Profil użytkownika: Joanna

Natasza Socha w książce “Hejterka” pokazuje mechanizmy powstawania hejtu. Nie tego jawnego i otwartego. Ukazuje, jak spirala zła może zacząć się od drobiazgów, niewinnych uszczypliwości, aby wywołać falę nie do zatrzymania.
Bo gdy osoba hejtowana traci wiarę w siebie, traci chęci do życia, traci pasję, to jest bardzo, bardzo źle. Gdy szkoła nie reaguje, rodzice są bezsilni, gdy dziecko nie potrafi poradzić sobie z codziennością. Wtedy za rogiem czyha tragedia.

Czytałam tę książkę z drżącym sercem. Jako rodzic, nie godziłam się na takie postępowanie. Nie chciałam znać finału. Przekręcałam strony ze łzami w oczach.
Książka jest ważnym i potrzebnym głosem. Powinien ją przeczytać każdy radzić i każdy dorastający młody człowiek. Powinna być lekturą obowiązkową, ku przestrodze.

Natasza Socha w książce “Hejterka” pokazuje mechanizmy powstawania hejtu. Nie tego jawnego i otwartego. Ukazuje, jak spirala zła może zacząć się od drobiazgów, niewinnych uszczypliwości, aby wywołać falę nie do zatrzymania.
Bo gdy osoba hejtowana traci wiarę w siebie, traci chęci do życia...

Rozwiń

Zwiń

“Linia lojalności” Natalii Sońskiej to zaskakująca kontynuacja Serii z Aktami. Zaskakująca, ponieważ w tej części główną bohaterką stała się aplikantka Judyty, Anita. Czego zupełnie się nie spodziewałam.

Anita jest właśnie po trudnych egzaminach zawodowych, gdy dzwoni do niej przyjaciółka z prośbą o pomoc. Gdy na jaw wychodzą zdrady i agresja męża kobiety, obie decydują się na podjęcie stosownych kroków. Czy uda im się odciąć od agresora? I jaki będzie mieć w tym udział kolega niewiernego męża?

Muszę przyznać, że takie zaskoczenia w kontynuacjach serii to ja uwielbiam. Bardzo też cenię sobie romantyczne historie pisane przez Natalię, w których strony uciekają niepostrzeżenie i które są dla mnie idealną odskocznią i prawdziwym relaksem.
Teraz nie było inaczej. Wciągnęły mnie losy przyjaciółki głównej bohaterki. Wciągnęła mnie też historia samej Anity, jej podejście do życia, konsekwencja i oddanie. Przemknęłam przez tę opowieść, a jedyne co mam jej do zarzucenia, to to, że skończyła się zbyt szybko.
Jeśli szukacie ciekawej historii z subtelnym romansem w tle, to Seria z Aktami będzie dla Was. Bardzo polecam

“Linia lojalności” Natalii Sońskiej to zaskakująca kontynuacja Serii z Aktami. Zaskakująca, ponieważ w tej części główną bohaterką stała się aplikantka Judyty, Anita. Czego zupełnie się nie spodziewałam.

Anita jest właśnie po trudnych egzaminach zawodowych, gdy dzwoni do niej przyjaciółka...

Rozwiń

Zwiń

J.D. Kirk to pseudonim autora, Barryego Hutchisona, który zasłyną serią z Jackiem Loganem, a ta książka jest pierwszym tomem z serii.

Niebezpieczny morderca siedzi zamknięty w szpitalu psychiatrycznym, a kolejne osoby zaczynają ginąć według tego samego schematu. Gdzie wkradł się błąd?

Kirk w swojej książce zaczął z wysokiego C. Akcja książki już od samego początku toczyła się bardzo dynamicznie, nie dając chwili wytchnienia. Zagadka porwanego chłopca i powiązania ze starymi sprawami zaginięć wywoływały ciary. Niepewność, skomplikowana zagadka bez punktów zaczepienia, błędne tropy. A na koniec całkowicie nieprzewidywalny i zaskakujący finał. Całość w otoczeniu szkockich krajobrazów, w strugach deszczu i mrocznej mgły. A w tym wszystkim on. Policjant w średnim wieku, wyjątkowo inteligentny i jeszcze trudniejszy. Budzący respekt, działający bezkompromisowo. Taki, jak trzeba.
Książka okazała się bardzo obiecującym początkiem serii, w którą chętnie wejdę.

J.D. Kirk to pseudonim autora, Barryego Hutchisona, który zasłyną serią z Jackiem Loganem, a ta książka jest pierwszym tomem z serii.

Niebezpieczny morderca siedzi zamknięty w szpitalu psychiatrycznym, a kolejne osoby zaczynają ginąć według tego samego schematu. Gdzie wkradł się błąd?

