgły i kamienia" sięgnęłam po kolejną książkę tej autorki - audiobook "Sztuka latania" w interpretacji Agnieszki Postrzygacz. Pomyślałam sobie, że skoro tak dobrze czułam się zwiedzając grecką Kretę, to tym razem wybiorę się na Rodos. Czy warto było się tam udać? O tym za chwilę... Zośka jest trzydziestopięciolatką, która pracuje w korporacji, a jej życie uczuciowe to przede wszystkim skomplikowane relacje damsko-męskie. Kobieta nie ma w zwyczaju rozbijać rodzin, ale to właśnie Jerzy - mąż Beaty i ojciec kilkuletniej Zosi jest tym mężczyzną, do którego szybciej bije jej serce. Zofia coraz częściej odnosi wrażenie, że życie przecieka jej przez palce. W momentach chandry i zwątpienia wspiera ją Marta - oddana przyjaciółka, stewardesa o nieco bardziej skrystalizowanych poglądach na życie. Kiedy pojawia się możliwość wyjazdu na Rodos, gdzie wuj Marty ma swój dom, obie bohaterki postanawiają spędzić urlop na tej pięknej, greckiej wyspie. Dwa tygodnie spędzone wśród mieszkańców Lindos, Lardos i okolicznych wiosek zupełnie odmieniają obie kobiety, tak, że decydują się one przedłużyć urlop o kolejny tydzień. Nikt się jednak nie spodziewa, że pożegnalne przyjęcie zorganizowane tuż przed powrotem do kraju przybierze tak nieoczekiwany obrót. W jednej chwili to, co było ważne zupełnie przestaje mieć znaczenie... "Sztuka latania" nie urzekła mnie tak, jak pobyt na Krecie, choć muszę przyznać, że wydarzenia, jakie stały się udziałem bohaterek na Rodos zupełnie mnie zaskoczyły. Autorka jest niekwestionowaną mistrzynią zwrotów akcji i robi to w niezwykle zmyślny sposób pozostawiając czytelnika z uczuciem zdumienia i niedowierzania. Powieść napisana jest lekko, swobodnie, ciekawie i z polotem. Tym razem sama wyspa i jej historia, która gdzieś tam na krótko pojawia się w fabule, schodzą na dalszy plan. To perypetie Zosi i Marty, grają tu pierwsze skrzypce, choć momentami na czoło wysuwa się wątek Jerzego i jego problemy małżeńskie. Książka jest trochę nierówna. Autorka niejednokrotnie przeskakuje z tematu na temat przez co mamy czasem wrażenie, jakby to były oddzielne historie. Niektóre wątki wydają się zupełnie zbędne i niewiele wnoszą do treści. Magdalena Kawka w tej powieści skupiła się na stopniowym dojrzewaniu ludzi dorosłych do podejmowania ważnych decyzji. Konieczność dokonywania wyborów, związane z nimi dylematy oraz konsekwencje to nieodłączna część naszego życia. Do jednych decyzji dorastamy powoli, cierpliwie, krok po kroku, pokonując przeciwności i bariery. Inne zamysły pojawiają się nagle, niespodziewanie i niczym tsunami burzą dotychczasowy porządek. Tak to się właśnie dzieje u bohaterów "Sztuki latania". Autorka starała się zachować realizm, jednak w niektóre zachowania trudno było mi uwierzyć. Zośka jest skrajnie niedojrzała pomimo swych 35 lat i dopiero na skutek przykrych doświadczeń dorośleje, dojrzewa do zmian, chce działać. Tak, to właśnie Zośka najbardziej mnie irytowała, ale z drugiej strony byłam ciekawa, co jeszcze wymyśli. Zdecydowanie bardziej polubiłam Martę, a mieszkańcy wyspy po prostu skradli moje serce. Polubiłam też sposób pisania autorki. Fabuła wciąga, wydarzenia intrygują, choć zakończenie trochę mnie rozczarowało. Były emocje, sporo wrażeń i piękna, egzotyczna, grecka wyspa w tle, a zatem wizytę na Rodos uznaję za udaną. Myślę, że jeszcze nie raz sięgnę po książkę pani Magdaleny, szczególnie, gdy powieść zaoferuje mi kolejną interesującą podróż.

