Książkę praktycznie zmęczyłem, przez co przyjemność z czytania była zdecydowanie niższa. Historia sama w sobie jest ciekawa, ale styl narracyjny jest dość chaotyczny, skoki pomiędzy kolejnymi wydarzeniami przez kolejne lata wprowadzają dezorientację. Tytułowy cmentarz w Pradze pojawia się kilka razy w ciągu całej książki, aczkolwiek główną swoją rolę pełni w kulminacyjnym momencie dosłownie w ostatnich stronach powieści.

Książkę praktycznie zmęczyłem, przez co przyjemność z czytania była zdecydowanie niższa. Historia sama w sobie jest ciekawa, ale styl narracyjny jest dość chaotyczny, skoki pomiędzy kolejnymi wydarzeniami przez kolejne lata wprowadzają dezorientację. Tytułowy cmentarz w Pradze pojawia się kilka razy w ciągu całej książki, aczkolwiek główną swoją rolę pełni w kulminacyjnym...

Książka zawiera fragmenty pamiętników kobiet w różnym wieku, które opisywały swój świat i życie, głównie przyziemne sprawy jak praca, dom, wieś, relacje z rodzinami, ale można na przestrzeni lat zobaczyć jak zmieniała się polska wieś. Głównie modernizowała technologicznie, ale mentalnie nie za bardzo. Pokazuje jak ważnym elementem była nauka, bo pozwalała się wyrwać ze środowiska w którym kobieta była przedmiotem do handlu za ziemię. Jest też sporo analizy przemian między II RP, PRL, a początkiem III RP, zmiany w edukacji, dostępie do opieki zdrowotnej, ubezpieczeniach rolników, gospodarce itp.
Warto przeczytać, ale czyta się to dość ciężko, głównie ze względu na styl reportażu.

Książka zawiera fragmenty pamiętników kobiet w różnym wieku, które opisywały swój świat i życie, głównie przyziemne sprawy jak praca, dom, wieś, relacje z rodzinami, ale można na przestrzeni lat zobaczyć jak zmieniała się polska wieś. Głównie modernizowała technologicznie, ale mentalnie nie za bardzo. Pokazuje jak ważnym elementem była nauka, bo pozwalała się wyrwać ze...

Kolejna część z uniwersum Igrzysk Śmierci, tym razem skupia się na Haymitchu Abernathy który zwycięża w 50 igrzyskach śmierci. Sama historia jest bardzo brutalna, Haymitch musi się zmierzyć nie tylko z przeciwnikami na arenie, ale również gniewem prezydenta Snowa, który swoim okrucieństwem może się równać z najgorszymi dyktatorami jakich widział świat. I niby wiemy dobrze jak to wszystko się skończy, ale zanim do tego dojdzie wydarza się naprawdę sporo. I dzięki tej historii wiemy dlaczego Haymitch stał się tym jakim go znamy z pierwszego spotkania z Katniss. I jestem w sumie zdziwiony, że do tego czasu on przeżył po tym wszystkim.

Kolejna część z uniwersum Igrzysk Śmierci, tym razem skupia się na Haymitchu Abernathy który zwycięża w 50 igrzyskach śmierci. Sama historia jest bardzo brutalna, Haymitch musi się zmierzyć nie tylko z przeciwnikami na arenie, ale również gniewem prezydenta Snowa, który swoim okrucieństwem może się równać z najgorszymi dyktatorami jakich widział świat. I niby wiemy dobrze...

Książka z kategorii lekkich do pociągu. Szybko się czyta, w zasadzie każde zdanie to dialog między kolejnymi bohaterami, opisy przyrody, otoczenia są zdawkowe, minimalne, więc nie czuć immersji. Zabieg ze zmianą głównego bohatera i perspektywy co rozdział jest ciekawy, ale momentami można się zgubić. Bohaterowie jednowymiarowi i oczywiście wychodzący z każdej opresji. Przewidywalna fabuła.

Książka z kategorii lekkich do pociągu. Szybko się czyta, w zasadzie każde zdanie to dialog między kolejnymi bohaterami, opisy przyrody, otoczenia są zdawkowe, minimalne, więc nie czuć immersji. Zabieg ze zmianą głównego bohatera i perspektywy co rozdział jest ciekawy, ale momentami można się zgubić. Bohaterowie jednowymiarowi i oczywiście wychodzący z każdej opresji....

