Ciemiężyca

Mimo że fabuła była interesująca i poruszała trudną tematykę, mam wrażenie, że autorka nie udźwignęła jej ciężaru. Jej pierwsza książka, „Gniew halnego”, była świetna, jednak w kolejnych coś zaczęło się psuć.

Mimo że fabuła była interesująca i poruszała trudną tematykę, mam wrażenie, że autorka nie udźwignęła jej ciężaru. Jej pierwsza książka, „Gniew halnego”, była świetna, jednak w kolejnych coś zaczęło się psuć.

Powieść bardzo dobra, wciągająca, emocje aż kipią, zwłaszcza te złe. Thriller psychologiczny na naprawdę wysokim poziomie.

Powieść bardzo dobra, wciągająca, emocje aż kipią, zwłaszcza te złe. Thriller psychologiczny na naprawdę wysokim poziomie.

Tylko dlaczego na okładce jest ciemiernik, a nie ciemiężyca 😳🤔

Tylko dlaczego na okładce jest ciemiernik, a nie ciemiężyca 😳🤔

„Góry są najlepszym lekarstwem na wszelkie choroby toczące nasze dusze” ❤️

Kocham Tatry! Są moją miłością od pierwszego wejrzenia, która trwa niezmiennie od wielu lat. Mają w sobie coś urzekającego, przyciągającego i tajemniczego. Co roku wracam w ukochane góry, by na nowo zachwycić się ich majestatem i doświadczyć tej nieprzewidywalności, która tak bardzo mnie fascynuje. Dlatego też powieści Marii Gąsienicy-Zawadzkiej idealnie wpisują się w moje odczucia - oddają zarówno piękno, jak i niepokojący klimat Tatr, wciągając w świat pełen emocji i napięcia.

Rok temu sięgnęłam po „Gniew halnego” - książkę, która całkowicie mnie pochłonęła i pozwoliła mi na nowo poczuć to, co od zawsze budziły we mnie góry: niepokój i tajemnicę ich dzikiej natury. Lektura przywołała wspomnienia tragedii na Giewoncie w 2019 r. W tym czasie byłam w Zakopanem, tamtego dnia moje ukochane Tatry odsłoniły swoje prawdziwe oblicze – surowe, nieprzewidywalne i budzące grozę. Poczułam na własnej skórze, jak potężna natura potrafi zawładnąć człowiekiem, zamieniając spokój w lęk, a radość w przerażenie.
Teraz przyszedł czas na „Ciemiężycę”, kolejną powieść Marii Gąsienicy-Zawadzkiej i po raz kolejny przepadłam podczas lektury.

Anna po kilku latach wraca do Zakopanego, by zaopiekować się matką po złamaniu nogi. Dla większości z nas taki powrót byłby naturalnym odruchem serca, wyrazem troski i więzi rodzinnych. Dla niej jednak oznacza powrót do miejsca, które stało się źródłem najgłębszych lęków. Dom rodzinny staje się emocjonalnym więzieniem, a matka wciąż posługuje się manipulacją i słowami pełnymi krytyki, kontrolując każdy ruch córki. Obecność matki przywołuje w Annie traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa, które od lat stara się przepracować podczas terapii.

Kiedy Anna otrzymuje propozycję napisania książki, dostrzega w tym szansę na pierwszy prawdziwy oddech - spełnienie marzenia i ucieczkę w świat fikcji. Zaczyna tworzyć kryminał, który początkowo jest sposobem na odreagowanie i uporządkowanie własnych emocji, lecz z czasem granica między wyobraźnią a rzeczywistością niepokojąco zaczyna się zacierać. Fabuła, którą tworzy, coraz bardziej odzwierciedla mrok jej życia, aż w końcu przenika do samej rzeczywistości.

