Klub Julietty

Na książkę natrafiłam przypadkiem, podczas, gdy wspominała o niej na swoim profilu pewna sympatyczna blogerka i postanowiłam sama się o niej przekonać. Książka przedstawia autentyczną historię z życia Lindy Boreman, znanej przede wszystkim jako Linda Lovelace – słynna aktorka z filmu „Głębokie gardło”. 21- letnia Linda Boreman, chcąc uwolnić się spod klosza matki furiatki decyduje się uciec z domu rodzinnego, aby zamieszkać z niedawno poznanym Chuckiem Traynorem. I to jest jej największym błędem. Dziewczyna początkowo ufa mężczyźnie i jest ślepa na to, jakim człowiekiem jest Chuck, choć to wypływa stopniowo, w drobnych sytuacjach. Z czasem mężczyzna zaczyna przejmować nad Lindą i jej życiem całkowitą kontrolę, bijąc ją, zastraszając i poniżając poprzez zmuszanie do naprawdę okrutnych rzeczy. Później bierze z nią ślub na własne potrzeby i już wtedy Linda nie ma w zupełności prawa sama o sobie decydować, ani sprzeciwiać się, bo przecież „żona nie powinna sprzeciwiać się mężowi”. „Wciąż zadaję sobie pytanie: Czy Chuck by mnie zastrzelił? Nadal odpowiadam sobie twierdząco: Tak, położyłby mnie trupem na miejscu. Rozważając ten problem dalej, zastanawiam się, czy gdybym obecnie znalazła się w takiej sytuacji, postąpiłabym tak samo jak wtedy? Czy byłabym gotowa przejść przez to ponownie? Otóż z całą pewnością nie. Dzisiaj wybrałabym śmierć.” Zapoznając się z całą historią, czytelnik nie ma wątpliwości, co do powyższych słów bohaterki. Dziewczyna przez kilka lat jest katowana i zmuszana do najokrutniejszych aktów seksualnych, począwszy od zbiorowych gwałtów, poprzez zbliżenia z kobietami, aż po seksualne kontakty ze zwierzętami w roli głównej. Tego typu scen w książce, opiewających niesamowitą brutalnością, a niejednokrotnie obrzydzeniem jest mnóstwo. Okrucieństwo mężczyzny staje się coraz silniejsze, a to co najbardziej upodla i sprawia ból Lindzie, jej mąż stosuje najchętniej, napawając się jej cierpieniem i wstydem. „- Na trzydziestopięciomilimetrowej taśmie nakręcimy fabularny film o dziewczynie, która ma łechtaczkę w gardle. Najwyraźniej czekał na moją reakcję. Próbowałam się połapać o czym on mówił. […] Doszłam do wniosku, że się przesłyszałam.” I tak powstaje film „Głębokie gardło”, w którym główną rolę dostaje Linda, ze względu na swoje umiejętności, na potrzeby filmu. Zaczyna przynosić Chuckowi korzyści pieniężne, a on wciąż nienasycony pieniędzmi i cierpieniem swojej żony, wymyśla coraz to różniejsze sposoby na to aby zarobić, a jednocześnie sprawić ból kobiecie. Myślę, że u każdego z nas wreszcie pojawia się pytanie i niedowierzanie, dlaczego Linda po prostu nie ucieknie. A otóż próbuje podejmować próby wyzwolenia się z opresji, jednak niejednokrotnie na marne: „Przy każdej próbie ucieczki wciągałam w swoje plany innych ludzi i właśnie ze względu na nich ponosiłam porażkę. […] Postanowiłam, że się nie poddam i jeszcze raz spróbuję. Tyle, że następnym razem będzie to udana próba