Po tak wysokiej ocenie tej książki spodziewałam się mocnego kryminału pokroju "Szafarz" czy "Ceremoniarz" Grzegorza Brudnika, czy "Echo man" Sam Holland, z wplecionym wątkiem miłosnym, gdzie Pan i Pani adwokat przytłoczeni trudną sprawą brutalnych morderstw zbliżają się niespiesznie do siebie.
Natomiast w tym przypadku było zgoła inaczej. Zamiast mocnego thrilleru, gdzie trup ściele się gęsto i płynie rzeka krwi, dostałam typowy słodko-pierdzący romans. Gdzie ona zgrywa niedostępną, a on zimny drań nagle mięknie.
I tak samo jest w tym przypadku. Anastazja, młoda Pani adwokat, z traumą którą przeżyła w młodości, nie dopuszcza do siebie mężczyzn. Żyje samotnie, bo tak czuje się najlepiej, najbezpieczniej.
Igor, zimny, bucowaty, odpychający, ze skrywaną tajemnicą z przeszłości. Kobiety zmienia, jak rękawiczki. Nie angażuje się w żaden związek. Bo tak mu wygodnie.
Ona - idealnie piękna, wybitnie uzdolniona, perfekcyjnie wykształcona.
On - przystojny, bogaty, z pięknym samochodem, cudownym mieszkaniem w najbogatszej dzielnicy Warszawy, do którego nie wpuszcza innych kobiet, bo to jego azyl, jego sanktuarium.
I tak brniemy strona po stronie, wyczekując w końcu tego, po co kupiliśmy tę książkę. Pojawia się na chwilę gdzieś koło połowy, po czym znowu zalewa nas miłosne uniesienie Igora i Anastazji.
Akcja rozkręca się w drugiej połowie książki, żeby na chwilę zwolnić, pozwolić znów nieść się na "Skrzydłach miłości". I z lekka uderzyć na sam koniec.
Nie podobało mi się także to, że praktycznie w połowie książki wiesz kto zabija, jesteś wręcz pewny/pewna jakimi powódkami kierował się morderca. Lubię gdy w książce budowane jest napięcie, jak strona po stronie możesz tylko przypuszczać kto zabija, żeby na koniec odwrócić o 180 st wszystko, co do tej pory myślałeś, że wiesz.
Tu tego nie było. Dostajesz wszystko, jak na tacy, praktycznie na samym początku.
Nie mniej jednak, książkę czytało się dobrze. Mimo, że nie lubię romansów, skończyłam ją nie dlatego, że szkoda mi było wydanych pieniędzy, tylko dlatego, że mnie wciągnęła. I dobrze było na chwilę oderwać się od ciężkich kryminałów przesiąkniętych przemocą i/lub brutalnością (może stąd tak wysoka ocena). Co nie zmienia faktu, że ta pozycja powinna znaleźć się w kategorii romans/obyczaj, a nie kryminał/thriller. Podejrzewam, że połowa z nas wtedy nie chwyciłaby tej książki.

Po tak wysokiej ocenie tej książki spodziewałam się mocnego kryminału pokroju "Szafarz" czy "Ceremoniarz" Grzegorza Brudnika, czy "Echo man" Sam Holland, z wplecionym wątkiem miłosnym, gdzie Pan i Pani adwokat przytłoczeni trudną sprawą brutalnych morderstw zbliżają się niespiesznie do siebie.
Natomiast w tym przypadku było zgoła inaczej. Zamiast mocnego thrilleru, gdzie...