Profil użytkownika: Justyna

Książki Evansa zazwyczaj przynoszą ulgę, pocieszają, sprawiają, że robi się cieplej na sercu. W tej opowieści brakuje mi bólu. Brakuje mi ogromnego, rozdzierającego duszę i ciało bólu, który w kolejnych częściach Dzienników pisanych w drodze zmieniałby się w zupełnie inne uczucia. Dlaczego chciałabym aby ta część była bardziej smutna? Nie wyobrażam sobie tego, co by się działo gdybym to ja straciła swojego ukochanego męża. To co później dzieje się z bohaterem, to oczywiście już sprawa autora, który miał swój pomysł na opowiedzenie tej historii. Jednak naprawdę nie sądzę, że ktoś kto traci najukochańszą osobę w życiu (a z treści wynika, że byli oni naprawdę niesamowitym małżeństwem) przechodzi przez ten pierwszy okres tak mało dramatycznie.

W historii wędrówki głównego bohatera mnie zdumiewa ilość szczegółów, od opisów widoków, przez wytłumaczenie turystycznych miejsc na trasie, aż po dokładne opisy prawie każdego posiłku. Przy odrobinę większym wysiłku można dowiedzieć się sporo o kulturze amerykańskiej i nie tylko, chociaż czytanie bez gubienia wątku i googlowanie w tym samym czasie jest lekkim wyzwaniem.

Język książki jest tak przyjemny, że czyta się bardzo szybko, co dla czytelników Evansa nie jest niczym nowym. Z przyjemnością zabieram się za kolejny tom.

Książki Evansa zazwyczaj przynoszą ulgę, pocieszają, sprawiają, że robi się cieplej na sercu. W tej opowieści brakuje mi bólu. Brakuje mi ogromnego, rozdzierającego duszę i ciało bólu, który w kolejnych częściach Dzienników pisanych w drodze zmieniałby się w zupełnie inne uczucia. Dlaczego chciałabym aby ta część była bardziej smutna? Nie wyobrażam sobie tego, co by się...

Ja wychowałam się na trochę innych opowieściach i ciężko jest mi się odnaleźć w klimacie tych bajek, jednak uważam że książka jest godna polecenia.

Mamy tu kilka historii, jedne wesołe, inne mniej. Ku mojemu zdziwieniu - nie każda opowieść kończy się cukierkowym morałem, a przecież właśnie do tego przyzwyczajała mnie mama, a później szkoła.

Jest jednak coś, co sprawiło że zapamiętałam tę książkę tak mocno, że po kilkunastu latach od ukończenia podstawówki musiałam ją odnaleźć i zakupić. Są to przepiękne, przecudowne, przebarwne i przemagiczne ilustracje. Nie wiem czy widziałam kiedykolwiek piękniej zilustrowane bajki, nie przypominam sobie.

Niestety nie udało mi się odnaleźć więcej książek tego samego ilustratora, gdybym o nich wiedziała, pewnie też bym je pokochała.

Może zebrane tutaj rosyjskie bajki nie zachwycą każdego czytelnika, jednak ilustracje NA-PEW-NO!

Ja wychowałam się na trochę innych opowieściach i ciężko jest mi się odnaleźć w klimacie tych bajek, jednak uważam że książka jest godna polecenia.

Mamy tu kilka historii, jedne wesołe, inne mniej. Ku mojemu zdziwieniu - nie każda opowieść kończy się cukierkowym morałem, a przecież właśnie do tego przyzwyczajała mnie mama, a później szkoła.

Jest jednak coś, co sprawiło...

Opis i recenzje tej książki wyglądały tak zachęcająco, że wiedziałam, że muszę ją przeczytać. No niestety, boleśnie się zawiodłam. Nienawidzę kiedy autor w ostatnim rozdziale przekreśla całą swoją książkę i czytamy o takim badziewiu, że aż głowa boli. Przepraszam, ale dla mnie zakończenie tej historii jest tak kiczowate i bezsensowne, że przestała mi się ona podobać. Polecam wydrzeć z książki kilka ostatnich stron (oczywiście przed lekturą). Zaoszczędzi to niepotrzebnej irytacji.

Nie mówię oczywiście, że cała opowieść jest zła, bo znajdują się i momenty refleksyjne i takie, w których aż śmiałam się na głos. Bardzo podoba mi się sam zamysł, aby przedstawić do czego zdolna jest dwójka kochających się ludzi, kiedy idzie o tak wysoką stawkę, jaką jest posiadanie własnego, biologicznego dziecka. Takie historie dzieją się dookoła nas każdego dnia, jednak niewiele osób ma bezpośrednią styczność z emocjami pary po takich przejściach. Ja nie byłam świadoma tego, że brak dziecka może popchnąć kobietę do tak irracjonalnego, egocentrycznego zachowania. Czytając książkę, momentami miałam ochotę rzucić ją w kąt, jednak po przestudzeniu mojego poirytowania - dochodziłam do wniosku jak silne emocje i pragnienia muszą targać główną bohaterką.

Świadomy i tolerancyjny czytelnik może wyciągnąć dla siebie to co dobre z tej książki - czyli podjąć próbę zrozumienia być może swoich bliskich, którym nie udało się zajść w ciążę. Jednak dla tych, którzy zbyt mocno wczuwają się w życie bohaterów, może być to strasznie trudna opowieść. Irytująca i momentami powodująca, że ma się dość. Ale czyż nie takie jest życie?

Jednak mimo wszystko, widziałabym zupełnie inne zakończenie dla tej historii i właśnie przez to, mam co do niej teraz tak mieszane odczucia. Po prostu nie lubię książek, w których 99% treści to jedno a zakończenie to drugie. W takich momentach zawsze czuję się jakbym przeczytała książkę bez zakończenia i słabe, kilkustronicowe bonusowe opowiadanie, dołączone jak niechciany dodatek do gazety.

Opis i recenzje tej książki wyglądały tak zachęcająco, że wiedziałam, że muszę ją przeczytać. No niestety, boleśnie się zawiodłam. Nienawidzę kiedy autor w ostatnim rozdziale przekreśla całą swoją książkę i czytamy o takim badziewiu, że aż głowa boli. Przepraszam, ale dla mnie zakończenie tej historii jest tak kiczowate i bezsensowne, że przestała mi się ona podobać....