Profil użytkownika: motheroftworeads

„Bloodshed” Molly Doyle to powieść, która bez wątpienia już od pierwszych stron buduje wyraźnie mroczny, a przy tym jednocześnie dość intrygujący klimat. Z jednej strony mamy pożądanie i fascynację, z drugiej strach i zagrożenie, których autorka nie stara się łagodzić, lecz pozwala im współistnieć. Molly Doyle bardzo świadomie wykorzystała motyw Salem, miasta naznaczonego historią strachu, legend i wykluczenia, a nocna sceneria oraz halloweenowy klimat wzmocniły tylko wrażenie, że granica między rzeczywistością a koszmarem jest wyjątkowo cienka.

Decydując się na lekturę „Bloodshed” spodziewałam się raczej tego, co mnie czeka i nie miałam co do tej historii większych oczekiwań. I choć niejednokrotnie mnie zaskoczyła, to muszę też przyznać, że był moment, kiedy straciłam nieco zainteresowanie. W pewnej chwili odniosłam wrażenie, że autorka zbyt szybko „rozwinęła” relację między Quinn a chłopakami, jakby to było zbyt uproszczone i działo się za szybko. Nie będę jednak ukrywać, że byłam ciekawa jakie tajemnice jeszcze skrywa ta historia, więc nie odłożyłam książki aż do samego końca. Quinn została przedstawiona jako bohaterka zmagająca się z ciężarem przeszłych doświadczeń, które wpływają na jej sposób postrzegania świata i samej siebie, a przez to jej reakcje są niejednoznaczne, czasem sprzeczne, co sprawiło, że nie do końca wiedziałam, w jaki sposób ją odbierać. Jej relacja z trzema mężczyznami nie jest prostą ucieczką od problemów. To raczej konfrontacja z własnymi lękami i pragnieniami, czym Molly Doyle chciała prawdopodobnie pokazać, że „bezpieczeństwo” może przybierać różne, nieoczywiste formy.

„Bloodshed” nie jest książką wymagającą zaangażowania emocjonalnego, tylko raczej taką, którą czyta się dla lekkiej rozrywki, skierowaną dla konkretnego grona odbiorców. Co ważne – nie daje prostych odpowiedzi i jednoznacznych rozwiązań, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych interpretacji, dlatego z pewnością sięgnę po kolejny tom.

„Bloodshed” Molly Doyle to powieść, która bez wątpienia już od pierwszych stron buduje wyraźnie mroczny, a przy tym jednocześnie dość intrygujący klimat. Z jednej strony mamy pożądanie i fascynację, z drugiej strach i zagrożenie, których autorka nie stara się łagodzić, lecz pozwala im współistnieć. Molly Doyle bardzo świadomie wykorzystała motyw Salem, miasta naznaczonego...

Książka, która najbardziej rozczarowała Cię w tym roku, to?

U mnie bez wątpienia jest to „The Fabric of Our Souls”. Nie będę ukrywać, że po licznych tiktokach i działaniach promocyjnych skupionych wokół tej książki, byłam skuszona atmosferą mrocznego ośrodka, jednak szybko poczułam, że fabuła nie rozwija się tak, jak na to liczyłam. Choć historia Wynn zaczyna się mocnym, emocjonalnym akcentem, z czasem straciłam nią całkowicie zainteresowanie, aż do końcowych rozdziałów, gdzie akcja nabrała tempa i pewna tajemnica nie dawała mi spokoju.

Narracja Wynn w pewnym momencie stała się dość nużąca. Miałam wrażenie, że kręci się w kółko, powtarzając wciąż te same emocje. Z kolei Liam, który miał być fascynująco mroczny, był dla mnie bardziej irytujący niż intrygujący. Autorka próbowała budować chemię między nimi poprzez kłótnie, ale zrobiła to tak monotonnie, że trudno mi było się w to jakoś bardziej zaangażować.