Losy Anny splatają się z Chrystianem, pracownikiem baru, oraz Bartkiem, przewodnikiem górskim. Cała trójka utknęła w relacjach, które coraz bardziej ich wyniszczają. Chrystian zostaje wciągnięty w sieć szantażu ze strony swojej szefowej. Bartek żyje w małżeństwie pełnym chorobliwej zazdrości żony, która każdego dnia ogranicza jego życie. Mężczyzna boi się o dzieci, lecz sam nie jest bez winy - w relacji kieruje się własnymi interesami i manipulacją. Anna natomiast zmaga się z matką, która nie szczędzi słów pełnych krytyki i bezwzględnie manipuluje każdym jej ruchem.
Każde z nich niesie własną historię bólu, krzywdy i tęsknoty za choćby odrobiną normalności.

Choć na pierwszy rzut oka nic ich nie łączy, ich światy zetkną się w jednym punkcie, który odmieni ich życie. W dusznej atmosferze zmęczenia, gniewu i bezsilności narodzi się między nimi porozumienie - kruche, zbudowane na wspólnym poczuciu uwięzienia, a zarazem niebezpieczne. Z desperacji powstaje pakt, który wkrótce zaczyna żyć własnym życiem…

„Ciemiężyca” to thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala odetchnąć aż do samego końca. Wraz z bohaterami wędrujemy przez mrok, który ich otacza, i przez ciemność, którą noszą w sobie. To historia pełna napięcia i niepokoju, która pokazuje, jak trudno uwolnić się z relacji, które miały być ostoją, a stały się więzieniem. Uświadamia również, że po przekroczeniu pewnej granicy nie ma już odwrotu.

Tytułowa roślina - piękna, lecz śmiertelnie trująca - staje się metaforą relacji, które na pierwszy rzut oka wydają się niewinne, a w rzeczywistości powoli zatruwają życie. Nienawiść, gniew i żal sączą jad w serca bohaterów, odbierając im spokój, radość i poczucie wolności.

Maria Gąsienica-Zawadzka pokazuje, jak trudne, toksyczne i niebezpieczne mogą być więzi międzyludzkie. To historia o walce o siebie, o granicach, których nie wolno przekraczać, i o tym, że czasem jedynym sposobem na przetrwanie jest spojrzenie prawdzie w oczy i odnalezienie własnej siły.

„Góry są najlepszym lekarstwem na wszelkie choroby toczące nasze dusze” ❤️

Kocham Tatry! Są moją miłością od pierwszego wejrzenia, która trwa niezmiennie od wielu lat. Mają w sobie coś urzekającego, przyciągającego i tajemniczego. Co roku wracam w ukochane góry, by na nowo zachwycić się ich majestatem i doświadczyć tej nieprzewidywalności, która tak bardzo mnie fascynuje....

Siadając do książki zaufałem autorce wierząc, że jako rodowita Góralka wiernie odtworzy klimat i scenerię Gór i samego Zakopanego w którym w większości toczy się akcja. I nie zawiodłem bo czuć, że pisarka darzy te miejsca wielkim sentymentem i jej bohaterowie są namaszczeni tą miłością do Tatr, bez względu na swoje czyny, których się dopuszczają bądź zamierzają z miłością już nie mające wiele wspólnego – no chyba, ze do siebie samego. Pakt ABC, który zawierają od ich imion: Anna, Bartek i Chrystian, a którego głównym celem ma być metodyczna likwidacja osób z ich otoczenia nie może znaleźć akceptacji u czytelnika. Bez względu na krzywdy jakich doznali przyjęty cel, jego konstruowanie nie świadczyły o działaniu w afekcie ale o przemyślanym sposobie pozbawienia życia drugiego człowieka. Anna, którą matka już od najmłodszych lat „tresowała” na swoje podobieństwo mogła już jako osoba dorosła chociażby się odciąć od przeszłości zrywając radykalnie kontakt tak jak przed laty uczynił brat, Bartek gdyby nie dostarczał powodów do scen zazdrości kochającej go żonie czy w końcu Chrystian uwikłany w romans z szefową też w którymś momencie mógł spróbować przynajmniej zerwać ten chory układ między nim a szantażującą go kochanką. Odbieram postępowanie głównych postaci jako efekt strachu i niemocy spowodowany brakiem odwagi. Brakiem wyobraźni również bo żaden z nich nawet przez moment nie zastanawiał się jak będzie wyglądał ich świat następnego dnia. Pomijając okoliczności łagodzące z dnia na dzień staliby się mordercami. Nie zadali sobie tego pytania. Plan w ich rozumieniu doskonały miał wiele wad z racji niedoświadczenia i braku umiejętności przewidywania, przez co zdarzenia wymknęły się spod kontroli. I o ile na koniec trup słał się gęsto to niekoniecznie zgodny ze scenariuszem. Autorce trzeba przyznać udało się tak skonstruować opowieść, żeby móc z różnych perspektyw śledzić poczynania raz ze strony trójki kompanów a dwa okiem policyjnego dochodzenia w sprawie nieszczęśliwego wypadku ze skutkiem śmiertelnym. Kto był ofiarą karkołomnego wypadku dowiemy się dopiero na koniec bo chronologia zdarzeń nie jest w książce zachowana. Autorce udało się coś jeszcze. Moim zdaniem tytuł książki - wspomniana ciemiężyca, która pojawia się w opowieści nader często, mocno zapada w pamięć. Większość książek po które sięgamy z czasem gdzieś zanikają w świadomości a mam wrażenie, że akurat ta zostanie we mnie na długo.

