Profil użytkownika: DonCamillo

8/10
Długo myślałem jaką książką zakończyć bardzo udany czytelniczo 2025 rok. Z pomocą przyszła mi moja żona, która podarowała mi „Uczucia i mądrość”. I wydawać by się mogło, że to może być książka dla dzieci. I tak - także dla nich. Jednak to „dorośli” mogą wynieść z niej bardzo odświeżające spojrzenie na to, co dzieje się nie tylko dookoła, ale przede wszystkim w nich samych. W końcu świat uczuć jest tak rozbudowany, że często trudno zawrzeć go w kilku słowach.

Czwarty tom poświęcony jest mądrości. Na pierwszy plan wysuwają się również tęsknota i radość. Książka ta pokazuje, że wszystkie emocje w człowieku są po prostu potrzebne i każda ma jakąś wartości. Co więcej każde z tych uczuć może sprawić, że odbudujemy utraconą radość. Naprawdę piękna książka z fascynującymi rysunkami.

Na koniec tylko słowo: wszystko z tą publikacją byłoby idealnie, gdyby nie głoszone przez autorkę poglądy. Nie będę się do tego odnosił, bo nie o to w tym chodzi. Szokujące jest jednak to, jak osoby piszące tak piękne książki potrafią wygłaszać tak (grzecznie mówiąc) niemądre poglądy. Mimo to przeczytajcie - nie ze względu na autorkę, ale to, co w książce najważniejsze.

8/10
Długo myślałem jaką książką zakończyć bardzo udany czytelniczo 2025 rok. Z pomocą przyszła mi moja żona, która podarowała mi „Uczucia i mądrość”. I wydawać by się mogło, że to może być książka dla dzieci. I tak - także dla nich. Jednak to „dorośli” mogą wynieść z niej bardzo odświeżaj...

Rozwiń

Zwiń

7/10
Czy myśli, zapisane kilkaset lat temu mogą być aktualne także w 2025 roku? Cytując klasyka „jeszcze jak!”. Książka ta to zbiór przemyśleń najważniejszych filozofów wschodu, podzielona na kilka obszarów tematycznych.

Nie jest to lektura do wchłonięcia na jeden wieczór. To bardziej zbiór, do którego warto sięgać co kilka dni, przeczytać kilka zdań i pozwolić, żeby one w człowieku pracowały.

7/10
Czy myśli, zapisane kilkaset lat temu mogą być aktualne także w 2025 roku? Cytując klasyka „jeszcze jak!”. Książka ta to zbiór przemyśleń najważniejszych filozofów wschodu, podzielona na kilka obszarów tematycznych.

Nie jest to lektura do wchłonięcia na jeden wieczór. To bardziej zb...

Rozwiń

Zwiń

7/10
Czy Jan Paweł 2 wiedział o przestępstwach seksualnych, które działy się w zarządzanym przez niego kościele? Uwaga spoiler! Tego z książki Marcina Gutowskiego się nie dowiecie. Są jedynie przypuszczenia i domysły. Natomiast jest to kawał dobrego reportażu o jednej z najbardziej obrzydliwych spraw, które działy się i niestety wciąż się dzieją. Autor bierze na tapet temat, o który bez problemu jako Polacy potrafimy się pokłócić. Jedna strona twardo stoi za swoim zdaniem, że na pewno wiedział i tuszował, druga strona natomiast coś całkowicie innego.

Na pewno ciekawe w reportażu Gutowskiego jest to, o czym często mówię, czyli fakt, że przy tak dużej organizacji, jaka jest Kościół katolicki, jest idealna możliwości zatajania przed „szefem” wszystkiego, co tylko się chce. A jak pokazuje historia Jan Paweł 2 nie był wybitnym strategiem jeśli chodzi obsadzanie najważniejszych stanowisk oraz wyborze swoich współpracowników. I tu po raz kolejny objawia się postać Stanisława Dziwisza - człowieka, którego wielu żartobliwie nazywało „kapciowym”, a który ponownie okazuje się szarą (chociaż w kontekście jego postaw bardziej pasuje czarną) eminencją, która bardzo mocno pilnowała dostępu do papieskiego ucha przed „niewygodnymi” informacjami. I to właśnie ta postać stanowi - moim zdaniem - środek reportażu Marcina Gutowskiego.

To naprawdę dobry reportaż.

7/10
Czy Jan Paweł 2 wiedział o przestępstwach seksualnych, które działy się w zarządzanym przez niego kościele? Uwaga spoiler! Tego z książki Marcina Gutowskiego się nie dowiecie. Są jedynie przypuszczenia i domysły. Natomiast jest to kawał dobrego reportażu o jednej z najbardziej obrzydl...