ucieczki.” Możliwości ucieczki pojawia się kilka, począwszy od tabletek, które otrzymuje od klienta, ale ostatecznie spuszcza je w muszli klozetowej, aż po ataki cukrzycy swojego oprawcy, podczas których teoretycznie mogłaby wyjść nie udzielając mu pomocy. Praktycznie jednak to nie jest takie proste. Linda przede wszystkim się boi, nie chce także mieć niczyjej śmierci na sumieniu, choć sama najchętniej wolałaby umrzeć, a sama o sobie mówi: „Przetrwałam, ale tak naprawdę nie żyłam.” Ta świadomość pozwala jej zebrać siły na kolejną próbę ucieczki. Czy jej się to w końcu udaje? Czy skończą się wreszcie przykrości, czy może horror w jakimś sensie będzie trwał nadal? Jedno jest pewne, to co przeżyła na zawsze pozostawia ślad w jej psychice, w jej duszy. Po takich wydarzeniach, każda kobieta, nawet jeśli to przetrwa, nigdy nie czuje się bezpieczna. Jak wspomina autorka: „Zdarza się, że gdy się tego nie spodziewam, dostrzegam go w twarzy nieznajomego na ulicy, który zmierza w moją stronę. Kiedy indziej rozmawiam z kimś i widzę go w cudzych oczach, uśmiechu lub choćby w geście. Jest w pobliżu, i to się nie zmieni.” Jedne z końcowych słów zwracają się bezpośrednio do czytelnika: „Jak można rozpoznać w kimś Chucka Traynora? Odpowiedź brzmi: nie można. Taki Chuck z początku wydaje się normalny i sympatyczny, ale nagle sięga po pistolet i przystawia go wam do głowy.” Nigdy nie czytałam tak brutalnych, odrażających niekiedy scen i trudno mi pojąć, że to wydarzyło się naprawdę, ale jednocześnie mam świadomość, że takie rzeczy się dzieją. Czytając miałam w głowie tylko jedną myśl: wychodząc z domu mijamy na ulicy, w sklepie różne twarze. Jak wielu Chucków Traynorów mijamy w swoim życiu i jak wiele razy tylko przypadek stanowi o tym, czy wpadniemy w jego sidła, czy też uda nam się przemknąć niezauważoną? Jak wiele razy mijamy zabójców, zboczeńców, porywaczy, o których nikt nie wie, a o których ofiarach niejednokrotnie słyszymy w mediach? Jak często mijany przez nas, na pozór sympatycznie wyglądający mężczyzna, jest oprawcą przetrzymującym w swojej piwnicy ofiarę. Jak wiele razy mijamy samochód, w którym ktoś siedzi na miejscu pasażera wcale nie z własnej woli? Po przeczytaniu mogę śmiało stwierdzić, że polecam tą książkę osobom pełnoletnim, o mocnych nerwach. Książka bardzo mnie wciągnęła i pochłonęłam ją w trzy dni, jednak przerwy były nieuniknione i konieczne. Jedyne co mnie denerwowało, to fakt, iż bohaterka przedstawiona została, jako niewinna, a jednak już jako nastolatka miała dziecko, które oddane zostało do adopcji. Irytowało mnie również zachowanie matki, gdy Linda próbowała wyznać prawdę o tym, co się dzieje. Bardzo ciężko wyrazić opinię wobec czegoś, co oparte zostało na faktach autentycznych. Z tego również względu nie pokuszę się tym razem o ocenę, bo uważam, że byłoby to nawet nie na miejscu bo co może oznaczać w takiej sytuacji, że książka się podoba lub nie? Mogę ją jedynie polecić lub też nie - i polecam.