Jeśli chodzi o ośrodek Harlow, czyli coś, czym byłam najbardziej skuszona, powinien on wprowadzać niepokój do fabuły, a jednak momentami wydawał się słabym tłem pozbawionym detali. Brakowało mi chyba większego rozwinięcia i pociągnięcia tego tematu. Jakby autorka nie poświęciła wystarczającej uwagi detalom, które mogłyby dodatkowo podkręcić fabułę książki. W końcowym rozliczeniu „The Fabric of Our Souls” nie zaoferowała mi satysfakcjonującej fabularnie podróży, pozostawiając uczucie niedosytu i rozczarowania. To historia z potencjałem, który według mnie do końca nie został rozwinięty. Szkoda, bo poruszany przez autorkę temat jest ważny, ale jego literacka realizacja pozostawia wiele do życzenia.

Książka, która najbardziej rozczarowała Cię w tym roku, to?

U mnie bez wątpienia jest to „The Fabric of Our Souls”. Nie będę ukrywać, że po licznych tiktokach i działaniach promocyjnych skupionych wokół tej książki, byłam skuszona atmosferą mrocznego ośrodka, jednak szybko poczułam, że fabuła nie rozwija się tak, jak na to liczyłam. Choć historia Wynn zaczyna się mocnym,...

„Wampir na Halloween” Aleksandry Pilch to miłe zaskoczenie wśród romansów z elementami fantastyki. Autorka stworzyła powieść, którą czyta się z niebywałą przyjemnością już od pierwszych stron, i od której nie sposób było się oderwać. To historia, która idealnie wpisuje się w jesienny klimat, ale będzie również niezłą gratką dla fanek romansów biurowych z motywem szef-pracownica.

Daramila Sorento to postać, która od razu wzbudza sympatię. Boi się wampirów, ale jej ciekawość i serce zdecydowanie wygrywają ze strachem. Angelo Lucero to typowy „niebezpieczny przystojniak”, ale Aleksandra Pilch nadaje mu głębi, co czyni go dość fascynującą postacią. Ich relacja rozwija się w sposób naturalny, bez przesadnej melodramatyczności. Choć oboje starają się to ukrywać, od samego początku między tą dwójką niesamowicie iskrzy. Uwielbiam w tej historii to, że autorka unika banałów, a zamiast tego skupia się na emocjach i bardzo przyjemnie buduje klimat, starając się utrzymać uwagę czytelnika. Potrafiła połączyć romantyczne momenty z „mrocznymi” akcentami, i jednocześnie wpleść dość dużą dawkę humoru, tak idealnie trafiającą w mój gust i która czasem przełamuje napięcie. Pilch bardzo dobrze wyważyła ton - jest romantycznie, ale z dystansem. Fajnym zabiegiem, według mnie, było to, że książka nie skupia się tylko na miłości, ale też na strachu i zaufaniu. Wampiry w tej historii są inne, niż dotychczas mi znane - bardziej ludzkie, mniej „przerysowane”. Nie są jedynie potworami, lecz istotami z własnym „kodeksem”.

Miałam okazję czytać już inne książki autorki i tutaj po raz kolejny pokazała, że potrafi budować emocje przez gesty i słowa, a nie wielkie deklaracje. Każda scena „testowych randek” ma swój nastrój i sens, fabuła rozwija się logicznie, i nawet przez moment nie czułam, aby akcja była w jakikolwiek sposób wymuszona. Tajemnice i groźby w tle dodają przyjemnego dreszczyku, co nie pozwala się nudzić podczas lektury. Uwielbiam opisy, które oddają klimat Halloween - świecące dynie, mrok, zapach jesieni. Ale uwielbiam również motyw biurowego romansu, który fajnie podkręca fabułę. Zdecydowanie widać, i czuć, że autorka nieźle bawi się słowem i nastrojem powieści. „Wampir na Halloween” to powieść ciepła, klimatyczna i pełna emocji - idealna na długie jesienne wieczory.

„Wampir na Halloween” Aleksandry Pilch to miłe zaskoczenie wśród romansów z elementami fantastyki. Autorka stworzyła powieść, którą czyta się z niebywałą przyjemnością już od pierwszych stron, i od której nie sposób było się oderwać. To historia, która idealnie wpisuje się w jesienny klimat, ale będzie również niezłą gratką dla fanek romansów biurowych z motywem...