Mocna i wciągająca. Niestety mocno też wulgarna.

Mocna i wciągająca. Niestety mocno też wulgarna.

Nie twierdzę, że stres nie przyczynia się do podatności na zachorowania, ale cała książka pod jedną tezę. W tej sytuacji większość z nas powinna zachorować na raka/stwardnienie/toczeń, bo mało kto nie odczuwa długotrwałego stresu, z tego czy innego powodu.
Dodatkowo: książka ma ponad 20 lat - a w medycynie to szmat czasu. Szczególnie w tym kontekście żenujący wydaje się rozdział wyśmiewający raczkującą wtedy genetykę.
Clou jest takie: szkoda czasu.

Nie twierdzę, że stres nie przyczynia się do podatności na zachorowania, ale cała książka pod jedną tezę. W tej sytuacji większość z nas powinna zachorować na raka/stwardnienie/toczeń, bo mało kto nie odczuwa długotrwałego stresu, z tego czy innego powodu.
Dodatkowo: książka ma ponad 20 lat - a w medycynie to szmat czasu. Szczególnie w tym kontekście żenujący wydaje się...

Mocno ekshibicjonistyczna, nierówna, ale warta przeczytania.

Mocno ekshibicjonistyczna, nierówna, ale warta przeczytania.

Dobrze się czyta i... tyle dobrego. Nie rozumiem, dlaczego znalazła się w finałowej, nagrodzonej trójce Festiwalu Kryminalna Warszawa.

Dobrze się czyta i... tyle dobrego. Nie rozumiem, dlaczego znalazła się w finałowej, nagrodzonej trójce Festiwalu Kryminalna Warszawa.

Treści mówię tak, formie - nie.
Sama historia (herstoria), okoliczności, przeżycia i spostrzeżenia bohaterki są interesujące. Ale oprócz pomysłu na fabułę warto ją jeszcze dobrze opowiedzieć. A w tym przypadku bełkotliwa forma powoduje, że książkę ciężko przebrnąć.

Treści mówię tak, formie - nie.
Sama historia (herstoria), okoliczności, przeżycia i spostrzeżenia bohaterki są interesujące. Ale oprócz pomysłu na fabułę warto ją jeszcze dobrze opowiedzieć. A w tym przypadku bełkotliwa forma powoduje, że książkę ciężko przebrnąć.

Na początku mocno mnie zniesmaczyło podejście do pewnego rodzaju pacjentów (niestety miałam wątpliwą przyjemność być po tej drugiej stronie), ale całościowo książka świetna. Mocna, emocjonalna, zostająca w głowie na długo.

Na początku mocno mnie zniesmaczyło podejście do pewnego rodzaju pacjentów (niestety miałam wątpliwą przyjemność być po tej drugiej stronie), ale całościowo książka świetna. Mocna, emocjonalna, zostająca w głowie na długo.

Książka przede wszystkim dla laików w temacie kocich potrzeb żywieniowych (którym polecam także "Nie dla psa (i kota)" kiełbasa tej autorki).

Książka przede wszystkim dla laików w temacie kocich potrzeb żywieniowych (którym polecam także "Nie dla psa (i kota)" kiełbasa tej autorki).

Bardzo dobra odskocznia od współczesnych kryminałów. A do tego dialogi między prowadzącymi śledztwo milicjantami!

Bardzo dobra odskocznia od współczesnych kryminałów. A do tego dialogi między prowadzącymi śledztwo milicjantami!

Moje koty mogłyby się podpisać wszystkimi łapami pod tą książką.

Moje koty mogłyby się podpisać wszystkimi łapami pod tą książką.

Wiem, że jest archiwum prac Tadeusza Rolke dostępne na stronie Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ale to właśnie zdjęć, które fotograf ogląda podczas rozmów z autorką, brakuje mi w tej książce.