Gdy czytałam tę książkę... o ludzie. Momentami naprawdę było gorąco! Oczywiście język jest dość mocny, więc domyślam się, że niektórym może on przeszkadzać- ale ja nie miałam z tym problemu. Przeczytałam ją dość szybko, i wcale nie żałuję, że ją przeczytałam- żałuje, że nie zrobiłam tego od razu! To jest druga część ale chyba można je czytać niezależnie bo nie odczułam tutaj tego, że nie czytałam poprzedniej części. Wszystkie erotyki jakie czytałam są od strony kobiety a tutaj takie miłe zaskoczenie. Czytamy o „Adamie”, który jest mężczyzną na telefon. Czytamy o tym jak to wygląda z jego perspektywy, jakie ma klientki, jak on na to wszystko po prostu patrzy. Są też opisywane jego historie sprzed lat, w których hoho trochę się działo! TROCHĘ!

Fajna książka, mnie skłoniła do przemyśleń, co Uległa może zrobić dla swego Pana albo odwrotnie, czy ja bym tak potrafiła? Co w takim układzie się liczy, jaka jest psychiczna sytuacja obu stron, to mnie najbardziej zaciekawiło. Czekam na tłumaczenie drugiej części.

Po tej książce na pewno nie spodziewałam się tego co dostałam. I ostatecznie naprawdę jestem pod wrażeniem. Obawiałam się, że ta książka będzie głupia i będzie stratą czasu, a jednak była ciekawą rozrywką. No może nie ambitną lekturą, ale na pewno nie stratą czasu. . Z grubsza jest to historia o profesji męskiej prostytutki z, podejrzewam, częściowym wyobrażeniem autora na temat klientek. Podoba mi się styl historii. Jest w pewnym sensie reporterski, nie oceniający. Jest to opis wydarzeń, zleceń z jakimi spotyka się Adam. A ma doświadczenie z naprawdę wieloma rodzajami seksu i fetyszy swoich klientek. Wiadomo, czasami wtrąca swoje refleksje, co nadaje tylko naturalności. Chyba nie mam więcej do powiedzenia na temat tej historii. Nie ma tu głębi, drugiego dna, czuć jednak że bohater ma jeszcze nie do końca poukładaną relację ze sobą i tym co robi, a czuć to w kilku zdaniach które wypowiada. . Moim zdaniem książka jest warta przeczytania i nie jest stratą czasu. Jest naprawdę ciekawa i przyjemnie mi się ją czytało.

Choć raz stać się napalona 20. To ciekawe dla każdego 45 latka. Idealna na pochmurne popołudnie w zimowej Odessie. Polecam te lekką lekturę z nutka pieprzu i kardamonu. Być znowu młodym, połykać popcorn w kinie i nosić szpilki. To naprawdę jest super uczucie.

Zaczęłam od tyłu, najpierw przeczytałam cześć druga, a teraz skończyłam cześć pierwsza. I chyba nie ma różnicy którą czytasz pierwszą. Faktem jest iż w tej części, wszystko tak na prawdę się zaczyna. Początki żigolaka Luka, londyńskiego faceta na telefon. To miał być żart, a zrobił się z tego niezły biznes. Luke szybko staje się niezłym towarem, ale poza tym sam nabywa cennego doświadczenia. Jak wiemy to nie tylko sex, zdążają się klientki po przejściach z którymi też trzeba umieć pracować. Luke jest w tym na prawdę niezły. Szybko się czyta, interesujące wątki z klientkami.

Przyznaję, że po usłyszeniu tytułu początkowo byłam sceptycznie nastawiona do tej książki. Jednakże, mogę ją polecić wszystkim kobietom, które chcą się rozluźnić i znaleźć się w różnych, niektórych dziwnych, ale i przepełnionych erotycznym napięciem sytuacjach, bez wychodzenia z domu. Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Ta książka to świetna metafora, w której autor pokazuje jak trendy potrafią z dnia na dzień zmienić opinię ludzi, jak bardzo jesteśmy zaślepieni chęcią bycia na tzw. topie. Celebryci i osoby medialne są dla wielu z nas wręcz bogami , do których staramy się upodobnić, a my zafascynowani ich "pięknem" i popularnością zatracamy samych siebie. "Jestem najprzystojniejszym mężczyzną świata" zawiera przesłanie, które mówi, że nie należy upodabniać się do innych, tylko być sobą i może nie spodoba się to wszystkim, ale przynajmniej ci którzy przy nas będą, nie odejdą gdy trendy przeminą. Szczerze polecam tą książkę.

Przeczytałam ją w 5 godz. Jest o niebo lepsza niż '50 twarzy kogośtam', bo styl pisarski jest całkiem dobry w pierwszej połowie książki. Należało ją zakończyć wcześniej, więcej pożytku by było, gdyby książka miała 150 stron, ponieważ jak wszyscy wspomnieli w opisach jest dużo powtórzeń, niepotrzebnych wtrąceń smsowo-mailowych, przez co treść zaczyna się rozwlekać. Zamiast dostać książkę erotyczną, dostajemy sporo popłuczyn romansowych. Książka podobno jest oparta na prawdziwych wydarzeniach i ma wątki autobiograficzne. Jak dla mnie historia się kupy nie trzyma, jest tam cała masa niedociągnieć, jeden opis zaprzecza drugiemu. Najważniejsze, statystycznie jest niemożliwe, żeby w normalnych okolicznościach, aż tylu mężczyzn spotkać, o tak wąskich preferencjach seksualnych. Dobra książka dla zabicia nudy, polecam wypożyczenie z biblioteki, bo szkoda wydawać pieniądze. Mną treść nie wstrząsnęła, bo żyjemy w świecie, gdzie 40% internetu zawiera treści pornograficzne. Może być skandalizująca, demoralizująca dla osób niepełnoletnich, ale cała reszta z nas nie ma prawa się oburzać, na to co dorośli ludzie, za obopólną zgodą, robią/opisują, że podobno robią w czterech ścianach.

