Wiedźmin. Wiedźmi lament

Rozczarowująca. Rysunki bardzo nieczytelne. Geralt nie zachowuje się logicznie, nie trzyma się swoich zasad, nie jest sobą.

Rozczarowująca. Rysunki bardzo nieczytelne. Geralt nie zachowuje się logicznie, nie trzyma się swoich zasad, nie jest sobą.

Geralt schwytał Laimę odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn w wiosce. Społeczność dostała poczucie sprawiedliwości, a zbrodniarka spłonęła na stosie. Geralt szuka nowego zlecenia, jednak pojawiają się u niego poczucie winy i koszmary. Starając się to zignorować, podejmuje się odszukania córki miejscowego bogacza. To, co z początku było misją ratunkową, obiera zupełnie inny tor... Nie da się stłumić tego, co siedzi gdzieś w głębi duszy...

Wiedźmi lament to już szósty tom komiksów osadzonych w tym mrocznym świecie. Nie licząc oczywiście adaptacji opowiadań oraz tego zbioru starszych komiksów.

Mamy tu do czynienia z Geraltem, który na kartach komiksu boryka się z poczuciem winy. Wszystko od momentu śmierci Laimy na stosie. Czym są Laimy? Są to wiedźmy, do których udają się ciężarne kobiety. Pomagają między innymi ulżeć w cierpieniu kobiecie, która straciła dziecko. Robią to poprzez jej opętanie.

Tutaj była również odpowiedzialna za śmierć pięciu typa.

Laima spłonęła więc wszystko git? No nie do końca
1. Geralt ma koszmary i jest gnębiony przez poczucie winy
2. Córka bogacza nie ma zamiaru wracać, póki nie zapanuje nad emocjami z pomocą dwóch innych typiar. (W lesie są dwie kobiety, które pomagają sobie radzić innym osobom z emocjami i tym, co w nich tkwi. Oferują również pomoc Geraltowi. To wygląda trochę jak terapia grupowa)
3. Po jej powrocie do ojca okazuje się, że w okolicy dzieją się okropne rzeczy, o których Geralt nie miał pojęcia
4. Laima dalej żyje...

Teraz trochę poważniej
Podczas czytania od razu nasuwa się jedna myśl. Ten komiks jest zbudowany tak, by wzbudzać w czytelniku niepokój. Czy to przez historię, która nie należy do najprzyjemniejszych, czy przez same rysunki. Te kojarzą mi się z rysowaniem węglem. Dominują ciemne i zimne barwy, a krawędzie rysunków są ostre i nierówne. No i do tego dochodzą głosy, które cały czas szepczą do Geralta

Komiks porusza wiele trudnych tematów, takich jak przemoc wobec kobiet i własnej rodziny oraz traktowanie ludzkiego ciała jak towaru. Są one niestety konieczne dla przedstawionej historii. Świat Wiedźmina jest naprawdę mroczny i brutalny... a jednocześnie podobny do naszego...

Czytało się go dobrze, ale kilka rzeczy mi nie pasowało. Jedną z nich jest Geralt, który prawie na początku rozmowy podchodzi do gróźb (chyba, że to ja źle coś wyłapałem)

Ciężko mi ocenić ten komiks. Fabularnie mi się podobał, zwłaszcza to zwrócenie uwagi na problemy, o których trzeba mówić oraz przedstawiony motyw terapii. Jednak moim zdaniem są tu lekkie zgrzyty jak właśnie postępowanie głównego bohatera. No i nie do końca siadły mi rysunki, ale to już moje osobiste preferencje odnośnie stylu wykonania. Był tu za duży chaos. Twarze na niektórych stronach wyglądały naprawdę dziwnie. No kreska jest najsłabszą stroną Wiedźmiego Lamentu i potrafi mocno zaważyć na jego ocenie

Na ten moment umieszczę go poniżej Dzieci Lisicy, czyli na ostatnim miejscu

Geralt schwytał Laimę odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn w wiosce. Społeczność dostała poczucie sprawiedliwości, a zbrodniarka spłonęła na stosie. Geralt szuka nowego zlecenia, jednak pojawiają się u niego poczucie winy i koszmary. Starając się to zignorować, podejmuje się odszukania córki miejscowego bogacza. To, co z początku było misją ratunkową, obiera zupełnie...

Najgorszy zeszyt z wiedźminem jaki przeczytałem w tej serii. Sama kreska początkowo ładna i intrygująca z każdą kolejną stroną jest coraz bardziej nieczytelna i chaotyczna. Fabuły tyle co jednooki kot napłakał, dialogów i tekstu jeszcze mniej. Komiks zdecydowanie dla tych co nie chcą męczyć się czytaniem.

Najgorszy zeszyt z wiedźminem jaki przeczytałem w tej serii. Sama kreska początkowo ładna i intrygująca z każdą kolejną stroną jest coraz bardziej nieczytelna i chaotyczna. Fabuły tyle co jednooki kot napłakał, dialogów i tekstu jeszcze mniej. Komiks zdecydowanie dla tych co nie chcą męczyć się czytaniem.

Poprawna, choć przewidywalna fabuła. Dałbym 6/10, ale kreska jest nieczytelna, dlatego oczko niżej.

Poprawna, choć przewidywalna fabuła. Dałbym 6/10, ale kreska jest nieczytelna, dlatego oczko niżej.