Wiem, że jest archiwum prac Tadeusza Rolke dostępne na stronie Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ale to właśnie zdjęć, które fotograf ogląda podczas rozmów z autorką, brakuje mi w tej książce.

Często omijam pozycje w stylu "100 najpiękniejszych...", "50 najważniejszych...", ale tej akurat nie żałuję jako wielbiciel fotografii.
Oprócz informacji o aparatach dużo jest też ciekawostek dotyczących fotografów i samych zdjęć.
Niestety widać upływ czasu - książka "zatrzymała się" w 2013 roku (oryginalnie wydana w 2014), ale i tak warto ją przeczytać.

Często omijam pozycje w stylu "100 najpiękniejszych...", "50 najważniejszych...", ale tej akurat nie żałuję jako wielbiciel fotografii.
Oprócz informacji o aparatach dużo jest też ciekawostek dotyczących fotografów i samych zdjęć.
Niestety widać upływ czasu - książka "zatrzymała się" w 2013 roku (oryginalnie wydana w 2014), ale i tak warto ją...

Książka niezobowiązująca, dobra jako przerywnik. Czytało się szybko i... tyle.

Książka niezobowiązująca, dobra jako przerywnik. Czytało się szybko i... tyle.

Kryminał okazał się harlequinem. Absurdalna historia, absurdalne zakończenie. Szkoda czasu.

Kryminał okazał się harlequinem. Absurdalna historia, absurdalne zakończenie. Szkoda czasu.

Właściwie wszystko, co chciałabym napisać, znajduje się w oficjalnej recenzji.
Podkreślę tylko, że to faktycznie książka, której nie da się zapomnieć.

Właściwie wszystko, co chciałabym napisać, znajduje się w oficjalnej recenzji.
Podkreślę tylko, że to faktycznie książka, której nie da się zapomnieć.

Typowy skandynawski kryminał, średnio zapadający w pamięć.

Typowy skandynawski kryminał, średnio zapadający w pamięć.

Niby są emocje, ale jakby ich nie było. Drętwi bohaterowie, drętwe dialogi. Intryga wciąga nieco pod koniec, ale nie aż tak, żeby nie można się było oderwać.
Jako czytadło - może być.
1 gwiazdka plus za mrugnięcie okiem autorki.

Niby są emocje, ale jakby ich nie było. Drętwi bohaterowie, drętwe dialogi. Intryga wciąga nieco pod koniec, ale nie aż tak, żeby nie można się było oderwać.
Jako czytadło - może być.
1 gwiazdka plus za mrugnięcie okiem autorki.

Pod pewnymi opisami mogłabym się podpisać rękoma i nogami. Pewnie też niejedna z kobiet.
Niestety charakterystyczny styl autorki, trochę chaotyczny jak myśli przelatujące przez głowę, który jest zaletą (moim zdaniem) w przypadku innych jej książek, tu wydaje się być wadą. Powoduje, że trudno się skupić na tekście, gubi się w historii.

Pod pewnymi opisami mogłabym się podpisać rękoma i nogami. Pewnie też niejedna z kobiet.
Niestety charakterystyczny styl autorki, trochę chaotyczny jak myśli przelatujące przez głowę, który jest zaletą (moim zdaniem) w przypadku innych jej książek, tu wydaje się być wadą. Powoduje, że trudno się skupić na tekście, gubi się w historii.

Z jednej strony dużo informacji, z drugiej - dosyć ogólnikowych. Czasami miałam wrażenie, że z Wikipedii da się więcej wyciągnąć.

Z jednej strony dużo informacji, z drugiej - dosyć ogólnikowych. Czasami miałam wrażenie, że z Wikipedii da się więcej wyciągnąć.

Fabuła miejscami nielogiczna, ale w sumie czyta się z zainteresowaniem.

Fabuła miejscami nielogiczna, ale w sumie czyta się z zainteresowaniem.

Interesujący obraz mieszkanek mazowieckich wsi.

Interesujący obraz mieszkanek mazowieckich wsi.