Śmierć pięknych saren

Piękna to była podróż. Ogrom emocji. Dużo radości i dużo smutku trudnych tematów podanych z humorem i rybami.
Całość zdecydowanie zachęciła do zapoznania się z pozostałymi utworami tego osobliwego wędkarza

Piękna to była podróż. Ogrom emocji. Dużo radości i dużo smutku trudnych tematów podanych z humorem i rybami.
Całość zdecydowanie zachęciła do zapoznania się z pozostałymi utworami tego osobliwego wędkarza

Wciągająca.

Wciągająca.

Pierwsza część pełna wzruszeń, tragikomizmu, autoironii.
W drugiej chciałam się utopić między tymi rybami. Nie to, że nie lubię powolnych książek. Po prostu ani styl autora, ani treść, ani spojrzenie na świat mnie w tym przypadku w ogóle nie wciągnęły.
Bardziej by mnie już wciągnęło chyba samo wędkowanie.

Pierwsza część pełna wzruszeń, tragikomizmu, autoironii.
W drugiej chciałam się utopić między tymi rybami. Nie to, że nie lubię powolnych książek. Po prostu ani styl autora, ani treść, ani spojrzenie na świat mnie w tym przypadku w ogóle nie wciągnęły.
Bardziej by mnie już wciągnęło chyba samo wędkowanie.

Sięgnąłem po „Śmierć pięknych saren” z dużymi oczekiwaniami. Książkę bardzo zachwalała mi znajoma, której gust literacki niezwykle cenię a dodatkowo Mariusz Szczygieł określił ją kiedyś jako „najbardziej antydepresyjną książkę świata”. Trudno o lepszą rekomendację więc naturalnie spodziewałem się literackiego absolutu – czegoś co zostanie ze mną na długo i zachwyci bez reszty.

Po skończonej lekturze muszę jednak przyznać, że moje oczekiwania okazały się chyba zbyt wysoko zawieszone. Być może właśnie przez tę legendę narosłą wokół książki odbiór nie był tak intensywny jak się spodziewałem. Ostatecznie odebrałem ją jako rzecz dobrą, momentami bardzo dobrą ale jednak nie aż tak wyjątkową jak zapowiadano.

Tematyka opowiadań chwilami wydawała mi się nieco monotonna i powtarzalna. Z drugiej strony trudno odmówić jej pewnej konsekwencji – te powracające motywy świetnie oddają stan ducha bohatera i wyznaczają kolejne kamienie milowe jego życia. W tym sensie powtarzalność staje się wręcz elementem konstrukcyjnym całej opowieści.

Największym atutem książki pozostaje dla mnie styl. Ota Pavel pisze pięknym, lekkim językiem a jego subtelne, często bardzo ciepłe poczucie humoru potrafi naprawdę urzec. I choć nie była to dla mnie „najbardziej antydepresyjna książka świata” to z pewnością lektura przyjemna i warta poznania — nawet jeśli w moim przypadku pozostała po prostu dobrą książką a nie literackim objawieniem.

Sięgnąłem po „Śmierć pięknych saren” z dużymi oczekiwaniami. Książkę bardzo zachwalała mi znajoma, której gust literacki niezwykle cenię a dodatkowo Mariusz Szczygieł określił ją kiedyś jako „najbardziej antydepresyjną książkę świata”. Trudno o lepszą rekomendację więc naturalnie spodziewałem się literackiego absolutu – czegoś co zostanie ze mną na długo i zachwyci bez...

Co za cudowna podróż, trochę zabawna, trochę nostalgiczna, na pewno mądra i prawdziwa. Podróż, który każdy na pewnym etapie życia podejmie, ze sobą, ze swoim jestestwem, z tym co było i nie wróci, dla siebie i do siebie. Zachwycił mnie Ota Pavel swoją szczerością, dystantem i humorem, tragikomedią z nutą nonszalancji, ale i szacunku, do rodziny, do przeszłości, do natury i do swojej ziemi. Piękna.

Co za cudowna podróż, trochę zabawna, trochę nostalgiczna, na pewno mądra i prawdziwa. Podróż, który każdy na pewnym etapie życia podejmie, ze sobą, ze swoim jestestwem, z tym co było i nie wróci, dla siebie i do siebie. Zachwycił mnie Ota Pavel swoją szczerością, dystantem i humorem, tragikomedią z nutą nonszalancji, ale i szacunku, do rodziny, do przeszłości, do natury i...

Ciekawe, ale nie jakieś wybitne.

Ciekawe, ale nie jakieś wybitne.

Przyjemna, aczkolwiek mnie nie porwała...

Przyjemna, aczkolwiek mnie nie porwała...

Mój stary to fanatyk wędkarstwa.
Mokre sny o karpiach i węgorzach ubrane w pozorną lekkość, a w tle ciężkie czasy wojenne i ciągła próba przetrwania.
Autor z niezwykłą czułością pokazuje, jak pasja i rodzinne więzi pozwalają zachować godność w świecie naznaczonym strachem.
To książka jednocześnie ciepła i bolesna - a pomimo przerażających wydarzeń nadal zabawna.

Mój stary to fanatyk wędkarstwa.
Mokre sny o karpiach i węgorzach ubrane w pozorną lekkość, a w tle ciężkie czasy wojenne i ciągła próba przetrwania.
Autor z niezwykłą czułością pokazuje, jak pasja i rodzinne więzi pozwalają zachować godność w świecie naznaczonym strachem.
To książka jednocześnie ciepła i bolesna - a pomimo przerażających wydarzeń nadal zabawna.

To powinna być lektura! Ale nie szkolna! Życiowa! Nie ma nigdzie takie afirmacji codzienności i życia jak u Pavla. Banalne wydawałoby się historyjki podszyte są jednak drugim dnem. Czytane po raz enty i mam wrażenie że za każdy razem odkrywam na nowo, znajduję kolejne perełki. Uniwersalna książka która nigdy się nie zestarzeje. Aż chce się wziąć wędkę i iść na ryby :)

To powinna być lektura! Ale nie szkolna! Życiowa! Nie ma nigdzie takie afirmacji codzienności i życia jak u Pavla. Banalne wydawałoby się historyjki podszyte są jednak drugim dnem. Czytane po raz enty i mam wrażenie że za każdy razem odkrywam na nowo, znajduję kolejne perełki. Uniwersalna książka która nigdy się nie zestarzeje. Aż chce się wziąć wędkę i iść na ryby :)

Chyba do końca nie zrozumiałem tej książki. Jeśli miała opowiadać o losach ludzi, zwłaszcza w czasach wojennych to zdecydowanie za dużo porównań do wędkowania. Jeśli ma opisywać historię poprzez wędkowanie, dla miłośników wędkarstwa. Generalnie parę bardzo ciekawych i śmiesznych opowiadań, ale spodziewałem się zdecydowanie więcej.

Chyba do końca nie zrozumiałem tej książki. Jeśli miała opowiadać o losach ludzi, zwłaszcza w czasach wojennych to zdecydowanie za dużo porównań do wędkowania. Jeśli ma opisywać historię poprzez wędkowanie, dla miłośników wędkarstwa. Generalnie parę bardzo ciekawych i śmiesznych opowiadań, ale spodziewałem się zdecydowanie więcej.