Profil użytkownika: kor_nelka

Kilka osób pisało, że się zawiodło — że w książce właściwie nie ma nic takiego o Ameryce, że opowiadania są momentami wyliczeniowe, brakuje wyraźnych zakończeń, a całość wypada raczej słabo.
Ja jednak patrzyłam na tę książkę z trochę innej perspektywy. Być może dlatego, że nie czytałam wcześniej zbyt wielu książek science fiction ani dystopii, więc dla mnie była to pewna nowość.

Co prawda oglądałam Black Mirror, ale nie spodziewałam się, że klimat opowiadań będzie w pewien sposób podobny. Tytuł odnoszący się do Ameryki wynika z jednego z opowiadań, jednak mimo że akcja często rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, mam wrażenie, że autor pisał raczej o problemach globalnych niż wyłącznie amerykańskich — może przede wszystkim o problemach współczesnego, rozwiniętego świata. Kraje tzw. trzeciego świata zmagają się dziś z zupełnie innymi wyzwaniami.

Ponad połowa opowiadań naprawdę mnie zaciekawiła. Było też kilka takich, które wydały mi się mniej przekonujące — lub po prostu ich tematyka nie trafiła do mnie aż tak bardzo. Mimo to, ostatecznie uważam, że jest to dobry zbiór opowiadań i zdecydowanie książka solidnie napisana. Co więcej, lektura zmotywowała mnie do sięgnięcia po kolejne zbiory opowiadań.

Kilka osób pisało, że się zawiodło — że w książce właściwie nie ma nic takiego o Ameryce, że opowiadania są momentami wyliczeniowe, brakuje wyraźnych zakończeń, a całość wypada raczej słabo.
Ja jednak patrzyłam na tę książkę z trochę innej perspektywy. Być może dlatego, że nie czytałam wcześniej zbyt wielu książek science fiction ani dystopii, więc dla mnie była to pewna...

Jest to opowieść kobiety dorastającej przed wojną, w jej trakcie oraz po jej zakończeniu na terenie Niemiec.
Celowo używam sformułowania „na terenie”, ponieważ z perspektywy historycznej czy wojennej jej narracja pozostaje właściwie bezstronna. Życie na wsi było w dużej mierze oddzielone od wielkiej polityki. W książce temat wojny pojawia się jedynie marginalnie — wiejska codzienność była na tyle odrębna i skupiona na własnych problemach, że wydarzenia wojenne nie dotykały bohaterów bezpośrednio w takim stopniu, jak można by się spodziewać.

Autorka opisuje przede wszystkim fakty ze swojego życia. Robi to z pewnym dystansem, ale jednocześnie z wyczuwalnym żalem wobec tego, jak potoczyła się jej droga. Sama przyznaje, że życie było bardzo ciężkie. Duża część książki to opisy pracy oraz sposobu, w jaki była traktowana przez innych. Emocje i relacje międzyludzkie nie są przedstawione jako szczególnie silne — chyba że chodzi o relacje trudne lub bolesne, które wyraźnie ją dotykały.

To literatura zbliżona do nurtu znanego z książek o losach wiejskich kobiet, takich jak „Chłopki”. Zawsze jednak podkreślam, że nie lubię oceniać biografii — nie chcę wartościować czyjegoś życia ani doświadczeń. Szczególnie porusza mnie fakt, że kobieta, która sama przyznaje, iż w życiu nie przeczytała żadnej książki, zdecydowała się napisać własną. To dla mnie ogromne osiągnięcie i powód do podziwu: dowód jej siły, dumy z przetrwania, ale też źródło smutku, że przez tak długi czas jej życie było tak ciężkie i skomplikowane.

Jest to opowieść kobiety dorastającej przed wojną, w jej trakcie oraz po jej zakończeniu na terenie Niemiec.
Celowo używam sformułowania „na terenie”, ponieważ z perspektywy historycznej czy wojennej jej narracja pozostaje właściwie bezstronna. Życie na wsi było w dużej mierze oddzielone od wielkiej polityki. W książce temat wojny pojawia się jedynie marginalnie — wiejska...

Mam wrażenie, że ta książka kryje w sobie znacznie więcej głębi, niż jestem w stanie dostrzec przy pierwszej lekturze. Choć realia wojenne zostały ukazane jako ciężkie i przytłaczające, autor nie koncentruje się wyłącznie na samej wojnie, lecz przede wszystkim na ludziach — ich codziennym życiu i, co ważniejsze, relacjach między nimi. Pokazuje, jak trudne staje się okazywanie emocji, jak bardzo bohaterowie próbują zachować dystans, ponieważ nieustannie doświadczają sytuacji głęboko traumatycznych.
Książkę czyta się dość szybko i płynnie, jednak gdy zagłębimy się psychologicznie w losy bohaterów, okazuje się, że ich życie wcale nie jest lekkie ani proste. Sara i Serafina to dwie zupełnie różne osobowości: jedna — nielubiana, praktyczna, a jednocześnie potrafiąca przynieść szczęście w najtrudniejszych momentach; druga — marzycielka, która nie jest w stanie żyć w zgodzie z tą pierwszą. Poznajemy Serafinę bliżej, jej dzieciństwo oraz relację z siostrą, która od początku ma bardzo specyficzny charakter.
Jak już wspominałam, emocje w tej historii są silnie stłumione. Bohaterowie nie potrafią ich okazywać, ani nawet pozwolić sobie na ich przeżywanie. Uważam tę książkę za piękną i poruszającą, choć mam świadomość, że będę musiała sięgnąć po nią jeszcze raz — po to, by spojrzeć na tę historię z innej perspektywy.

Mam wrażenie, że ta książka kryje w sobie znacznie więcej głębi, niż jestem w stanie dostrzec przy pierwszej lekturze. Choć realia wojenne zostały ukazane jako ciężkie i przytłaczające, autor nie koncentruje się wyłącznie na samej wojnie, lecz przede wszystkim na ludziach — ich codziennym życiu i, co ważniejsze, relacjach między nimi. Pokazuje, jak trudne staje się...