Książkę czytałam trochę na raty, najpierw jakieś 75% ciągiem, a resztę po 3 tygodniach. Dlaczego? Jest to całkiem przyjemna powieść, z sympatyczną główną bohaterką, która, będąc po 30-stce, nie oczekiwała już zbyt wiele od życia. Los jednak postanowił z nią trochę poszaleć, a jak się to odbyło, pewnie wiele z was się domyśla. Pikantne sceny nie są przesadzone, trwają niedługo, są w miarę wyważone, nie dostajemy tu jakiegoś ociosanego porno. Problem w tym, że kolejne sytuacje, w które raz po raz wpada nasza Cassie są po jakimś czasie nużące, bo trochę do siebie podobne. Żadnych zwrotów akcji, zaskakujących momentów, po prostu kopiuj wklej rozdział za rozdziałem. Myślałam, że po przerwaniu lektury już do niej nie wrócę. Przypadkiem, z braku innej książki pod ręką, postanowiłam ją dokończyć i z zaskoczeniem stwierdziłam, że było warto. Pod koniec powieści mamy trochę zaskoczeń, trochę szybsze tempo, no i historia zostaje tak poprowadzona, że po prostu muszę sięgnąć po drugą część!

Zdarza wam się sięgnąć po erotyki? Do tej pory spotykałam się z tym gatunkiem dość rzadko. Może to przez to, że kojarzył mi się wyłącznie z lekkimi, frywolnymi książkami, czytanymi ot tak, dla zwykłej rozrywki, bez większego wnikania w treść. Aż do momentu spotkania z Panem. Bo Pan to przede wszystkim głębia i intrygujący styl pisania. Dlatego ta powieść tak mnie urzekła. Widziałam w tej pozycji przede wszystkim człowieka, nawet przez pryzmat seksualnych przemyśleń i poczynań. Bo trzeba tutaj przyznać, że ten tytuł kipi od seksualności, ale okazuje się, że poprzez nią można wiele o kimś się dowiedzieć. I tak właśnie dwoje ludzi dowiadywało się o sobie wiele na swoich cotygodniowych spotkaniach właśnie dzięki cielesnym aktom i zamiłowaniu do literatury erotycznej. Ona, dwudziestoletnia studentka, on dwukrotnie od niej starszy chirurg, mąż i ojciec. Relacja z początku fascynująca, później przeradzająca się w potrzebę, którą nie zawsze można spełnić. Wiem, że taki układ może wzbudzać kontrowersje. Ale postanowiłam być ponad te różne schematy i zrozumieć tę relację i ich jako ludzi, a nie jako osoby, które wykonują jakieś role. Ta pozycja jest na wskroś intymna i pokusiłabym się o stwierdzenie, że fascynująca. Oraz taka prawdziwa w przenośni i dosłownie, bo wydaje mi się, że może to być niejako autobiografia pisarki. Bije od niej szczerość, bez owijania w bawełnę. Czytamy z Ellie, jak z otwartej księgi. Ta powieść to obnażenie dosłowne. Dla mnie ta książka była na swój sposób piękna, choć ktoś inny może uznać ją za wywody zakochanej nastolatki uzależnionej od tego typu bliskości, od mężczyzn, ale przede wszystkim od Pana. Z tym też się zgodzę. Nie mniej, ten w większości monolog bohaterki opisujący jej świat, przeżycia, uniesienia, fantazje, upadki, rozdarcie i cierpienie mnie zainteresował i pochłonął.