Były sobie dwie siostry, a ich matka Katarzyna miała wkrótce świętować pięćdziesiąte urodziny. Julia i Monika mimo odmiennych temperamentów wzajemnie się wspierają i dopingują do pozytywnych zmian. Dzięki zakładowi z Moniką Julia poznała męża Damiana, gdy jej związek z Jackiem się wypalał. Kobietom w perypetiach uczuciowych i zawodowych pomaga wróżka Eleonora. Wdowa założyła agencję matrymonialną i powoli zdobywa renomę jako że coraz więcej par w średnim wieku zostało skojarzonych z sukcesem dzięki staraniom Katarzyny. Jednocześnie ktoś obserwuje Julie i Damiana z ukrycia, i wątek kryminalny stopniowo przyćmiewa wszystkie inne pomysły fabularne. Julia jest artystką, ale od pewnego czasu cierpi na niemoc twórczą gdyż straciła dziecko (cztery lata wcześniej). Na domiar złego Damianowi przydarzył się dziwny wypadek został potrącony i z poważnymi obrażeniami wylądował w szpitalu. Śledztwo utknęło w martwym punkcie. Interesujące postaci, przebojowa, wojownicza i nie chcąca się ustatkować Mona kontra macierzyńska Julia to ujmujące bohaterki, o których losach chce się czytać. Mimo że sprawa wypadku i rożnych kłopotów sióstr jest poważna, wszystkie sytuacje i komplikacje opisane są z humorem i ciepłem. Jest to dość rozrywkowa lektura, zwłaszcza gdy spojrzy się na działania agencji, wymagania klientek, absurdalne sytuacje w które się pakują kobiety. Julia podejrzewa męża o zdradę, nie potrafi się tym samym zrewanżować. Damian od dwóch lat łoży na niewidomą kobietę, której mąż był jego przyjacielem. Na szczęście nieporozumienia między małżonkami da się wyjaśnić. A przygodny Adam z którym miała zdradzić męża zainteresował się Monia, co przyjechała odholować ululaną siostrę do domu. Monika i Adam odbędą podróż w przeszłość Damiana, by ustalić, kim jest prześladowca, dlaczego się chce mścić na ich rodzinie. Wątek kryminalny jest potraktowany z przymrużeniem oka, niektóre incydenty podkreślają rozrywkowy charakter tej powieści. Całkiem miła odskocznia od codziennych problemów bardziej prozaicznej natury.

Pięć pokoleń kobiet,które pragną być kochane i szczęśliwe.To wyjątkowe kobiety prababcia Antonia,jej córka Julia,wnuczki Basia i Jagoda,a także prawnuczka Sonia wszystkie wiążą więzy krwI rodzinne. Wspaniała historia,dobra fabuła i ciekawe,niepowtarzalne postacie. Powieść mądra,piękna,wzruszająca chwy a za serce z przyjemnością przeczytałam przyjemna,super to była lektura.

Dowcipna i wartka opowieść o kłopotliwym byciu tą trzecią. Czterdziestokilkuletnia Iza wikła się w romans z żonatym mężczyzną. Decyzja na pierwszy rzut oka nie wydaje się odpowiedzialna, ale… Czarek jest fajny, przystojny, a jego małżeństwo to fikcja. Bohaterka – pierwszy raz w życiu – postanawia walczyć o swoje. Tyle że wybranek nie wykazuje się nadmierną odwagą w sprawie poinformowania małżonki o swojej nowej partnerce… Izę wspierają koleżanki, z którymi odnowiła znajomość po latach. Wśród nich są: projektantka mody – singielka wbrew własnej woli, redaktorka radiowa, przedszkolanka, niepracująca żona marynarza oraz kobieta-cudak – humanistka, która robi karierę w… banku. Co w sprawach sercowych niezawodne przyjaciółki doradzą nie zawsze roztropnej Izie? Błagam nie czytajcie tej książki w środkach komunikacji miejskiej 😂 bo grozi niekontrolowanymi salwami śmiechu. Przyjaciółki Izy to mistrzynie ciętej riposty i błyskotliwych wypowiedzi. Nie sugerujcie się tym związkiem Izy z Czarkiem, to tylko dodatek do "dziewczynek", które wiodą prym w tej książce. Książka trochę długa, bo blisko 600 stron, ale ja połknęłam ją w 2 dni. Bardzo polecam, to prawdziwy balsam na zły humor, czy gorszy czas.

Dawno nie czytałam tak zabawnej książki. Osadzona w połowie lat 2000, trąca jeszcze trochę PRLem. Kiedy wykształcona dziennikarka zwalnia się z redakcji i z powodu braku płynności finansowej zatrudnia się jako woźna w szkole to może skończyć się tylko katastrofą, albo śmiechem.