Zwieńczenie całej serii, totalne mistrzostwo jeśli chodzi o poprowadzenie fabuły. W tej części nie ma ani chwili spokoju, od samego początku Harry jest w ciągłym zagrożeniu, jego bliscy ryzykują wszystko by go utrzymać przy życiu, on sam widzi jak trudne zostało postawione przed nim zadanie pokonania Voldemorta. Najbardziej dojrzała książka z całej serii, zarówno jeśli chodzi o klimat, historię, tło fabularne, jak i budowanie relacji bohaterów ze sobą. Wreszcie wyjaśnia się wiele tajemnic, postacie odsłaniają swoje skrywane oblicza, no i sama walka z Voldemortem która kosztuje wielu życie. I nawet zakończenie książki napisane trochę na siłę w klimacie bardziej jakiegoś fanowskiego dodatku nie jest w stanie tego popsuć.

Zwieńczenie całej serii, totalne mistrzostwo jeśli chodzi o poprowadzenie fabuły. W tej części nie ma ani chwili spokoju, od samego początku Harry jest w ciągłym zagrożeniu, jego bliscy ryzykują wszystko by go utrzymać przy życiu, on sam widzi jak trudne zostało postawione przed nim zadanie pokonania Voldemorta. Najbardziej dojrzała książka z całej serii, zarówno jeśli...

Najgorszy zeszyt z wiedźminem jaki przeczytałem w tej serii. Sama kreska początkowo ładna i intrygująca z każdą kolejną stroną jest coraz bardziej nieczytelna i chaotyczna. Fabuły tyle co jednooki kot napłakał, dialogów i tekstu jeszcze mniej. Komiks zdecydowanie dla tych co nie chcą męczyć się czytaniem.

Najgorszy zeszyt z wiedźminem jaki przeczytałem w tej serii. Sama kreska początkowo ładna i intrygująca z każdą kolejną stroną jest coraz bardziej nieczytelna i chaotyczna. Fabuły tyle co jednooki kot napłakał, dialogów i tekstu jeszcze mniej. Komiks zdecydowanie dla tych co nie chcą męczyć się czytaniem.

Początek prezentuje się dobrze. Samo zawiązanie fabuły jest ok, jak to u Browna rozdziały się krótkie, dynamiczne dużo się dzieje, ale tak od około połowy książki zaczyna być coraz gorzej, a im bliżej końca tym bardziej książka zmienia się w połączenie przewodnika turystycznego po Pradze, błądzeniu po hasłach z wikipedii o 3 w nocy i bełkotliwych dialogów pomiędzy bohaterami, którzy próbują sobie wzajemnie wszystko tłumaczyć. Przeciwnicy są bezdennie głupi. I więcej komentarza nie trzeba.
Geniusz bohaterów jest najgorszym przedstawieniem Mary Sue jakiego dawno nie czytałem. Na wszystko mają pomysł, rozwiązanie, w mig rozwiązują trudne zagadki i znajdują wyjście z sytuacji. Im dalej w lekturze tym bardziej jest to nudne. Ostatnie rozdziały praktycznie przekartkowałem, bo kompletnie nie interesowały mnie kolejne wynurzenia autora nt różnych dziedzin nauki i teorii spiskowych które z niczym się nie łączą i do niczego nie prowadzą.
Naprawdę nie warto. Książka pisana na siłę

Początek prezentuje się dobrze. Samo zawiązanie fabuły jest ok, jak to u Browna rozdziały się krótkie, dynamiczne dużo się dzieje, ale tak od około połowy książki zaczyna być coraz gorzej, a im bliżej końca tym bardziej książka zmienia się w połączenie przewodnika turystycznego po Pradze, błądzeniu po hasłach z wikipedii o 3 w nocy i bełkotliwych dialogów pomiędzy...

Ostatnia część - podobno - trylogii o polskiej szlachcie, tym razem skupiona na duchowieństwie, które to szlachta w przeważajacej części tworzyła. Chyba najsłabsza z pozostałych części, bo też najmniej odkrywcza jeśli chodzi o zachowania duchownych, ale i traktowanie państwa jako swój własny folwark, a nie dobro wspólne. Raz, że już wcześniej było to po części opisane jak to kler domagał się coraz większych praw i przywilejów jednocześnie mając gdzieś obowiązki, a dwa, że wiele z tych zachowań przetrwało do czasów obecnych, więc nie ma w tym dużego zaskoczenia.

