Ogród Suldrun

No i proszę bardzo — fantastyka, a ja czuję się… lekko oszukana. 😅 „Ogród Suldrun” Jacka Vance’a to książka, która obiecuje jedno, a daje coś zupełnie innego. I nie mówię, że to źle — ale zdecydowanie nie każdemu taki numer się spodoba. „Ogród Suldrun” rozgrywa się na Wyspach Pradawnych, gdzie dziesięć rywalizujących królestw nieustannie walczy o władzę, wpływy i dominację. Król Casmir z Lyonesse próbuje umocnić swoją pozycję politycznym małżeństwem córki, jednak zbuntowana Suldrun odmawia podporządkowania się jego woli. Za karę zostaje uwięziona w dzikim, pełnym magii ogrodzie, gdzie jej los splata się z miłością i tragedią. Z czasem narracja rozszerza się na innych bohaterów i konflikty, ukazując brutalną politykę, intrygi oraz stopniowe narastanie chaosu na Wyspach, które zmierzają ku nieuchronnej wojnie.

Zacznijmy od największego zaskoczenia: Suldrun wcale nie jest główną bohaterką powieści. Owszem, przez pierwsze sto kilkadziesiąt stron odgrywa istotną rolę, jej los jest poruszający, dramatyczny i pełen emocji. Jednak w pewnym momencie… znika. Zostaje odsunięta na dalszy plan, a narracja zaczyna krążyć wokół zupełnie innych postaci, konfliktów i wątków politycznych. Jeśli ktoś, tak jak ja, nastawiał się na historię skupioną na Suldrun — może poczuć się rozczarowany. Tytuł sugeruje coś innego, a książka dość bezceremonialnie zmienia punkt ciężkości.

Nie da się jednak odmówić Vance’owi jednego: klimatu. To właśnie atmosfera jest najmocniejszą stroną tej powieści. Autor bardzo wyraźnie czerpie z motywów przedchrześcijańskich, celtyckich i mitologicznych — niektóre inspiracje są subtelne, inne wręcz biją po oczach, ale razem tworzą świat gęsty, surowy i chwilami niepokojący. Wyspy Pradawne, dziesięć rywalizujących królestw, magia przenikająca codzienność, brutalna polityka i okrucieństwo władców — to wszystko buduje poczucie obcowania z czymś starym, dzikim i bezlitosnym.

Niestety, tempo narracji bywa bardzo nierówne. Są fragmenty, które czyta się z prawdziwą przyjemnością, ale są też takie, które zwyczajnie się dłużyły i mnie nudziły. Momentami niewiele się dzieje, a akcja stoi w miejscu, przez co lektura potrafi nużyć. Dodatkowo autor lubi też streszczać wydarzenia, zamiast je opisywać/pokazywać — na szczęście nie jest to regułą, ale gdy już się pojawia, potrafi wybić z rytmu i odebrać scenom emocjonalną siłę.

Specyficzna jest również sama narracja. Pisarz uwielbia przeskakiwać między bohaterami i punktami widzenia, czasem w sposób dość gwałtowny. Zdarza się, że poznajemy postać tylko na kilka zdań, po czym znika ona z kart powieści na długie kilkadziesiąt stron. To zabieg, który może budować szeroką perspektywę świata, ale równie często wprowadza chaos i utrudnia zaangażowanie się w losy bohaterów. Trzeba tu cierpliwości i otwartości na nielinearne prowadzenie opowieści.
„Ogród Suldrun” to bez wątpienia fantasy ambitna, o dużym rozmachu i wyrazistej wizji świata.

Jednocześnie to książka wymagająca i momentami niewdzięczna dla czytelnika. Doceniam klimat, inspiracje mitologiczne i pomysł na uniwersum, ale nie mogę powiedzieć, że jestem w pełni usatysfakcjonowana. To jedna z tych powieści, które bardziej się analizuje i podziwia z dystansu, niż przeżywa emocjonalnie.

Czy sięgnę po kolejny tom trylogii Lyonesse? Na ten moment — nie jestem pewna. Ciekawość świata walczy u mnie z poczuciem niedosytu i zmęczenia narracją. I chyba właśnie to najlepiej podsumowuje moje spotkanie z tym ogrodem: piękny, mroczny, intrygujący… ale nie do końca mój.

No i proszę bardzo — fantastyka, a ja czuję się… lekko oszukana. 😅 „Ogród Suldrun” Jacka Vance’a to książka, która obiecuje jedno, a daje coś zupełnie innego. I nie mówię, że to źle — ale zdecydowanie nie każdemu taki numer się spodoba. „Ogród Suldrun” rozgrywa się na Wyspach Pradawnych, gdzie dziesięć rywalizujących królestw nieustannie walczy o władzę, wpływy i dominację....