Bez wstydu. Sekspraca w Polsce

Książka lekka i przyjemna. Opisuje różne aspekty, że tak powiem, osób pracujących seksualnie (autocenzura, może jestem staroświecki bo nadal nie widzę nic złego w słowie zaczynającym się na "Pro" a kończącym na "ja", jednak nie chciałbym za jego użycie dostać bana). I pokazuje te osoby w różnych zawodach, od klasycznych Pań stojących na skraju lasu przy drogach krajowych, po tancerki w klubach Go-Go itp. W przeciwieństwie do "Porno. Jak oni to robią", nie miałem wrażenia by była pisana pod tezę (a czytałem ją zaraz po "Porno") więc duży plus dla autorki.

Książka lekka i przyjemna. Opisuje różne aspekty, że tak powiem, osób pracujących seksualnie (autocenzura, może jestem staroświecki bo nadal nie widzę nic złego w słowie zaczynającym się na "Pro" a kończącym na "ja", jednak nie chciałbym za jego użycie dostać bana). I pokazuje te osoby w różnych zawodach, od klasycznych Pań stojących na skraju lasu przy drogach krajowych,...

Rozczarowałam się. Liczyłam na dobry reportaż (temat mega ciekawy),a przeczytałam coś na kształt zlepku artykułów z osobistymi wywodami autorki niczym pieśń pochwalna dla branży 🤔
Męczyłam się czytając... 🫣

Rozczarowałam się. Liczyłam na dobry reportaż (temat mega ciekawy),a przeczytałam coś na kształt zlepku artykułów z osobistymi wywodami autorki niczym pieśń pochwalna dla branży 🤔
Męczyłam się czytając... 🫣

Książka nie przypadła mi do gustu. Nie moje klimaty, nic się nie dowiedziałam, według mnie autorka sie nie popisała.

Książka nie przypadła mi do gustu. Nie moje klimaty, nic się nie dowiedziałam, według mnie autorka sie nie popisała.

W czerwcu 2018 roku w warszawskim klubie go-go nowa dziewczyna tańczy dla klientów i ich bawi , rozmawia z innymi pracownicami. Koleżanki nie wiedziały, że jest dziennikarką rozpoczynającą właśnie pracę nad reportażem o polskim świecie -sekspracy. Pytania, które postawiła sobie na początku – kto pracuje w Polsce i świadczy usługi seksualne? jak te osoby postrzegają swoje zajęcie? – zaprowadziły ją na plan filmu porno, do klubu swingersów, przed internetowe sekskamerki i na spotkania z kobietami do towarzystwa. Poznani tak bohaterowie i bohaterki książki opowiedzieli jej o swoim życiu, wyborach i trudnej relacji ze społeczeństwem. Mówili otwarcie, szczerze i prosto w oczy. Bez wstydu, chociaż właśnie tego się od nich oczekuje. Odważny i bezkompromisowy reportaż Karoliny Rogaskiej to nowe spojrzenie na osoby, które oceniamy zbyt łatwo i bezlitośnie. To ćwiczenie z empatii pokazujące, jak daleko jesteśmy zdolni posunąć się w próbie zrozumienia drugiego człowieka. To wreszcie wciągająca opowieść, w której znaleźć można odpowiedzi na pytania, które wstydzimy się zadawać. Czy zawsze słusznie wydajemy opinię o " takich " ludziach " i czy sami , gdyby zmusiły nas okoliczności nie sięgnęli byśmy po wszystko , aby zapewnić sobie i najbliższym utrzymanie ? Nie sądź a nie będziesz sądzony !

W czerwcu 2018 roku w warszawskim klubie go-go nowa dziewczyna tańczy dla klientów i ich bawi , rozmawia z innymi pracownicami. Koleżanki nie wiedziały, że jest dziennikarką rozpoczynającą właśnie pracę nad reportażem o polskim świecie -sekspracy. Pytania, które postawiła sobie na początku – kto pracuje w Polsce i świadczy usługi seksualne? jak te osoby postrzegają swoje...

Całkiem odważna, fabuła nie przewidywalna :). Nie podzielam poglądów na pewne sprawy autorki, ale nie żałuję czasu spędzonego na literaturze, zawsze człowiek może spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy.

Całkiem odważna, fabuła nie przewidywalna :). Nie podzielam poglądów na pewne sprawy autorki, ale nie żałuję czasu spędzonego na literaturze, zawsze człowiek może spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy.

6/10
Są tematy, o których pomimo zmian pokoleniowo-kulturowych w wielu kręgach wciąż nie wypada lub po prostu się nie rozmawia. Należą do nich między innymi sprawy związane z seksem oraz pracą w tym obszarze. I to właśnie ten drugi temat - w wielu jego obszarach - na tapet wzięła Karolina Rogaska. Co szczególnie interesujące (i wbrew pozorom zaskakujące) na starcie zaczęła od czegoś, na co wielu piszących reportaż o tego typu tematyce by się nie zdecydowało: w ramach dziennikarstwa wcieleniowego zatrudniła się jako tancerka w klubie ze striptizem, aby jeszcze lepiej poznać ten biznes od środka. W tym reportażu więc nie zabraknie historii, które autorka przeżyła na własnej skórze.

W kolejnych krokach Rogaska dotyka innych obszarów sexworkingu. Idzie do klubu dla swingersów, obserwuje plan filmu porno, przygląda się pracy na sexkamerkach czy rozmawia z „pracownicami świadczącymi usługi seksualne”.