Ostatnia część - podobno - trylogii o polskiej szlachcie, tym razem skupiona na duchowieństwie, które to szlachta w przeważajacej części tworzyła. Chyba najsłabsza z pozostałych części, bo też najmniej odkrywcza jeśli chodzi o zachowania duchownych, ale i traktowanie państwa jako swój własny folwark, a nie dobro wspólne. Raz, że już wcześniej było to po części opisane jak...

Przyjemny najnowszy komiks o przygodach Asterixa tym razem w Luzytanii, czyli dzisiejszej Portugalii. Jak to zwykle bywa fajna lekka fabuła, dużo humoru, żartów, podtekstów i nawiązań do historii, współczesności czy popkultury. Udany zeszyt.

Przyjemny najnowszy komiks o przygodach Asterixa tym razem w Luzytanii, czyli dzisiejszej Portugalii. Jak to zwykle bywa fajna lekka fabuła, dużo humoru, żartów, podtekstów i nawiązań do historii, współczesności czy popkultury. Udany zeszyt.

Przedostatnia część cyklu, nie jest może tak dynamiczna jak Zakon Feniksa, jest bardziej przegadana i zawiera wiele podróży do przeszłości i objaśniania tajemnic świata HP w tym pochodzenia Voldemorta. Książka zdecydowanie różni się od filmu, wyjaśnia dużo więcej, jest spójna i wnikliwie tłumaczy zawiłości świata czarodziejów, ale jednocześnie bohaterowie dalej się rozwijają i zmieniają.

Przedostatnia część cyklu, nie jest może tak dynamiczna jak Zakon Feniksa, jest bardziej przegadana i zawiera wiele podróży do przeszłości i objaśniania tajemnic świata HP w tym pochodzenia Voldemorta. Książka zdecydowanie różni się od filmu, wyjaśnia dużo więcej, jest spójna i wnikliwie tłumaczy zawiłości świata czarodziejów, ale jednocześnie bohaterowie dalej się...

Chyba moja ulubiona część z serii, znowu bardzo mocno różniąca się od filmu, z pewnym wyjątkiem - Dolores Umbridge w wykonaniu Imeldy Stauton jest doskonała. Jej książkowa wersja jest jednak dużo bardziej okrutna, ogólnie cały klimat książki jest dużo cięższy. Główny bohater coraz bardziej pokazuje swoją niedojrzałość, emocjonalność, lekkomyślność przez co naraża siebie i innych na niebezpieczeństwo w tym śmierć. Obok Czary Ognia książka jest zapowiedzią tego co będzie się dziać w kolejnych częściach.

Chyba moja ulubiona część z serii, znowu bardzo mocno różniąca się od filmu, z pewnym wyjątkiem - Dolores Umbridge w wykonaniu Imeldy Stauton jest doskonała. Jej książkowa wersja jest jednak dużo bardziej okrutna, ogólnie cały klimat książki jest dużo cięższy. Główny bohater coraz bardziej pokazuje swoją niedojrzałość, emocjonalność, lekkomyślność przez co naraża siebie i...

Udało mi się wrócić po przerwie do czytania książek o HP i po lekturze Czary Ognia wiem skąd ten zawód fanów serii w stosunku do filmu. O ile wiele zabiegów filmowych było koniecznych do zastosowania, to jednak pewne zmiany poszły bardzo daleko. W książce bohaterowie mają inne zachowania, charaktery, całkowicie pominięty wątek skrzatów, sama postać Bartiego Croucha jest kompletnie przemodelowana. Książka jest też dużo mroczniejsza, poważna, Harry zaczyna powoli widzieć, że bez pomocy innych nie jest w stanie sobie dać rady z wieloma zadaniami. Humorystycznie na plus wątek Rity Skeeter.