Rozwiń

Zwiń

10/10
Od 2014 roku „Plaster Miodu” najpierw słuchowisko a potem książka jest moim nieodłącznym elementem czterech tygodni przed Świętami Bożego Narodzenia. To właśnie ta lektura jest dla mnie najlepszym „wyciszaczem” i skutecznym „wprowadzaczem” do różnych przemyśleń. W wielu aspektach treść jest bardzo zaskakująca, ale warto podkreślić jedno: nie jest dla wszystkich. Profil odbiorców twórczości o. Adama Szustaka to albo osoby „wierzące”, albo otwarte na duchowość/poszukiwanie metafizycznej części życia.

Dla mnie jest to książka bardzo ważna. To właśnie z niej pochodzi kilka kluczowych dla mnie postaw w odniesieniu do drugiego człowieka, którymi staram się kierować w życiu. Dla mnie jest takim „plasterkiem” przy wielu sytuacjach.

10/10
Od 2014 roku „Plaster Miodu” najpierw słuchowisko a potem książka jest moim nieodłącznym elementem czterech tygodni przed Świętami Bożego Narodzenia. To właśnie ta lektura jest dla mnie najlepszym „wyciszaczem” i skutecznym „wprowadzaczem” do różnych przemyśleń. W wielu aspektach tre...

Rozwiń

Zwiń

6/10
Są tematy, o których pomimo zmian pokoleniowo-kulturowych w wielu kręgach wciąż nie wypada lub po prostu się nie rozmawia. Należą do nich między innymi sprawy związane z seksem oraz pracą w tym obszarze. I to właśnie ten drugi temat - w wielu jego obszarach - na tapet wzięła Karolina Rogaska. Co szczególnie interesujące (i wbrew pozorom zaskakujące) na starcie zaczęła od czegoś, na co wielu piszących reportaż o tego typu tematyce by się nie zdecydowało: w ramach dziennikarstwa wcieleniowego zatrudniła się jako tancerka w klubie ze striptizem, aby jeszcze lepiej poznać ten biznes od środka. W tym reportażu więc nie zabraknie historii, które autorka przeżyła na własnej skórze.

W kolejnych krokach Rogaska dotyka innych obszarów sexworkingu. Idzie do klubu dla swingersów, obserwuje plan filmu porno, przygląda się pracy na sexkamerkach czy rozmawia z „pracownicami świadczącymi usługi seksualne”.

Z reportażem „Bez wstydu (…)” mam jednak dwa problemy. Po pierwsze autorka skupiła się praktycznie wyłącznie na pracy kobiet w poruszanych zawodach. Po drugie reportaż ten jest dla mnie za bardzo cukierkowy. Właściwie prawie w całości pokazuje dobre strony sexworkingu. Są oczywiście przedstawione nieprzyjemności, z którymi niekiedy mierzą się osoby tak zarabiające, ale to bardziej w formie didaskaliów, a nie głównego nurtu.

Zaskakujący i dający do myślenia jest też epilog, którego z oczywistych powodów nie będę przytaczał. Sumarycznie ogromy szacun za dziennikarstwo wcieleniowe. Mały minus za poczucie niedopracowania książki.

6/10
Są tematy, o których pomimo zmian pokoleniowo-kulturowych w wielu kręgach wciąż nie wypada lub po prostu się nie rozmawia. Należą do nich między innymi sprawy związane z seksem oraz pracą w tym obszarze. I to właśnie ten drugi temat - w wielu jego obszarach - na tapet wzięła Karolina ...

Rozwiń

Zwiń

7/10
Jak wygląda życie zza więziennych krat z perspektywy ludzi, którzy w nich pracują? Tę rzeczywistość chciał ukazać Paweł Kapusta. I trudno stwierdzić, czy mu się to udało, bo o tym przekonać by się mogło tylko mierząc się z tym w rzeczywistości, jednak oddając głos strażnikom stworzył reportaż, w którym dowiadujemy się o niej właśnie z ich punktu widzenia. Jest to na pewno trudna lektura, pokazująca jak system penitencjarny źle działa w Polsce, ile jeszcze jest do zrobienia, co potrafią zrobić więźniowie by chociaż trochę utrudnić innym życie oraz z jakim obciążeniem psychicznym muszą pracować strażnicy. To też książka po której można utwierdzić się w przekonaniu, że żaden zdrowo myślący człowiek za kraty trafić by nie chciał.

7/10
Jak wygląda życie zza więziennych krat z perspektywy ludzi, którzy w nich pracują? Tę rzeczywistość chciał ukazać Paweł Kapusta. I trudno stwierdzić, czy mu się to udało, bo o tym przekonać by się mogło tylko mierząc się z tym w rzeczywistości, jednak oddając głos strażnikom stworzył ...

Rozwiń

Zwiń