Siadając do książki zaufałem autorce wierząc, że jako rodowita Góralka wiernie odtworzy klimat i scenerię Gór i samego Zakopanego w którym w większości toczy się akcja. I nie zawiodłem bo czuć, że pisarka darzy te miejsca wielkim sentymentem i jej bohaterowie są namaszczeni tą miłością do Tatr, bez względu na swoje czyny, których się dopuszczają bądź zamierzają z miłością...

Zastanawiam się czemu na okładce jest ciemiernik, czy to zamierzone? No i na Rysach o g. 11 to już raczej są tłumy jak na Krupówkach :-) Poza tym książka wciąga jak chodzenie po bagnach. Chyba polubię się z tą autorką. Jednym słowem polecam, chociaż są tam opisane smutne historie.

Zastanawiam się czemu na okładce jest ciemiernik, czy to zamierzone? No i na Rysach o g. 11 to już raczej są tłumy jak na Krupówkach :-) Poza tym książka wciąga jak chodzenie po bagnach. Chyba polubię się z tą autorką. Jednym słowem polecam, chociaż są tam opisane smutne historie.

Świetnie się czytało. Bardzo polecam! Końcówka zaskakuje, chociaż pewnych spraw można było się domyślić.

Świetnie się czytało. Bardzo polecam! Końcówka zaskakuje, chociaż pewnych spraw można było się domyślić.

Niby ciekawe i wciągające, ale domyśliłam się po 1/4 treści.... Szkoda

Niby ciekawe i wciągające, ale domyśliłam się po 1/4 treści.... Szkoda

Sama nie wiem, co mam napisać. Powieść napisana dość dobrze, może nawet świetnie.... ALE.....
Tyle trupów po drodze, normalnie jak Kościelny, autorka pozabijała różne postaci....
Ciekawa, ale nie dla mnie ;)

Sama nie wiem, co mam napisać. Powieść napisana dość dobrze, może nawet świetnie.... ALE.....
Tyle trupów po drodze, normalnie jak Kościelny, autorka pozabijała różne postaci....
Ciekawa, ale nie dla mnie ;)

Zdumiewająco dobra rzecz. Pierwszorzędna zagadka (pełno niespodzianek),świetnie zarysowani psychologicznie bohaterowie, niejednoznaczności, brak makabry (autorka nawet w scenach, w których by mogła, nie idzie w tę stronę),interesujący wątek pisarski, w tle góry i Zakopane. A to wszystko w bardzo dobrym stylu. Spędziłem kilka świetnych godzin z tą historią. Satysfakcjonująca lektura!

Zdumiewająco dobra rzecz. Pierwszorzędna zagadka (pełno niespodzianek),świetnie zarysowani psychologicznie bohaterowie, niejednoznaczności, brak makabry (autorka nawet w scenach, w których by mogła, nie idzie w tę stronę),interesujący wątek pisarski, w tle góry i Zakopane. A to wszystko w bardzo dobrym stylu. Spędziłem kilka świetnych godzin z tą historią....