To moje pierwsze spotkanie z komiksem o wiedźminie i jestem średnio zadowolony. Chyba nie do końca podeszła mi kreska i przez to umknęła mi głębia całej historii. Sama opowieść ma potencjał, jest brudna i wielowymiarowa jednak rysunki nie oddają jej klimatu.

To moje pierwsze spotkanie z komiksem o wiedźminie i jestem średnio zadowolony. Chyba nie do końca podeszła mi kreska i przez to umknęła mi głębia całej historii. Sama opowieść ma potencjał, jest brudna i wielowymiarowa jednak rysunki nie oddają jej klimatu.

Bartosz Sztybor nie zawiódł po raz kolejny. Znowu oryginalna historia a la "Mniejsze zło".
Widziałbym inny styl kreski. Na małych planszach rysunki wydają się zbyt gęste i ciemne.

Bartosz Sztybor nie zawiódł po raz kolejny. Znowu oryginalna historia a la "Mniejsze zło".
Widziałbym inny styl kreski. Na małych planszach rysunki wydają się zbyt gęste i ciemne.

„Wiedźmin: Wiedźmi lament” to komiks, który wprowadza nas w mroczny, melancholijny świat Geralta, w którym nie chodzi tylko o walkę z potworami, ale także o odkupienie, smutek i refleksję nad naturą ludzkiego cierpienia. Jest to jeden z tych komiksów, które stawiają na emocjonalną głębię, zamiast na spektakularne bitwy, choć oczywiście nie brakuje tu elementów przygody i niebezpieczeństw.

Fabuła opowiada o spotkaniu Geralta z młodą kobietą, która wplątuje się w tragiczną historię. Wędrując po zrujnowanej wiosce, wiedźmin odkrywa, że nie tylko mroczne istoty zamieszkują ten świat, ale także ludzie, którzy noszą ciężar własnych grzechów. W centrum opowieści znajduje się postać, która, jak się okazuje, ma swoje własne mroczne sekrety. Geralt staje przed wyzwaniem moralnym – nie tylko walczyć z potworem, ale także pomóc w odkryciu prawdy o przeszłości tej postaci.

Komiks w sposób wyjątkowy bada konsekwencje działań bohaterów, którzy zderzają się z własnym sumieniem. „Wiedźmi lament” to historia o żalu, winie, a także o tym, jak bagaż przeszłości wpływa na teraźniejszość. Geralt, jak to często bywa, jest zmuszony do podejmowania decyzji, które nie mają jednoznacznych odpowiedzi – czy w takim przypadku można mówić o sprawiedliwości? Komiks nie daje łatwych odpowiedzi na te pytania, co sprawia, że staje się jeszcze bardziej angażujący.

Rysunki w „Wiedźmim lamencie” są pełne dramatyzmu i dobrze oddają atmosferę, którą twórcy chcieli uchwycić. Ilustracje są szczegółowe, pełne cieni, które podkreślają tajemniczość świata, w którym magii, potwory i ludzkie namiętności splatają się ze sobą. Mroczne tony i subtelna kolorystyka doskonale współgrają z tematem komiksu, podkreślając melancholijną atmosferę.

Fabuła rozwija się powoli, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w atmosferę lęku i niepewności. Choć momentami może się wydawać, że tempo jest zbyt wolne, to jednak komiks zyskuje na wartości dzięki swojej głębi. To opowieść, która nie tylko bawi, ale także skłania do przemyśleń na temat tego, jak przeszłość kształtuje naszą przyszłość i jak ciężar winy może zniszczyć nawet najsilniejszych.

„Wiedźmin: Wiedźmi lament” to komiks, który wprowadza nas w mroczny, melancholijny świat Geralta, w którym nie chodzi tylko o walkę z potworami, ale także o odkupienie, smutek i refleksję nad naturą ludzkiego cierpienia. Jest to jeden z tych komiksów, które stawiają na emocjonalną głębię, zamiast na spektakularne bitwy, choć oczywiście nie brakuje tu elementów przygody i...

Jak do tej pory, najgorsze rysunki w serii. Historia też zdaje się być mało rozbudowana, cały motyw z kobietą złą na cały świat raczej zniechęcał niż ciekawił, meh

Jak do tej pory, najgorsze rysunki w serii. Historia też zdaje się być mało rozbudowana, cały motyw z kobietą złą na cały świat raczej zniechęcał niż ciekawił, meh

Bardzo dobra, mocna dla mnie historia. Nie spodziewałam się tych plot twistów. Ta córka...
Graficznie mi się średnio podobało, bo czarna kreska zaciemniała obraz i czasem trudno mi było się zorientować co jest na rysunku. Na pewno dodawało to mrocznego klimatu.

Bardzo dobra, mocna dla mnie historia. Nie spodziewałam się tych plot twistów. Ta córka...
Graficznie mi się średnio podobało, bo czarna kreska zaciemniała obraz i czasem trudno mi było się zorientować co jest na rysunku. Na pewno dodawało to mrocznego klimatu.

Rysunki kładą cały komiks. Wiedźmin wygląda jak stary dziad, cała strona walki ma nieudaną kompozycję, tasiemcowa, wyrobnicza robota. Scenariuszowo cała ta terapia wiedźm nie przypadła mi do gustu.

Rysunki kładą cały komiks. Wiedźmin wygląda jak stary dziad, cała strona walki ma nieudaną kompozycję, tasiemcowa, wyrobnicza robota. Scenariuszowo cała ta terapia wiedźm nie przypadła mi do gustu.