Klaudyna w szkole. Klaudyna w Paryżu

Czytałam tę książkę będą jeszcze w Liceum, teraz po latach postanowiłam do niej wrócić. Kiedyś zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a teraz.... no cóż sama nie wiem. Autor ciekawie przedstawia problemy związane z granicami wolności twórcy, ale też w opisie życia malarza lekko przechodzi nad jego wadami, jak również jego stosunkiem do kobiet. Myślę, że takie poglądy nie miałyby kompletnie racji bytu w dzisiejszych czasach. Nie wszystko można usprawiedliwiać dążeniem do własnej doskonałości.

Bardzo dobra książka francuskiej autorki. Opowiada historię 20letniej Dominiki ,która zakochuje się w dużo starszym od siebie mężczyzna Łukaszem. Dominika ma chłopaka Bertranda jednakże nie jest z nim szczęśliwa. Nie odczuwa przy nim takiej wielkiej namiętności jak z Łukaszem. Łukasz ma żonę(Franicizke) jednak zdradza ją z Dominika. Piękna historia miłości młodej dziewczyny do starszego mężczyzny. Uwielbiam książki ,w których występuje duża różnica wieku. Jest w tym coś takiego zakazanego, zniewalającego, niedostepnego przez to tak pożądanego i pięknego.

Ciekawa i przyjemna w odbiorze mniej więcej do połowy, później jednak przez wszechobecny egoizm i naiwność staje się męcząca. Ogromnie zniechęciłam się do Pawlikowskiej. Oda do kochanej Lilki ukazała jej paskudny charakter, czego autorka chyba sama nie była świadoma.

Pierwsza część była dla mnie dużym wyzwaniem. Musiałam walczyć ze sobą aby nie rzucić książką w kąt. Ale każda następna część coraz bardziej mnie pochłaniała. Świat Klaudyny, świat z początku wieku zafascynował mnie do tego stopnia, że postanowiłam sięgnąć po literaturę francuską z tamtych, jakże pięknych lat.

Natrafiłem na dzieło będące nie tyle pięknym ale pozostawiającym w pamięci ślad swojego osobistego uroku, przykładem zapomnianej literatury. Być może to zasługa stylu Raymonda Radigueta w którym pisarz kładzie nacisk na epizody, podczas których wychodzi na światło dzienne poezja drobnych rzeczy. Ich powierzchowna malowniczość oraz dodająca odwagi czytelnikowi ciemność postępków. Brutalność pożądania, przechodząca w łagodność głębszego uczucia. Oddający stan ducha swojej epoki francuski pisarz, bardzo subtelnie zapełnia każdą uczuciową próżnię. Dzięki niemu zakosztowałem uroków prowadzącej do skandalu swobody i przypomniałem sobie, że szczęście bywa egoistyczne. Gdy przerażona Europa walczyła w okopach I wojny światowej, to na kartach "Opętania" była podsycana zmysłowość a przedstawiana przez Radigueta miłość upoważniała do ponownego zastanawiania się nad znaczeniem pojęć moralnych. Myślę, że nie pomylę się w swoich odczuciach jeśli stwierdzę, iż po lekturze "Opętania" pewne rzeczy zobaczyłem zbyt jasno. Na tyle jasno, aby widok płonących listów przypomniał mi o historii Dafnisa i Chloe ale kiedy by miano uznać miłość za występek, to wtedy już na horyzoncie zarysowuje się ciemna nuta goryczy. W trakcie lektury byłem zaledwie o krok od tego, żeby przedstawiony w tej książce stan zakochania uznać za kształt ostateczny wszystkiego, co świadczy o wartości literackiej dzieła. Jednak prawda jest zbyt skomplikowana aby tylko w zarysie miłości zamknąć bohaterów "Opętania". Bowiem za fasadą starej godności Radiguet ukrył fałszywą troskę o moralność i wniósł do dyskusji o niej motyw przechodzącego w zepsucie emocjonalnego łakomstwa. Mowa tu oczywiście o zawikłanych miłosnych rozgrywkach nad którymi panuje uczucie tymczasowości. A to wszystko przez młodość. Pozbawioną hamulców i dopuszczającą do głosu serce. Przez stan umysłu, w którym okresy dramatyzmu występują naprzemiennie ze szczęściem. Dlatego też niewyłamujący się z wiodącego nurtu tej prozy, główny bohater "Opętania" bez trudu dostarcza czytelnikom tych małych młodzieńczych drżeń. To właśnie one świadczą o wspomnianym przeze mnie na początku uroku powieści. Może nie wszyscy zauważą, że w tej książce zachodzą bardzo ważne procesy a Radiguet nie opisuje jedynie miłosnych kaprysów szesnastoletniego chłopca. W "Opętaniu" należy oddzielnie interpretować każde słowo i gest aby wyczuć subtelny zapach przemijania miłości. Kiedy w ten sposób odczytamy przesłanie książki, to każdy przejaw wyrachowania czy też dokonywane przez bohaterów machinacje będziemy mogli rozpatrywać w zupełnie innym świetle. Powieść Raymonda Radigueta bardzo dobrze przedstawia stan, gdy człowiek smakuje miłość po raz pierwszy. Kiedy jest zawsze o krok od tego, żeby wszystko postawić na jedną kartę. Wiele jest książek, które opisując pożądanie nie potrafią przekazać jego zrozumienia. A tę właśnie umiejętność posiadł Radiguet i opisując pijanych namiętnościami ludzi przybliżył mi niedostępne u innych pisarzy stany ducha i ciała. Można sobie zadać pytanie, co oznacza wspomniany na koniec powrót ładu. Czy przypadkiem nie będzie on straszną wiadomością dla której nie warto było się poddawać aż tak wielkim uniesieniom? A może w głębinach prozy Raymonda Radigueta istnieje niedostępna dla naszej percepcji bardzo złożona cząstka, mieszanina szczęścia i bólu dla której odkrycia nie wystarczy kilkudniowa lektura jego dzieła. Dlatego życzę Wam dosięgnięcia tego, na co sam autor pozwoli czytelnikom.

