Profil użytkownika: Karolina

Książka wysłuchana i chyba klimat tworzony przez Pana Filipa Kosiora ratuje całość. Z jednej strony doceniam ważny temat przemocy wobec kobiet jaki autorka porusza ale książka jest pełna niedorzeczności. Totalnych niedorzeczności. Główna bohaterka przez pierwsze 30% książki doprowadza do szału swoim wścibstwem. Bez żenady włamuje się komuś do domu, grzebie w jego telefonie, portfelu, podgląda itp. Doprowadza do porwania i przetrzymywania niewinnego człowieka ale nie ma to żadnych konsekwencji poza tym, że przyjaciółka się obraziła. Gdy dowiaduje się, że sama padła ofiarą przestępstwa praktycznie nie robi to na niej wrażenia, poza tym, że na chwilę zabrakło jej tchu czy tam nogi się pod nią ugięły i musiała wziąć kąpiel. Podejrzewa, że ktoś coś jej dosypał do posiłku, no gdyby nie telefon - musiałaby już zjeść, no już ta łyżeczka „szła do ust”. Strasznie mnie ta książka irytowała. Plus za trochę zaskoczeń na koniec w odkrywaniu kto faktycznie jest „tym złym”.

Książka wysłuchana i chyba klimat tworzony przez Pana Filipa Kosiora ratuje całość. Z jednej strony doceniam ważny temat przemocy wobec kobiet jaki autorka porusza ale książka jest pełna niedorzeczności. Totalnych niedorzeczności. Główna bohaterka przez pierwsze 30% książki doprowadza do szału swoim wścibstwem. Bez żenady włamuje się komuś do domu, grzebie w jego telefonie,...

Niesamowita. Powieści Lema, choć nie takie proste przecież w odbiorze, mają w sobie coś takiego, że nie sposób się od nich oderwać. Od „Powrotu z gwiazd” zdecydowanie nie mogłam.

Niesamowita. Powieści Lema, choć nie takie proste przecież w odbiorze, mają w sobie coś takiego, że nie sposób się od nich oderwać. Od „Powrotu z gwiazd” zdecydowanie nie mogłam.

Na początku kusiło mnie żeby się poddać ale potem mroczna posiadłość wciągnęła mnie w mozolną podróż ku prawdzie. To nie jest książka na dwa wieczory. Momentami robiłam pauzę co 1-2 rozdziały. Tu trzeba czasu i skupienia. Autora podziwiam za to, że pomieścił to wszystko w głowie.

Na początku kusiło mnie żeby się poddać ale potem mroczna posiadłość wciągnęła mnie w mozolną podróż ku prawdzie. To nie jest książka na dwa wieczory. Momentami robiłam pauzę co 1-2 rozdziały. Tu trzeba czasu i skupienia. Autora podziwiam za to, że pomieścił to wszystko w głowie.