http://ninateka.pl/film/widnokrag-wieslaw-mysliwski-1-20
czyta Jerzy Radziwiłowicz

http://ninateka.pl/film/widnokrag-wieslaw-mysliwski-1-20
czyta Jerzy Radziwiłowicz

Tę książkę dokładam do stosiku - ulubione. Taką prozę lubię najbardziej, bo płynie z duszy człowieka, z jego serca, z myśli i przeżyć.
Rozmiar nie jest zbyt wielki, ale za to treść bardzo bogata, dlatego celebrowałam każdy akapit, ciesząc się nim w trakcie czytania i po włożeniu zakładki.
Lubię czytać Wiesława Myśliwskiego. Polecam.

Tę książkę dokładam do stosiku - ulubione. Taką prozę lubię najbardziej, bo płynie z duszy człowieka, z jego serca, z myśli i przeżyć.
Rozmiar nie jest zbyt wielki, ale za to treść bardzo bogata, dlatego celebrowałam każdy akapit, ciesząc się nim w trakcie czytania i po włożeniu zakładki.
Lubię czytać Wiesława Myśliwskiego. Polecam.

O takiej prozie można powiedzieć: wywiad rzeka. Narrator prowadzi monolog z rzadka odpowiadając na pytania rozmówcy. Nie są to ważne pytania, co najwyżej pomocnicze, albo dygresyjne, pozwalające zmienić główny nurt myśli. Z czasem zaczynam wątpić w istnienie tego towarzysza, bo nie zdradza, kim jest, na fotografiach jest przezroczysty, cierpliwie trwa przy łuskaniu fasoli, jakby to była ostatnia ważna rzecz do zrobienia w życiu. I chyba po części tak jest, bo "spowiedź" autora dojrzała do ubrania w słowa, do wyartykułowania, do podzielenia się jej ciężarem. Potrzebuje tylko cierpliwego słuchacza, aby w najbardziej naturalny sposób wylać ją z duszy...
Zapytacie, za co tyle gwiazdek?
Odpowiadam bez wahania:
za wspaniały nastrój,
za dobrą historię,
za to, że trauma wydała dobre owoce,
za to, że złe przeżycia nie przełożyły się na język nienawiści,
w końcu za kilka godzin spędzonych w świecie starannego języka i pozytywnych myśli.
Takiej prozy szukam w moim życiu. I będę do niej wracać.

A teraz idę do sklepu wybierać kapelusz...

O takiej prozie można powiedzieć: wywiad rzeka. Narrator prowadzi monolog z rzadka odpowiadając na pytania rozmówcy. Nie są to ważne pytania, co najwyżej pomocnicze, albo dygresyjne, pozwalające zmienić główny nurt myśli. Z czasem zaczynam wątpić w istnienie tego towarzysza, bo nie zdradza, kim jest, na fotografiach jest przezroczysty, cierpliwie trwa przy łuskaniu fasoli,...

Wspaniały poemat o miłości ojca do syna i syna do ojca.
Czy kiedyś nas tak kochano? Czy my umiemy tak kochać?
Do zadumy nie tylko w listopadowe dni.
Gorąco polecam

Wspaniały poemat o miłości ojca do syna i syna do ojca.
Czy kiedyś nas tak kochano? Czy my umiemy tak kochać?
Do zadumy nie tylko w listopadowe dni.
Gorąco polecam