Z reportażem „Bez wstydu (…)” mam jednak dwa problemy. Po pierwsze autorka skupiła się praktycznie wyłącznie na pracy kobiet w poruszanych zawodach. Po drugie reportaż ten jest dla mnie za bardzo cukierkowy. Właściwie prawie w całości pokazuje dobre strony sexworkingu. Są oczywiście przedstawione nieprzyjemności, z którymi niekiedy mierzą się osoby tak zarabiające, ale to bardziej w formie didaskaliów, a nie głównego nurtu.

Zaskakujący i dający do myślenia jest też epilog, którego z oczywistych powodów nie będę przytaczał. Sumarycznie ogromy szacun za dziennikarstwo wcieleniowe. Mały minus za poczucie niedopracowania książki.

6/10
Są tematy, o których pomimo zmian pokoleniowo-kulturowych w wielu kręgach wciąż nie wypada lub po prostu się nie rozmawia. Należą do nich między innymi sprawy związane z seksem oraz pracą w tym obszarze. I to właśnie ten drugi temat - w wielu jego obszarach - na tapet wzięła Karolina Rogaska. Co szczególnie interesujące (i wbrew pozorom zaskakujące) na starcie zaczęła...

Mocny libfemowy głos pełen zaskakującej dumy z wykonywanego, wątpliwej jakości, zawodu. Ogrom detali i obleśnych wyrażeń związanych z czynnościami wykonywanymi podczas nagrywania filmów. Na dodatek ciężko słucha się tych delusional pracowników s3ksualnych mówiących, że to ich świadomy wybór i jest im z nim świetnie, po czym jak gdyby nigdy nic wspominają swoje ultra-traumatyczne dzieciństwa xD Łączenie kropek bywa dla niektórych trudne :V
Podsumowując, strata czasu i energii mózgu.

Mocny libfemowy głos pełen zaskakującej dumy z wykonywanego, wątpliwej jakości, zawodu. Ogrom detali i obleśnych wyrażeń związanych z czynnościami wykonywanymi podczas nagrywania filmów. Na dodatek ciężko słucha się tych delusional pracowników s3ksualnych mówiących, że to ich świadomy wybór i jest im z nim świetnie, po czym jak gdyby nigdy nic wspominają swoje...

Ciekawe ale trochę too much dla mnie.

Ciekawe ale trochę too much dla mnie.

Tematyka bardzo ciekawe, osoby jednak, które udzielają wywiadów wydają się być trochę zadufane w sobie i przekonane o swojej świetności.

Tematyka bardzo ciekawe, osoby jednak, które udzielają wywiadów wydają się być trochę zadufane w sobie i przekonane o swojej świetności.

Przekona już przekonanych!

Bardzo cenię osoby, które nie zamykają się w poglądach wyłącznie lewicowych czy prawicowych. Niestety autorka do takich nie należy. Widać, że reportaż został napisany pod tezę: „sex working to praca jak każda inna“. Okej, skoro to „praca jak każda inna“ czy to oznacza, że doradca zawodowy może zaproponować młodej kobiecie uprawianie seksu z klientami jako formę zarobku? Jeśli (szczera) odpowiedź na to pytanie brzmi: „nigdy w życiu!“, to może jednak nie jest to po prostu praca.

Tego typu kontrargumentów zabrakło mi w tej pozycji. Autorka sprawia wrażenia bardzo uległej, wręcz kaja się przed rozmówcami: to, co powiedzą, jest prawdą objawioną, nie ma miejsca na dyskusję. Bo przecież nie jesteś sex workerką, nie wiesz, jak to jest. I tu przydałoby się przytoczyć stare porzekadło: nie trzeba być piekarzem, żeby ocenić chleb.

Usilne pomijanie ciemnych stron sex workingu jest moim największym zarzutem wobec tego reportażu. Autorka opisuje sex working w niemal samych superlatywach. Każdy „wypadek przy pracy“ to po prostu niedogodność. A mówimy tu na przykład o kobiecie, która godząc się na lekką (!) dominację, została uderzona w głowę tak mocno, że na kilka minut straciła przytomność.

Autorka chciała „oddać głos osobom pracującym seksualnie“, ale nie uświadczymy tu historii sex workerek czy sex workerów, którzy zostali do tego przymuszeni przez osoby trzecie. Owszem, dostajemy przykłady kobiet, które robią to z powodu trudnej sytuacji finansowej, ale autorka zamyka oczy na ten aspekt. Kompletnie pomija fakt, że jest to również forma przymusu. Osoba robi to, bo liczy na szybki zarobek, dzięki któremu spłaci dług albo będzie ją stać na mieszkanie. Ujmując wprost: robi to po to, żeby przetrwać, chwyta się ostatniej deski ratunku. Gdzie tu jest własna wola?

I żeby nie było: książka ma swoje pozytywy. Osobom pracującym seksualnie należy się szacunek i wydaję mi się, że odpowiednio to z tego reportażu wybrzmiało. Ale szacunek nie musi być równoznaczny z niepoddającą się krytyce akceptacją prostytucji. Niestety te dwa pojęcia zlewają się autorce w jedno: albo jesteś z nami, albo przeciwko nam, nic pomiędzy. Przez tę dychotomię nie jestem pewna, czy mogę tę książkę polecić.

Przekona już przekonanych!

Bardzo cenię osoby, które nie zamykają się w poglądach wyłącznie lewicowych czy prawicowych. Niestety autorka do takich nie należy. Widać, że reportaż został napisany pod tezę: „sex working to praca jak każda inna“. Okej, skoro to „praca jak każda inna“ czy to oznacza, że doradca zawodowy może zaproponować młodej kobiecie uprawianie seksu z...