Grażyna Bąkiewicz (ur. 1955) - historyk, nauczyciel, pisarka. Wikipedia: "....W 1978 r. Ukończyła historię na Uniwersytecie Łódzkim... ...Ponad dwadzieścia lat pracowała w szkole jako nauczycielka historii. Po sukcesie w ogólnopolskim konkursie na bajkę (1985) zajęła się pisaniem, najpierw dla dzieci, potem dla młodzieży i dorosłych..." Katarzyna Rakowska kończy swoją recenzje słowami (cała recenzja na: http://lodz.wyborcza.pl/lodz/1,35135,4519681.html?disableRedirects=true ): „.....Bąkiewicz poprzez losy Julii dowodzi, że na miejsce czegoś utraconego zawsze pojawia się coś innego (nawet dziecko!). Coś za coś, bo życie nie znosi pustki. I coś za coś, bo zawsze musimy być gotowi, by odkupić swe winy, nadrobić zaległości. Przesadzona jest jednak stawiana w końcowych partiach powieści teza, że z każdego nieszczęścia można wyciągnąć coś dobrego. Nie wszystko można zastąpić." Przed chwilą pisałem notkę na temat "Kalendarzy" Gutowskiej – Adamczyk, które dostały od Państwa podobną ocenę (6,30 contra 6,22). Obie książki pochodzą ze skromnych zasobów Biblioteki w Toronto i tylko dlatego (jakaś moja obsesja z krytyką odpowiedzialnych za te zasoby !!) je przeczytałem. Obie książki reprezentują podobny poziom, a ich autorki tworzą dużo (na LC 22 contra 32) i są lubiane. Obie książki to nieszkodliwe c z y t a d ł a, więc konsekwencja nakazuje mnie postawić taką samą ocenę czyli 6/10

Kolejna udana powieść autorstwa Ewy Grocholskiej. Cztery lata później po wizycie w Paryżu Agnieszka wraca z powrotem do Francji, by pozałatwiać sprawy związane z tajemniczym spadkiem po śmierci znanego przyjaciela, Napoleona. Nie spodziewa się jednak tego co szykuje jej los. Tajemnice, niedomówienia, zawiłe procedury oraz inne nie mniej ważne sprawy krążą wokół Agnieszki i jej znajomych - w tym i sprawa odnosząca się do samego mieszkania czy słynnych obrazów Vincenta van Gogha. W moim odczuciu jest to powieść tak samo dobra jak i poprzednia, choć klimat nie ten sam. Tym razem sprawy przybierają nieco inny obrót - Agnieszka i Ewa otrzymują w spadku mieszkanie po kloszardzie Napoleonie, które skrywa wiele niewyjaśnionych sekretów a w dodatku jest obiektem zainteresowań niejednej osoby. To co przyciąga w tej powieści ( podobnie jak w poprzednim tomie ) to niewątpliwie osoby oraz ich charaktery - poczciwy Marian, urocza Nicole, tajemniczy Marco czy zabawny kelner - dzięki nim powieść nabiera więcej "barw".Fabuła powieści została ujęta w przystępny i przyjemny sposób - choć akcja toczy się głównie w Paryżu to nie brak również nawiązań do polskiej rzeczywistości ( a zwłaszcza do wydarzeń politycznych ). Powieść ta jest idealna dla każdego, kto lubi w wolnych chwilach przeczytać coś niezobowiązującego i miłego. Losy bohaterów są interesujące a zwłaszcza losy Agnieszki, która uwikłana jest w sprawy związane z tajemniczym spadkiem. Nie brak przy tym poczucia humoru, które stanowi miły dodatek do wydarzeń. Powieść warta uwagi. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/paryski-spadek

Powieść zaskoczenie. Choć trafiła przypadkowo w moje ręce, bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. Inna niż książki, które czytam na codzień, powolna, melancholijna. Pozwala się zatrzymać i zastanowić na życiem. Momentami nierzeczywista i irytująca, ale podobał mi się klimat tej powieści oraz sposób w jaki została napisana. jestem przekonana, że zapamiętam ją na dłużej.

Wiele ludzi marzy o całkowitej zmianie stylu życia i o delektowaniu się słodką szarlotką i kieliszkiem wybornego wina na własnym tarasie. Co zatem tak naprawdę powstrzymuje nas przed spełnianiem marzeń? Zazwyczaj jest tak, że ograniczają nas nie zewnętrze czynniki, ale tkwiący w nas samych lęk przed zmianą. Pora sobie uświadomić, że brak funduszy, problemy z pracą czy obawa przed oceną otoczenia to tylko pretekst, aby pozostać w sferze komfortu, by nie opuszczać bezpiecznego kokonu - nawet, jeśli zaczął on nas uwierać. Są jednak osoby, które zdecydowały się na zmaterializowanie swoich snów o własnym domu na końcu świata. Jedną z nich jest Majka Leśniewska, bohaterka porywającej książki Anny Makos A miało być tak spokojnie. Lektura tej powieści powinna być przez lekarzy przepisywana jako balsam na złamane serca, na depresję i zniechęcenie szarą, polską rzeczywistością. Lekka i przyjemna fabuła przekonuje, że jeśli się bardzo czegoś pragnie, to sukces jest gwarantowany - nawet, jeśli będzie to wymagało nieco wysiłku z naszej strony. I jeszcze kiedyś, patrząc na swoje życie, westchniemy z niedowierzaniem, bo przecież miało być tak spokojnie.