K...

Rozwiń

Zwiń

Ruta będąc po czterdziestce postanowiła zacząć w życiu od nowa. Rozstaje się z mężem, rzuca pracę w urzędzie i postanawia wyjechać na prowincję, zatrudniając się w małym lokalnym komisariacie. Gdy wraz z posterunkowym trafiają na akta sprawy sprzed niemal trzydziestu lat, postanawiają lepiej się jej przyjrzeć. Czy po kilku dekadach istnieje jeszcze cień szansy na jej rozwiązanie?

Książka Agnieszki Jeż okazała się rewelacyjną historią. Trafiła do mnie bardzo. Może po części dlatego, że jestem w podobnym wieku do głównej bohaterki. Może też trochę dlatego, że pozazdrościłam jej odwagi. Ale ze stanowczością muszę przyznać, że zagadka z przeszłości, z którą musiała mierzyć się policjantka okazała doskonała. Uwielbiam motyw starych, nierozwiązanych spraw. Skąpej ilości śladów, milczącej społeczności, braku świadków. Ruta, główna bohaterka książki, poradziła sobie z tym wszystkim doskonale. Obyło się bez brutalności, bez bluzgów i krwawych scen, a cały sens polegał na analizie, drążeniu i skupieniu uwagi na drobiazgach. Takie kryminały to ja bardzo szanuję. Podobały mi się również opisy bezkresnej przyrody Podlasia oraz subtelne wątki ludowych wierzeń. Całość fantastyczna. Czekam na ciąg dalszy tej historii i liczę, że Ruta kupi dom, który jest jej pisany.

Ruta będąc po czterdziestce postanowiła zacząć w życiu od nowa. Rozstaje się z mężem, rzuca pracę w urzędzie i postanawia wyjechać na prowincję, zatrudniając się w małym lokalnym komisariacie. Gdy wraz z posterunkowym trafiają na akta sprawy sprzed niemal trzydziestu lat, postanawiają lepi...

Rozwiń

Zwiń

“Markiz”, przyciąga mroczną okładką, a będąc już po lekturze książki mogę jeszcze dodać, że wnętrze jest jeszcze mroczniejsze.

Igor z Julką jadą na Hel i to wcale nie na urlop. Julka ma zaplanowaną operację plastyczną w klinice, a Igor towarzyszy swojej partnerce jako wsparcie. Gdy w tym samym czasie we wraku statku zostają odkryte zwłoki, a zaraz kolejne, lokalna policja prosi Igora o wsparcie w dorwaniu psychopaty. Czy Brudny rozwikła zagadkę Markiza?

Lubię. Lubię bardzo i seria z Brudnym to chyba jedyna, która mogłaby się dla mnie nigdy nie skończyć. I generalnie nie jestem fanką ciągnących się w nieskończoność telenoweli brazylijskich, to w tym przypadku zmieniam front.
Sprawa kryminalna, w którą został wrzucano Brudny była dość makabryczna, a opisy zbrodni dość drobiazgowe. Jak zwykle, Igor doskonale główkował, składał elementy w całość, nie dając się podejść. Lubię tę jego szorstkość, bezpośredniość i nieustępliwość. Fajnie, że sprawy z Julką się wyprostowały. Brakowało mi jej w poprzednim tomie.
Podobał mi się bałtycki klimat w powieści, skrzeczenie mew i sól we włosach. Podobała mi się obrzydliwa zagadka, prowadzone śledztwo oraz ukazanie degeneracji części służb. Zapamiętam Markiza na długo. A jeśli lubicie mocne i wyraziste kryminały, bez zbędnego patosu, to ten tytuł będzie dla Was.

“Markiz”, przyciąga mroczną okładką, a będąc już po lekturze książki mogę jeszcze dodać, że wnętrze jest jeszcze mroczniejsze.

Igor z Julką jadą na Hel i to wcale nie na urlop. Julka ma zaplanowaną operację plastyczną w klinice, a Igor towarzyszy swojej partnerce jako wsparcie. Gdy w tym...

Rozwiń

Zwiń

Prastary szlak Kumano Kodō wiedzie przez półwysep Kii, który pnie się pośród lasów, pagórków, aż po strome zbocza. Autor decydując się na pieszą wędrówkę miał za towarzysza jedynie swój aparat. I przypadkowe osoby spotkane po drodze. Cała jego podróż, okraszona czarno białymi fotografiami, została przelana na papier, aby zachwycać i rozkochiwać kolejne osoby w niesamowitym i niepowtarzalnym japońskim klimacie. I nie tylko.