To chyba moja ulubiona książka tej kontrowersyjnej francuskiej pisarki. I jeżeli ktoś spodziewa się, że znajdzie tutaj coś o Klaudynie, bohaterce świetnego cyklu to... trochę się zawiedzie a trochę nie:)... Klaudyna bowiem to Colette, a Colette to Klaudyna bo, jak pisarka zawsze podkreślała, pisarz musi pisać o tym co sam przeżył. A sięgnęłam, po latach zapomnienia, po tę akurat książkę (ale inne również),gdyż włócząc się po Burgundii "zahaczyłam" również o dom Colette w Saint-Sauveur-en-Puisaye. Dom-muzeum, wspaniale prowadzony przez pasjonatów (co widać),wyposażony w sprzęty jakich używano w domu rodzinnym pisarki (niektóre oryginalne, "zdobyte" lub odkupione przez jej wielbicieli i ofiarowane muzeum),z wnętrzami odtworzonymi z pietyzmem dokładnie według jej opisów, cudowny ogród (górny i dolny - jak to opisuje w książce) oraz pani przewodnik opowiadająca barwne dzieje rodziny - jakże teraz wspaniale czyta się o tym, co widziało się na własne oczy! Można od razu zobaczyć Colette-dziewczynkę, jej rodziców, o których opowiada, zwierzęta, którymi się otaczała, innych mieszkańców miasteczka (wielu z nich wiernie opisanych było również w "Klaudynie w szkole", co zresztą wywołało, po ukazaniu się cyklu, ogromny skandal, gdyż opisane osoby bez trudu się poznały:)). "Dom Klaydyny" to książka przesycona atmosferą ciepła i miłości, pełna cudownych opisów, tak charakterystycznych dla twórczości Colette, a równocześnie odnaleźć w niej można trochę tego zadziornego wdzięku, który tak urzeka w "Klaudynach"...

Życie Isadory Duncan nie było usłane różami. Cała rodzina była uzdolniona artystycznie i tym żyli. Dla nich nie było przeszkody, której nie można było pokonać. Bez pieniędzy, niejednokrotnie bez dachu nad głową dokonywali rzeczy niemożliwych, a szczególnie Isadora. Żyła tańcem, który był dla niej całym światem. W tamtych czasach, na przełomie IX i XX wieku przemieszczała się po całym świecie, co jest nie do uwierzenia. Pieniądze? Czasem było ich mnóstwo, a czasami wcale. Najważniejszy był taniec. Jeśli chodzi o książkę, jest w niej dużo chaosu, zbędnych opisów jak dla mnie, ale mimo wszystko warto było przeczytać o życiu tak szalonej kobiety i z taką wytrwałością dążącej do celu.

Nie wiem czy powinienem się przyznawać, że czytałem tę książkę. Już od dawna nie jestem dziewczęciem... Trudno, słowo się rzekło: całkiem zabawny przekrój przez to jak wyglądały przedmałżeńskie relacje damsko-męskie, a może chłopięco-dziewczęce na przestrzeni pierwszej połowy XX wieku. Jak wiele się zmieniło w tym czasie a jak wiele wcale się nie zmieniło? Możemy być wszyscy zaskoczeni... Czy ktoś dopisałby do tego ciąg dalszy aż do dzisiejszych czasów? To mogłoby być pouczające... Dziewczęta, które przeczytają tę książkę mogą się z niej dowiedzieć o sobie wielu rzeczy. Nie samych dobrych rzeczy.

