Aktualności
14
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2021
2021
2020
2019
2018
2018
2017
2016
2016
2016
2015
2015
2015
2012
Powiązane treści
Na krawędzi mroku Tomasz Jacek Graczykowski 
Swego czasu w ogóle nie sięgałam po opowiadania. Uważałam, że są za krótkie i nie potrafiłam się w nie wczuć. Z wiekiem mi się to zmieniło. Zaczęły pojawiać się zbiory opowiadań, których byłam po prostu ciekawa i zaczęłam je czytać. Nadal bardzo rzadko sięgam po opowiadania. Zazwyczaj muszą mnie czymś szczególnym zainteresować, abym się na nie skusiła. Zbiór opowiadań autorstwa pana Graczykowskiego zaciekawił mnie przede wszystkim stwierdzeniem, że autor inspirował się twórczością H. P. Lovecrafta. Nie znam jeszcze wszystkich opowiadań Lovecrafta, ale miałam ochotę poznać coś w podobnym klimacie i tutaj miałam nadzieję, że odnajdę to w książce pana Graczykowskiego.
Już pierwsze przeczytane przeze mnie opowiadania w książce „Na krawędzi mroku” udowodniło mi, że warto było sięgnąć po ten zbiór. Kolejne potwierdziły, że mój wybór było dobry. Książka „Na krawędzi mroku” zawiera kilkanaście opowiadań. Każde z nich mnie czymś innym zaskoczyło. Odnalazłam w nich klimatyczne historie, które czasami było trochę dziwne, niektóre trochę mroczne, a jeszcze inne zaskakiwały zakończeniem. Trudno mi wybrać moje ulubione opowiadanie, ale te o tytule „W cieniu krzyża” wywołało we mnie najwięcej emocji i różnych myśli.
Pan Tomasz Jacek Graczykowski wraz ze swoim zbiorem opowiadań pod tytułem „Na krawędzi mroku” udowodnił mi, że warto częściej sięgać po opowiadania. Przeczytane przeze mnie książka zawiera zaskakujące, wciągające i klimatyczne historie, które wywołały we mnie przeróżne emocje. Teraz, mam ochotę na przeczytanie większej ilości opowiadań.
Na nocnej zmianie. Pióra Falkonu Andrzej Pilipiuk 
Jak na krajową antologię, i to konkursową, książka wypada całkiem nieźle. Owszem, część tekstów jest wyraźnie słaba, część nie do końca została przemyślana, ale praktycznie wszystkie czyta się gładko, rzadko coś zgrzyta językowo czy psychologicznie, a zaprezentowane pomysły są zadowalająco różnorodne. To prawda, w zasadzie żadne z opowiadań nie zapada głębiej w pamięć, ale lektura jako taka jest całkiem przyjemna.
Zawartość antologii została podzielona na dwa działy - opowiadań konkursowych, oraz zewnętrznych, odrębnie zamówionych u autorów mających już wyrobione nazwisko.
W tej pierwszej puli znalazło się 14 tekstów. Spośród nich z pewnością warte uwagi jest tytułowe opowiadanie Anny Szumacher, zresztą nominowane do Zajdla, co notabene było lekką przesadą (zawieszone na ekspozycji drzwi w Castoramie okazują się prowadzić do szeregu obcych światów - można się o tym jednak przekonać wyłącznie w nocy, gdy market jest już zamknięty),"Wheatherby" Barbary Gwarońskiej Pettersson (klasyczna opowieść grozy o niesamowitym dworze) i "Prosto w słońce" Piotra Janasa (nostalgiczne odkurzanie lotniarstwa, tylko leciutko zahaczające o fantastykę). Na kilka kolejnych tekstów te można rzucić okiem, aczkolwiek mają one rozmaite mankamenty. Są to: "Tarantula dla głupców" Alicji Janusz (egzorcyzmy w kostiumie fantasy; zakończenie jednak jest ni w pięć, ni w dziewięć),"Bohaterowie" Doroty Paneckiej (inwazja na obcą planetę nie przebiega tak, jak powinna; puenta ma kilka dziur logicznych, m.in. dotyczących skafandrów oraz stopnia zniszczenia opuszczonych instalacji),"Ku nieznanym lądom" Dagmary Adwentowskiej (przedłużające się odosobnienie na bezludnej wyspie prowadzi do... mordowania pingwinów; puenta jest dobra i ładnie zamyka króciutką opowieść, ale te pingwiny...) i "Patrząc w jedną stronę" Adama Podlewskiego (technik zazdrości bogaczom emigracyjnej teleportacji na odległe planety bez przeludnienia i korporacji; kto by jednak chciał płacić miliony dolarów, żeby pod obcym słońcem sadzić marchew i w pocie czoła rozbudowywać urządzenie do teleportacji?).
Reszta z części konkursowej niezbyt zadowala. "Dziewiąty poziom" Justyny Lech startuje w sposób mętny, po czym po drodze gubi część informacji i finiszuje pospiesznie i w sposób raczej pretensjonalny (nurkowanie na kolejne poziomy własnej osobowości). "Chronowizor" Marka Pietrusewicza oferuje poszatkowane realia, akcję zaś wieńczy w sposób wątpliwy (do opisanej akcji naprawdę nie trzeba było posyłać najlepszych dostępnych pilotów kosmicznych). "Dno morza" Tomasza Przyłuckiego jest przefajnowaną zabawą konwencją (niby II wojna światowa, ale w innych realiach, steampunkowa, z zatopionym sterowcem niepotrzebnie noszącym nazwę "Wilhelm Gustloff"). Tak samo jest z "Uwierz w szczura" Przemysława Hytrosia (no fajnie, szczur wspomagany technologicznie, ale niby czemu miałby być od pierwszego kopa polskim patriotą?) i "Astralkerem: Drugie dno" Tomasza Sobieśka (radziecki portal wiodący w dość idiotyczne miejsce). Do kompletu dochodzi tuzinkowy cyberpunkowy akcyjniak ("Wszczepiarz Link Overdose" Tomasza Graczykowskiego) i naiwne, żerujące na paru modnych młodzieżowych antyutopiach postapo ("Ampułka" Krzysztofa Abramowskiego).
Z bloku opowiadań profesjonalnych z pewnością zasługuje na uwagę kończące książkę "Future Fame" Marcina Przybyłka (w przyszłości pisarze płacą fanom za lekturę swoich powieści). Dobrze też się czyta "Panicza z Ertel-Sega" Agnieszki Hałas (odzyskiwanie dzieciaka porwanego na inny plan astralny),choć nominowanie tego tekstu do Zajdla to spora przesada choćby ze względu na niepasującą do całości, krotochwilną puentę. Niestety, przyjemnie startujący i odmalowujący fajne uniwersum "Czas martwy" Michała Gołkowskiego pogrąża się w pewnym momencie w błotach mętności (nazistowski kosmiczny okręt wojenny zaczyna dostawać niezrozumiałe cięgi od amerykańskiego przeciwnika),"Esktrapolacja" Marcina Podlewskiego z kolei fatalnie startuje, tak że do finału trzeba się przedzierać ze sporym samozaparciem (podróż w czasie w celu naprawienia błędów przeszłości - tyle że potem się okazuje, że nie wiadomo, czemu bohater w ogóle miałby cokolwiek poprawiać),a na ścinek Pilipiuka w ogóle należy spuścić zasłonę milczenia...