Kolejna książka z serii za mną, powieść trochę inna od reszty której zakończenie zaskakuje czytelnika. Ostatnio mam przestój z książkami nie mam weny do czytania a tą szybko się czyta, nie jest napisana ciężkim językiem i nie trzeba zbytnio się wysilać przy czytaniu jej.

Przeczytana lata temu... Nie jest to zwykły romans, na który liczyłam, ale jednak wciąga, bo pozwala podejrzeć całkiem inny świat. Czytając, często nie mogłam zrozumieć decyzji bohaterki - już nawet tych pierwszych, gdy tylko zgodziła się na karę. Do tego czułam się niekomfortowo, jednak lektura "Pałacu" była jak dotykanie bolącego zęba, zdrapywanie świeżego strupa, czy inne mało rozsądne czynności, które jednak się nagminnie i robione niejako odruchowo. Ta historia zostaje w pamięci bardziej niż klasyk "Historia O". Może dlatego, że napisana jest sprawnie i bez zanudzania czytelnika zbędnymi rzeczami.

Dawno temu, gdy nadal byłam niemal dzieckiem, udało mi się podejrzeć kilka fragmentów filmu "Historia O" (1975). Na długie lata pozostały mi w głowie, zwłaszcza zamek, gdzie O była tresowana oraz... niezwykłe oczy Udo Kiera. Po latach odnalazłam tak film jak i książkę, na podstawie której powstał. Jedno i drugie działa na wyobraźnię. Książka jest nieco nierówna, czasami zbędnie przypruszona słowami, ale dam jej 5,5 gwiazdki, bo wrażenia po lekturze zostają.

Elena jest młodą, zamężną dziewczyną. W jej życiu zawodowym sukces pogania sukces, ale jej małżeństwo pozostawia wiele do życzenia. Brakuje namiętności, za to jest rutyna. Pewnego dnia w pracy spotyka tajemniczego mężczyznę. Nie wie z czym wiąże się nowa znajomość, czy coś zmieni w jej życiu i czy cokolwiek jeszcze będzie takie samo. Bardzo lekka i przyjemna lektura. Taka na jeden wieczór 🙂

Ciąg dalszy perypetii Luke'a w świecie męskiej prostytucji. W porównaniu z pierwszą częścią jej kontynuacja faktycznie wypada blado. Tym niemniej czyta się szybko i w miarę ciekawie. Prócz typowych klientek Luke natrafia na dwie zaburzone kobiety, które niemal wchodzą w rolę jego stalkerek (zwłaszcza zachowanie mało bystrej Jill wywołało u mnie niesmak). Tymczasem nasz bohater poznaje Ninę, u boku której zaczyna poważnie zastanawiać się nad związkiem i przewartościowaniem swego życia. Jak mu się to powiodło? Oceńcie sami.

Mocna książka- tak można napisać w wielkim skrócie. To jednak nie wystarczy. Powieść Charlotte Roche z pewnością bulwersuje, a humor i odbiór treści zmienia się jak w kalejdoskopie. Bardzo naturalistyczne opisy mogą szokować i obrzydzać. Język jest bardzo swobodny i nie raz i nie dwa wulgarny w szczególności do nazewnictwa narządów płciowych. Im dalej w las tym robi się coraz ciekawiej. Nie będę wnikał w fabułę, bo nie chcę oznaczać swojego komentarza jako spoiler i niszczyć innym zainteresowanym powieścią przeżycia jej na swój sposób. Muszę jednak powiedzieć, ze mam w głowie kilka różnych interpretacji tej młodej osoby o imieniu Helen. Z pewnością cierpi ona na załamanie nerwowe i nie jest szczęśliwa. Kompulsywne, wyuzdane uprawianie seksu, masturbacji i nie zważanie na względy higieniczne świadczy o epizodzie depresyjnym. Problemy rodzinne i narkotyki doprowadziły ją na skraj równi pochyłej. Sam zastanawiałem się w nie których momentach co jest prawdą, a co fikcją. Myślę, że psycholog i psychiatra miałby tutaj nie lada gratkę wykazania się i odkrycia różnych zaburzeń psychicznych. Po przeczytaniu książki jest mi Helen tak po ludzku szkoda. Wszystkich czyściochów ta książka z pewnością zniesmaczy i wywoła dreszcz, ale mimo opisów mocno realistycznych, ma coś w sobie co nie pozwala się od tej książki oderwać. Osobiście bardzo rozśmieszało mnie poczucie humoru głównej bohaterki, co sprawiało, że czasami nie potrafiłem się powstrzymać od śmiechu. Książka wywołała na mnie duże wrażenie, bo praktycznie co stronę towarzyszyły mi różne emocje. Sam koniec książki jest dla mnie trochę nie zrozumiały tzn. rozumiem go, ale brakuje mi tutaj dalszych losów przez co czuję pewien nie dosyt. Kto wie, może doczekamy się dalszej historii szalonej Helen? Nie mogę się powstrzymać od opinii, że aż się o to prosi. Polecam, warto przeczytać - to pewne.