Niezwykła, dogłębna wiwisekcja pewnego zakazanego uczucia i związku. Mistrzowski język i obrazowanie świata dokładnie takie, jak lubię, pełne napięć, detali, cielesośći. Gdyby sama historia nie była tak rzewna i, dla mnie przynajmniej, przewidywalna, to byłoby arcydzieło. Ale i tak jestem pod wrażeniem.

Rewelacyjna lektura, wprost nie sposób się oderwać. Kiedy widzę, że książka to wspomnienia o kimś, myślę automatycznie, że to musi być jakaś straszna nuda. Nic bardziej mylnego! Fryderyk Jarosy to absolutnie niezwykła postać, pod wieloma względami. Jak pisze Grodzieńska, jego popularność w przedwojennej Polsce można porównać do popularności Klossa w latach 60 - był rozpoznawany wszędzie gdzie się pojawił. Miał wybitną charyzmę i urok, a do tego był Węgrem, który zakochał się Polsce. Niestety był też obywatelem Austrii, co sprawiło mu gigantyczne problemy. Wspomnienia o Jarosym przeplatane są opisem losów autorki najpierw z barwnym 20-leciem międzywojennym, a następnie przerażającą wojną w tle. Jednak pewne fakty autorka skrzętnie pomija - kompletnie nic nie wspomina o tym, że od jesieni 1940 do 1942 wraz z mężem byli zamknięci w getcie, gdzie Jurandot był dyrektorem artystycznym i literackim w Teatrze Femina, a Stefania w nim występowała. Udało im się uciec w sierpniu 1942 dzięki pomocy przyjaciół. Nic w ogóle nie wspomina o swoim i męża pochodzeniu żydowskim (z którym też w żaden sposób się nie identyfikowali). To wszystko można przeczytać w książce "Miasto skazanych" wydanej dopiero - jak sobie życzyła - po śmierci Grodzieńskiej. Czytający "Niebieskiego ptaka" bez trudu zorientują się, gdzie jest dziura we wspomnieniach (losy przed i po getcie są dokładnie opisane).

Najlepsza książka, którą kiedykolwiek przeczytałam. Wracam do niej w wolnych chwilach, by za każdym razem odkryć coś nowego. Bohaterowie nie wzbudzają sympatii, ale dzięki temu jestem w stanie zrozumieć ich poczynania bez zbędnego uwielbienia. Lawrence, którego poznałam przypadkiem, właśnie dzięki tej lekturze, posługuje się wspaniałym językiem pełnym metafor, których zrozumienie jest kluczowe, by przekaz powieści dotarł do odbiorcy. Gdy tak się stanie, ta w głównej mierze smutna historia naprawdę chwyta za serce. Zdaję sobie również sprawę, że nie jest to książka dla każdego, ale prawdziwi koneserzy tego rodzaju prozy będą czerpać z niej garściami. Jeśli odpowiednio będziesz szukać tajemnic bohaterów, a może i samego autora, znajdziesz w Zakochanych Kobietach coś szczególnego. Dla lepszego zrozumienia postaci Ursuli polecam zapoznanie się z powieścią "The Rainbow". Pozycja omawiana jednak przeze mnie w tej recenzji przewyższa poprzednią.

Uwielbiam tą autorkę. Pięknie przedstawia obraz Chin z początku XX wieku. Bez oceniania, bez zbytniego aplauzu. Po prostu opowiada historię, a ocenę pozostawia nam. Tutaj mamy wspaniałą opowieść o zaakceptowanie zmian, które stały się nieuchronne. Młodzi nie chcą już postępować wg reguł wyznaczonych przez przodków. Następuje otwartość na świat i spojrzenie na "białych" ludzi jako zwykłych, a nie barbarzyńców. Piękna

Książka szczególna nie tylko ze względu na subtelność i wyrazistość erotyki zarazem, ale i ze względu na odwagę bawienia się fantazjami. Jej bohaterki są zmysłowe, świadome swoich potrzeb albo badające je po omacku. Są odważne i poszukujące. Anais kreśli miniaturowe portrety psychologiczne swoich bohaterek smakujących życie, w czasach, gdy w polskiej literaturze kobiety występowały w rolach głównie tradycyjnych. Warto jednak przypomnieć, że w tym samym czasie Nałkowska domagała się pełni praw seksualnych dla kobiet: prawa do radości w związku z mężczyzną, spełnienia nie tylko w roli matki. Anais Nin ma trwałe miejsce w historii literatury.

