Komiks przepiękny pod względem graficznym, fabularnie dosyć miałki - nieco zbyt łopatologicznie przedstawia poskromienie króla bez barw (tj. id) i odnalezienie własnego głosu. Chyba zyskałby na większej konkretności - mniej sztampowej charakterystyce głównego bohatera, może rozwinięciu motywu wojny.

Komiks przepiękny pod względem graficznym, fabularnie dosyć miałki - nieco zbyt łopatologicznie przedstawia poskromienie króla bez barw (tj. id) i odnalezienie własnego głosu. Chyba zyskałby na większej konkretności - mniej sztampowej charakterystyce głównego bohatera, może rozwinięciu motywu wojny.

Część trochę inna od pozostałych - zamiast intryg na pograniczu polityki i biznesu tym razem historia jest całkowicie osobista, skupiona na niepozbieranym pisarzu, postaci z założenia zagubionej między dobrem a złem, skądinąd wielce irytującej. Od strony graficznej też jest prościej, kreska jest grubsza, plenery mniej szczegółowe, mniej tu misterności, do której Guarnido mnie przyzwyczaił. Fabuła trochę więcej ciąży ku "zabili go i uciekł" z dodatkiem odrobiny slapsticku przy perypetiach dwóch agentów FBI. Mimo wszystko dobra rozrywka, nawet jeśli klasę niżej; najjaśniejszym punktem jest pewnie cwaniak Neal, czyli prawdopodobnie jedyna sympatyczna hiena w popkulturze, no i motyw cyrku, do którego mam słabość.

Część trochę inna od pozostałych - zamiast intryg na pograniczu polityki i biznesu tym razem historia jest całkowicie osobista, skupiona na niepozbieranym pisarzu, postaci z założenia zagubionej między dobrem a złem, skądinąd wielce irytującej. Od strony graficznej też jest prościej, kreska jest grubsza, plenery mniej szczegółowe, mniej tu misterności, do której Guarnido...

Ciekawe nawiązanie do "Burzy" Szekspira w scenerii cyrkowych intryg. Świetne postaci rozgoryczonego iluzjonisty i zmagającej się ze swoimi uczuciami akrobatki. Tylko trzeci wierzchołek miłosnego trójkąta jakiś taki... niesympatyczny.

Ciekawe nawiązanie do "Burzy" Szekspira w scenerii cyrkowych intryg. Świetne postaci rozgoryczonego iluzjonisty i zmagającej się ze swoimi uczuciami akrobatki. Tylko trzeci wierzchołek miłosnego trójkąta jakiś taki... niesympatyczny.

Książka bardzo hugowska (hugońska? hugoniańska?) i w zasadzie to mi w niej najbardziej przeszkadzało, zwłaszcza w zakończeniu, w którym przekroczone zostało optymalne dla mnie stężenie patosów, oraz w aż nazbyt jaskrawym kontraście między dwiema postaciami kobiecymi - eteryczną anielicą i pożądliwą, zdeprawowaną diablicą.

Ponarzekawszy na wstępie, przyznać jednak muszę, że Hugo nie zawodzi, bo jest i komentarz społeczny, i typowy dla autora liryczno-ironiczny styl, i niepowtarzalna atmosfera cyrkowego życia, i wreszcie - co należałoby wymienić pewnie na pierwszym miejscu - działająca na wyobraźnię tragiczna postać Gwynplaine'a, któremu jedynie ekranizacja z lat 30. oddała sprawiedliwość. Lektura jak najbardziej do polecenia, ale raczej dla osób już obeznanych z Hugo i lubiących jego sposób pisania (zwłaszcza upodobanie do dygresji).

Książka bardzo hugowska (hugońska? hugoniańska?) i w zasadzie to mi w niej najbardziej przeszkadzało, zwłaszcza w zakończeniu, w którym przekroczone zostało optymalne dla mnie stężenie patosów, oraz w aż nazbyt jaskrawym kontraście między dwiema postaciami kobiecymi - eteryczną anielicą i pożądliwą, zdeprawowaną diablicą.

Ponarzekawszy na wstępie, przyznać jednak muszę, że...

Oto książka, z której w zamierzchłej przeszłości dowiedziałam się, czym są leopony.
Wytrzymuje próbę ponownej "dorosłej" lektury, chociaż znacznie mniej w niej Czarki, niż pamiętałam, a znacznie więcej perypetii sensacyjnych. Najciekawsze było jednak dla mnie spostrzeżenie, jak bardzo zmienił się od czasu napisania książki stosunek do zwierząt: dzisiaj inaczej już wyglądają ogrody zoologiczne, w cyrkach zwierząt w ogóle nie ma, a transportu niedźwiedzi i fok pewnie nie opisywano by już tak niefrasobliwie w książce dla dzieci. Jednocześnie jednak książka Woźnickiej ma ogromną zaletę: nie popada w stosunku do zwierząt w żaden sentymentalizm. Pantera nadal jest niebezpiecznym i niezależnym zwierzęciem, a myśl Irki pod sam koniec, że w przyszłości wolałaby chyba poznawać język panter niż być treserką, jest bardzo znacząca.

Oto książka, z której w zamierzchłej przeszłości dowiedziałam się, czym są leopony.
Wytrzymuje próbę ponownej "dorosłej" lektury, chociaż znacznie mniej w niej Czarki, niż pamiętałam, a znacznie więcej perypetii sensacyjnych. Najciekawsze było jednak dla mnie spostrzeżenie, jak bardzo zmienił się od czasu napisania książki stosunek do zwierząt: dzisiaj inaczej już wyglądają...