Przygody Summer oraz Dominica przynajmniej mi przypadły do gustu. Zaskoczyły mnie jednak ostatnie trzy części i to bardzo pozytywnie, ponieważ myślałam, że autorzy będą wymyślać kolejne dziwne wątki dla głównych bohaterów. Spotkałam się z wielką krytyką na temat tej serii, mnie osobiście bardzo się podobała, czytało się ją sympatycznie. Może za sprawą tego, że uwielbiam skrzypce, ich dźwięk, kształt, zmysłowość, może dlatego iż lubię czytać o odważnych, naiwnych kobietach, dzięki którym fantazje na jakiś dany temat można troszkę odczuć czytając takie książki i poznać swoje granice. Główni bohaterowie … piękna rudowłosa skrzypaczka, dla której muzyka to całe życie kontra pisarz, wykładowca i majętny człowiek. Muzyka, którą słyszy pewnego dnia na stacji metra przyciąga go do grającej zatraconej w muzyce skrzypaczki, którą od razu staje się zauroczony. Po kilku dniach czyta w prasie, o napaści na ową dziewczynę. I tak zaczyna się ich przygoda. Pełna bólu, miłości, obojętności i wielu innych emocji. Cały opis wszystkich 6 tomów na: http://przyjemne.pl/osiemdziesiat-dni/

Starsza kobieta o ogromnym apetycie na życie i seks, pędząca naprzód jak lodołamacz, oraz młodszy, niedoświadczony mężczyzna, który staje się jej zabawką — i wcale mu to nie przeszkadza. To dobra erotyka: bez spacerów o zachodzie słońca, jazdy konnej w białym kapeluszu i wysyłania perfumowanych listów. Jest za to żądza, napięcie i seks. Dostałem dokładnie to, na co liczyłem — książkę, którą czyta się szybko, a akcja jest wartka jak górski potok.

Jest to naprawdę dobry erotyk! "Specjalistka" jest książką lekką, nieskomplikowaną, momentami mogłabym wręcz nazwać ją 'głupiutką' ale wszyscy wiemy, że książki erotyczne nie są raczej dogłębne (w sensie emocjonalnym ;P) i nie mają na celu dać czytelnikowi intelektualnego orgazmu, tylko nacieszyć fantazje, poznać nowe sposoby doznań, które niektórzy być może przeniosą z książki do swej sypialni i po prostu spędzić trochę czasu przy 'odmóżdżającej' lekturze i się nią nacieszyć. Każdy kto szuka w tej książce górnolotnej miłości, niecodziennych metafor, wyszukanego języka i ambitnej lektury - z góry się zawiedzie. Ale jeżeli podejdziecie do tej książki z dystansem, a niedociągnięcia będziecie kwitowali śmiechem, to naprawdę może okazać się, że czas spędzony na jej czytaniu będzie miły i ani się obejrzycie, a książka zostanie przeczytana. Co do fabuły, była świetna do połowy książki i gdyby się takowa utrzymała, możliwe, że zasłużyłaby na 9 gwiazdek, niestety, druga część historii była na mój gust momentami zbyt wyuzdana i raziła. Podsumowując - fajny, lekki 'odmóżdżacz' posiadający to co erotyk mieć powinien - czyli dużo scen erotycznych, a nie bezsensownych zapychaczy stron które i tak prowadzą do jednego. Podchodząc do niej z dystansem - na pewno będziecie się bawić przy niej dobrze. Polecam!