Profil użytkownika: panipisarka

Autorka z ogromną dbałością o szczegóły serwuje nam tu losy trzech silnych kobiet i ich rodzin. Zabiera nas w podróż do przeszłości, opisując codzienne życie Polaków w latach 1913-1945. Przyznam, że mocno zafascynowała mnie ta opowieść, z zaciekawieniem przewracałam kolejne strony, czując się tak, jakbym sama brała czynny udział w tej opowieści. Razem z bohaterami przemierzałam przez wojny i inne ważne historycznie wydarzenia, poznając je z perspektywy kobiet, mieszkanek wsi, wiodących to osiadłe, to wędrowne życie. Jest tu też miejsce na wątki romantyczne, pierwsze miłości, zagubione uczucia. To niesamowite, że w nieco ponad 370 stronach autorka zmieściła tak wiele.

Podobało mi się tu wszystko, począwszy od kreacji bohaterów (a Ci oparci są o prawdziwe postaci, bo autorka opierała się na rodzinnych opowieściach i pamiętnikach) na detalach kończąc - jest tu tak bardzo autentycznie, że kiedy zanurzałam się w opisaną historię, miałam wrażenie jakbym odbyła podróż w czasie. Fascynującą, pełną emocji. Historię, w której odnalazłam również to, co znałam już wcześniej z opowieści dziadków. I choć smutek przeplata się tu z radością, cierpienie z ulgą, to powieść emanuje ciepłem i pięknem. A ja jak zwykle w takich przypadkach, obserwuję piękno w czasach, gdy ludzie byli tak blisko natury, kiedy rytm życia wyznaczały zmieniające się pory roku, a wszystko miało swój własny czas.

Zdecydowanie polecam!

Autorka z ogromną dbałością o szczegóły serwuje nam tu losy trzech silnych kobiet i ich rodzin. Zabiera nas w podróż do przeszłości, opisując codzienne życie Polaków w latach 1913-1945. Przyznam, że mocno zafascynowała mnie ta opowieść, z zaciekawieniem przewracałam kolejne strony, czując się tak, jakbym sama brała czynny udział w tej opowieści. Razem z bohaterami...

Są książki, które chciałoby się zapomnieć, żeby móc przeczytać je ten pierwszy raz jeszcze raz.

„Colette” zdecydowanie jest jedną z nich i świeżo po lekturze wpisuję ją na swoją osobistą listę ulubionych książek. Po raz kolejny autorka oczarowała mnie swoim piórem, pisząc powieść złożoną, buzującą od ciekawych wątków, postaci, emocji. Powieść, przez którą nie da się przelecieć ot tak, którą chce się delektować, niespiesznie rozkoszować zdanie po zdaniu, rozdział po rozdziale. A jednocześnie pragnąc jak najszybciej poznać ukrytą pomiędzy kartkami tajemnicę, stojącą za podwójną śmiercią ciotki Colette. Czytałam już trzy książki Perrin i wiedziałam czego mniej więcej mogę się po autorce spodziewać, ale tym tytułem przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Utkała niesamowitą sieć wątków, łącząc je w jedną piękną historię. Stworzyła pełen wachlarz postaci, głęboko korzeniąc się w ich psychice, wyciągając na światło dzienne trudne przeżycia, zmuszając do szczerości w wielu wydaniach.

Pisarka znów udowadnia, że swoją wrażliwością potrafi zarazić czytelnika, sprawiając, że sięgając po jej twórczość poczuje więcej, głębiej, inaczej. Tworzy bohaterom niesamowite życiowe scenariusze, wyróżniające się na tle innych powieści, wzbudzając wiele emocji, wiele refleksji. To przepiękna opowieść, pełna ciepła kontrastującego z okrucieństwem. Niosąca nadzieję, dotykająca wnętrza.

Są książki, które chciałoby się zapomnieć, żeby móc przeczytać je ten pierwszy raz jeszcze raz.

„Colette” zdecydowanie jest jedną z nich i świeżo po lekturze wpisuję ją na swoją osobistą listę ulubionych książek. Po raz kolejny autorka oczarowała mnie swoim piórem, pisząc powieść złożoną, buzującą od ciekawych wątków, postaci, emocji. Powieść, przez którą nie da się...

„Rodzeństwo” to ciekawie poprowadzona powieść, na pierwszy rzut oka przedstawiająca zwykłe sceny z życia rodzinnego. Jednak po zagłębieniu się w tę historię, w przeżycia i uczucia bohaterów, kreśli się przed czytelnikiem zupełnie inny obraz - pełen sprzecznych wspomnień i różnych perspektyw, udowadniając, że życie zawsze ma więcej niż jedną perspektywę. Fabuła kroczy bardzo spokojnie, ale przy takich książkach nie oczekuje się pędzącej i pełnej zwrotów akcji. To jedna z tych lektur, które rozbiera się na części pierwsze, śledzi krok po kroku co, jak i dlaczego ukształtowało charakter bohaterów. Poznajemy tu trzy spojrzenia, a każdy z trójki rodzeństwa ma do opowiedzenia własną historię, wnosząc w tę opowieść inne doświadczenia. Ciężko tu kibicować komukolwiek, a im lepiej poznajemy bohaterów, tym trudniej oceniać ich wybory i zachowania.

Moa Herngren pisze świetnie, a ja bardzo lubię twórczość skandynawskich autorów, dlatego koniecznie muszę nadrobić jej dwie poprzednie książki. Z wielką wrażliwością i wyczuciem pisze o codzienności i rodzinnych relacjach, które bywają wątłe i kruche, pokazując, że czasami niewiele trzeba, aby rozpadły się na dobre. Poruszając wiele wątków, pisarka zabiera nas prosto w sam środek zawiłych więzi, napięć, wzajemnych żalów, oskarżeń, ale także usilnej próby sklejania resztek tego, co zostało. „Rodzeństwo” stawia przed czytelnikiem wiele pytań, zostawia z refleksjami na temat własnych więzi rodzinnych. Pokazuje, że choć dorastamy, wydawało by się, w takim samym środowisku i przez tych samych rodziców, często wkraczamy w świat niosąc zupełne inne doświadczenia, niż nasze rodzeństwo. Że to, czego doświadczamy w dzieciństwie kroczy z nami przez całe życie, będąc zarówno cieniem, jak i światłem na naszej drodze.

„Rodzeństwo” to ciekawie poprowadzona powieść, na pierwszy rzut oka przedstawiająca zwykłe sceny z życia rodzinnego. Jednak po zagłębieniu się w tę historię, w przeżycia i uczucia bohaterów, kreśli się przed czytelnikiem zupełnie inny obraz - pełen sprzecznych wspomnień i różnych perspektyw, udowadniając, że życie zawsze ma więcej niż jedną perspektywę. Fabuła kroczy bardzo...