Wędrówka, w którą zabrał mnie Mod była cicha i melancholijna. Dotykała natury, zapomnianych miejsc. Wiodła przez wioski, pustkowia, odludzia. Przez lasy i góry. Lecz była to w również podróż do przeszłości, której autor nie pozwolił odejść. Przeszłości noszącej imię dawnego przyjaciela, pożegnanego przedwcześnie.

Książka zdobywa serce czytelnika swoją autentycznością. Ujmuje zwykłymi gestami, odrobiną człowieczeństwa. Momentami taplająca się w żałobie, w innych chwilach pełna otwartych i życzliwych osób.
Jeżeli lubicie historie pełne rozmyślań, wspomnień. Takie, w których akcja nie pędzi, lecz pozostawia przestrzeń do refleksji, to ta książka będzie dla Was idealna. Polecam.

Prastary szlak Kumano Kodō wiedzie przez półwysep Kii, który pnie się pośród lasów, pagórków, aż po strome zbocza. Autor decydując się na pieszą wędrówkę miał za towarzysza jedynie swój aparat. I przypadkowe osoby spotkane po drodze. Cała jego podróż, okraszona czarno białymi fotografiami,...

Rozwiń

Zwiń

Majka wraz z Antkiem stanowią zgrany policyjny duet. Gdy dostaje im się sprawa bestialskiej zbrodni, już wiedzą, że drzwi do piekła właśnie zostały szeroko otwarte. Czy znajdą sprawcę na czas?

Debiut. Mocna fabuła, świetna analiza zbrodni, bardzo drobiazgowo scharakteryzowani bohaterowie. Ciekawa i nieoczywista zagadka. Do tego wręcz piękny język. Wszystko w tej książce zagrało.
Autorka stworzyła kryminał szyty na miarę. Dopieściła wątki, trzymała czytelnika w napięciu, stworzyła sieć powiązań, której nie byłam w stanie rozwikłać. I ten styl. Ni to poetycki, dosadny lecz zostawiający niedosyt. Niczym pauza, zawahanie. Lecz z konkretnym rezultatem. Były też drobiazgi, nieistotne szczegóły, jednak uwierające niczym kamyk w bucie.
Zakończenie zamknęło drzwi tej historii, otwierając okno. Jestem bardzo ciekawa, czy pojawi się kontynuacja tej opowieści. Osobiście bardzo na nią liczę. Ja jestem zachwycona.

Majka wraz z Antkiem stanowią zgrany policyjny duet. Gdy dostaje im się sprawa bestialskiej zbrodni, już wiedzą, że drzwi do piekła właśnie zostały szeroko otwarte. Czy znajdą sprawcę na czas?

Debiut. Mocna fabuła, świetna analiza zbrodni, bardzo drobiazgowo scharakteryzowani bohaterowie....

Rozwiń

Zwiń

Lubicie krótsze historie czy wolicie przepaść z książką na długie godziny?

“Czarne ptaki” Bartosza Szczygielskiego to książka, w której znajdują się dwie odrębne historie. Można je czytać w dowolnej kolejności, szukając punktu wspólnego. Dacie się namówić?

Muszę przyznać, że kiedyś już miałam przyjemność czytać książkę w podobnym stylu. Był to “Dom klepsydry”, a punktem łączącym obie historie był tytułowy dom.
Tym razem autor zaserwował mi zupełnie inny motyw wspólny.
Akcja jednej z opowieści została osadzona we współczesności i dotyczyła dwóch zupełnie różnych kobiet, których drogi przegięły się w dość nietypowych okolicznościach. Za to akcja drugiej opowieści toczyła się w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, a jej głównymi bohaterami zostali dwaj przyjaciele ze szkolnej ławki, którzy widząc zbyt wiele, narazili się na śmiertelne niebezpieczeństwo.

Poza wspólnym mianownikiem, którego Wam nie zdradzę, odniosłam wrażenie, że obie historie były smutne do szpiku kości. Cechowała je melancholia, złe wybory, trudne doświadczenia czy ciężkie wspomnienia z dzieciństwa. Było mi zwyczajnie żal głównych bohaterów. Chciałam, żeby zaświeciło dla nich słońce i żeby los się do nich uśmiechnął. Czy tak się stało? Musicie sprawdzić sami.
Była to doskonała lektura, wymuszająca na czytelniku główkowanie, niczym przy układaniu puzzli na tysiąc na lewej stronie. Spędziłam z nią bardzo dobry czas.

Lubicie krótsze historie czy wolicie przepaść z książką na długie godziny?

“Czarne ptaki” Bartosza Szczygielskiego to książka, w której znajdują się dwie odrębne historie. Można je czytać w dowolnej kolejności, szukając punktu wspólnego. Dacie się namówić?

Muszę przyznać, że kiedyś już m...

Rozwiń

Zwiń