Żywychupadanie

Biblioteczne labirynty to przestrzenie, w których czuję się pewnie, jak podróżnik z magicznym kompasem. Tym razem szukałam książki nieoczywistej, pozwoliłam aby to ona mnie znalazła.

Zaiskrzył tytuł - „Żywychupadanie”, który natychmiast otworzył mi moje poetyckie szufladki. I ta niepokojąca okładka, poza schematami, graficznie mroczna i niepokorna, bliska książkom poetyckim. Pierwsze zdania zagrały mocno w wyobraźni. Chciałam usłyszeć tę historię i nawet nie zdawałam sobie sprawy, że będą ją czytać na głos, powtarzać fragmenty, aby jeszcze mocniej wejść w stylistykę Bogdana Frymorgena. A jest to autor, który dla mnie osobiście jest odkryciem. Nietypowa wrażliwość, tak bardzo plastyczny i pełen metafor typ narracji, sensualna opowieść - to po prostu zachwyca czytelnika, łapie jego uwagę i sprawia, że kompas czytelniczy podąża za kierunkiem historii Frymorgena.

„Żywychupadanie” to przewrotna historia o staruszku Teofilu, który mierzy się z depresją, codzienną samotnością i pustką po śmierci żony. Pewnego dnia w jego domu pojawia się kobieta, która twierdzi, że jest jego córką. Ten moment staje się iskrą opowieści, która nagle rozwarstwia się, skręca w przeszłość, wchodzi w świat duchów, „baśnieje” w szczelinach.

Historia Teofila, zakochanego w płytach winylowych, emerytowanego kierownika zakładów mięsnych, zaczyna się szarością, przygniata nas smutek jego przemijania. Podobnie postać Heleny, tęskniącej za nieobecnym ojcem, ojcem z matczynych opowieści. I Maria, zmarła żona Teofila, obserwatorka i cień, nieustannie towarzyszący bohaterom. Wszystkich bohaterów łączy tęsknota za bliskością, przeszłością, to nieustanne powracanie do pamięci, wspomnień, do żmudnego rekonstruowania swojej opowieści.

Grają w nas te obrazy, uwodzą i uderzają:

„Teofil z trudem odtworzył w pamięci kalendarz. Najpierw przyjrzał mu się z lotu ptaka, a potem z bliska. Przyklejał do niego zerwane dawno kartki, a one układały się w miesiące i lata. W powracające dekady życia.” (S. 14).

Mamy w tej narracji dużo przewrotnych, baśniowych zakrętów, mroku i przesypywania się lat jak piasku w klepsydrze. I z tych ziarenek autor lepi istnienia, tak uniwersalne, bo naznaczone polską historią. Postacie pozszywane są z fragmentów, które wypływają nagle jak wspomnienia. I to właśnie przeszłość jest żywsza, mocniejsza niż opisywana codzienność.

Książka Bogdana Frymorgena pokazuje etap znikania, odchodzenia, ostatniej podróży ku życiu. Powolne zatapianie się w przeszłości, przywiązanie do wspomnień, pamiątek po bliskich, rodzinnych artefaktów to przejmujący obraz, który chciałoby sie przypisać starości, a tak naprawdę dotyka każdego dojrzałego człowieka.

Pod koniec książki zastanawiałam się - czy Teofilowi się to przyśniło? W którym miejscu ta historia się rozwarstwiła i być może pokazała jakiś wariant życia w podświadomości bohatera? A może właśnie takie jest przewrotne życie i do końca nie wybrzmi w nas „szach-mat”.
Wydawnictwo i Księgarnia Austeria

Biblioteczne labirynty to przestrzenie, w których czuję się pewnie, jak podróżnik z magicznym kompasem. Tym razem szukałam książki nieoczywistej, pozwoliłam aby to ona mnie znalazła.

Zaiskrzył tytuł - „Żywychupadanie”, który natychmiast otworzył mi moje poetyckie szufladki. I ta niepokojąca okładka, poza schematami, graficznie mroczna i niepokorna, bliska książkom...