Udało mi się wrócić po przerwie do czytania książek o HP i po lekturze Czary Ognia wiem skąd ten zawód fanów serii w stosunku do filmu. O ile wiele zabiegów filmowych było koniecznych do zastosowania, to jednak pewne zmiany poszły bardzo daleko. W książce bohaterowie mają inne zachowania, charaktery, całkowicie pominięty wątek skrzatów, sama postać Bartiego Croucha jest...

Finał historii. Tutaj autor nie oszczędza bohaterów których dało się poznać przez tyle czasu. Trup ściele się gęsto, krew leje się strumieniami, trupy wrogów rosną jak wieże, a pól bitew jest niezliczona ilość. Intrygi i spiski rozwiązują się i zawiązują w różnych kombinacjach nawet między dawnymi wrogami, nie wiadomo komu ufać, a komu nie. Przykuwa uwagę do samego końca.

Finał historii. Tutaj autor nie oszczędza bohaterów których dało się poznać przez tyle czasu. Trup ściele się gęsto, krew leje się strumieniami, trupy wrogów rosną jak wieże, a pól bitew jest niezliczona ilość. Intrygi i spiski rozwiązują się i zawiązują w różnych kombinacjach nawet między dawnymi wrogami, nie wiadomo komu ufać, a komu nie. Przykuwa uwagę do samego końca.

Podobnie jak w pierwszej części - masa, ale to masa opisów rodów, herbów, tytułów, które zasypują czytelnika. Opisy narad i spotkań postaci które pojawiają się na parę kartek w książce to prawdziwa katorga. Same perypetie Reynewana i jego towarzyszy obfitują w coraz to bardziej niebezpieczne przygody, a wojny husyckie nabierają coraz bardziej krwawego obrotu.

Podobnie jak w pierwszej części - masa, ale to masa opisów rodów, herbów, tytułów, które zasypują czytelnika. Opisy narad i spotkań postaci które pojawiają się na parę kartek w książce to prawdziwa katorga. Same perypetie Reynewana i jego towarzyszy obfitują w coraz to bardziej niebezpieczne przygody, a wojny husyckie nabierają coraz bardziej krwawego obrotu.

Chyba 15 lat czekała ta książka na półce zanim zabrałem się za jej czytanie. Początek trylogii husyckiej jest inny od książek o Wiedźminie - Reynewan nie jest przekoksem który potrafi ratować wszystkiego i wszystkich, bardziej jest postacią którą to inni muszą ratować więc jest takim kawalerem w opałach. Niestety opisy średniowiecznego śląska i mnogość bohaterów i ich tytułów przytłaczają i cała fabuła de facto skupia się na podróżowaniu z miasta A do miasta B poznając wszystkie zależności polityczno-rodowe w danej okolicy.

Chyba 15 lat czekała ta książka na półce zanim zabrałem się za jej czytanie. Początek trylogii husyckiej jest inny od książek o Wiedźminie - Reynewan nie jest przekoksem który potrafi ratować wszystkiego i wszystkich, bardziej jest postacią którą to inni muszą ratować więc jest takim kawalerem w opałach. Niestety opisy średniowiecznego śląska i mnogość bohaterów i ich...

Podobnie jak w przypadku Pańszczyzny mamy podróż przez historię Polski ze skupieniem się na jednym konkretnym temacie i klasie społecznej, a mianowicie szlachcie. Zaczynamy od genezy szlachty w Polsce przez wzrost jej wpływów przez kolejne stulecia, aż po upadek RON. Czyta się to jednocześnie szybko i z zaciekawieniem, ale jednocześnie z totalnym zmieszaniem. Bo takich tematów w szkołach się nie porusza, szlachta przedstawiona jest zawsze jako pozytywna i patriotyczna warstwa społeczna, a RON jako najdoskonalsze państwo świata. Co gorsze wiele z zachowań szlacheckich przetrwało do dziś i jak ktoś śledzi życie polityczne w kraju to myślę, że spokojnie odnajdzie analogie.

Podobnie jak w przypadku Pańszczyzny mamy podróż przez historię Polski ze skupieniem się na jednym konkretnym temacie i klasie społecznej, a mianowicie szlachcie. Zaczynamy od genezy szlachty w Polsce przez wzrost jej wpływów przez kolejne stulecia, aż po upadek RON. Czyta się to jednocześnie szybko i z zaciekawieniem, ale jednocześnie z totalnym zmieszaniem. Bo takich...