Inna książka Edith Wharton, a mianowicie "Wiek niewinności" towarzyszyła mi podczas podróży do Nowego Jorku. Teraz czas na powrót do tej pisarki - mistrzyni wnikliwej obserwacji , która bez pudru opisuje smutny los kobiet należących do salonowych nowojorskich elit. Kobiet związanych tradycjami, konwenansami i etykietą. To krótkie opowiadanie, ale bogate w tragiczne wydarzenia, trudne sytuacje, moralne dylematy, tłumione uczucia. Historia dwóch kobiet, których szczęście musi zostać pogrzebane pod stosem tłumionych uczuć, konwenansów i dbałości o opinię. A czytując za Edith Wharton: "Społeczeństwo nie odmierza tolerancji równą miarą mężczyznom i kobietom". W treści świetna charakterystyka tytułowej starej panny. Niektóre rzeczy nie zmieniły się do dzisiaj pomimo upływu lat, dlatego w pewnych warstwach opowiadanie to jest ponadczasowe.

Jak zwykle u tego autora, rzecz zrobiona z polotem i wdziękiem, tudzież bez quasi-filozoficznych dłużyzn czy formalno-stylistycznych eksperymentów. Po prostu kawał dobrej, tradycyjnie napisanej prozy, która bezsprzecznie wciąga czytelnika w nurt przedstawianych wydarzeń i portretowanych przezeń bohaterów i gdzie opis sąsiaduje z naturalnie wtopionymi w narrację dialogami. Żywe, barwne, zapisujące się na trwałe w pamięci.

Irena Krzywicka (1899-1994) przyszła na świat w Jenisiejsku w rodzinie polskich Żydów, zesłanych na Syberię za działalność socjalistyczną. Ojciec zmarł na gruźlicę niedługo po powrocie do Polski, matka, zwana przez nią Maminkiem, była aż do swej śmierci jej najwierniejszą przyjaciółką. Oczytana i jak na kobietę świetnie wykształcona oraz ambitna z przytupem dołączyła Irena do międzywojennego środowiska literackiego. Jej najbardziej znane publikacje ukazywały się w Wiadomościach Literackich Mieczysława Grydzewskiego, jest też autorką kilku książek. Swą autobiografię zaczęła pisać we Francji w latach 1970-ych, po niemal całkowitej utracie wzroku nagrywała wspomnienia, a książkę do druku przygotowała Agata Tuszyńska. Pierwsze wydanie „Wyznań gorszycielki” ukazało się dwa lata przed śmiercią Krzywickiej, a jego pomysł Marian Hemar miał skomentować z typowym dla siebie sarkazmem: „Droga Irenka, nasze stare chodzące poboyowisko”*. Według dość zgodnych opinii gorszycielką została Krzywicka nie tyle z powodu rozwiązłości w życiu prywatnym - wierność małżeńska nie była w tym środowisku powszechnie obowiązującą normą - lecz z racji głoszonych publicznie przez nią i Boya poglądów oraz konkretnych inicjatyw. Inaczej jednak niż biografkę Boya**, czworokąt małżeński, Irena-Jerzy Krzywicki-Zofia Żeleńska-Boy, dość mocno Krzywicką uwierał. Przynajmniej tak wygląda to w jej wspomnieniach. Mimo fatalnej technicznej jakości wydania „Wyznań…”, na jakie trafiłam, nie mogłam się od lektury oderwać. Początkowa część książki, jakieś 40% tekstu, to ciekawy opis relacji rodzinnych, przymiarek do różnych dróg kariery oraz pierwszych prób zaistnienia w środowisku literatów. Jako atrakcyjna kobieta na brak zalotników nie narzekała. Spośród trzech zaprzyjaźnionych na męża wybrała początkującego prawnika, syna Ludwika Krzywickiego, uznanego twórcy polskiej socjologii. Boya spotkała, kiedy wydawało się, że po urodzeniu pierwszego syna, Piotrusia, jej małżeństwo z Jerzym już okrzepło. Ale atrakcyjności, także fizycznej, sławie i wspólnocie przekonań z dwadzieścia pięć lat starszym facetem nie potrafiła się oprzeć. Mimo że wówczas, w roku 1928, nie pod każdym względem pasował do definicji Boya, jaką wygłosił dziesięć lat wcześniej przypadkowo spotkany Jan Lechoń, a mianowicie że jest to „…melancholik, erotoman, pijak, karciarz … najbardziej czarujący, najinteligentniejszy człowiek na świecie”. Miłości do Ireny pozostał Boy wierny do śmierci, od alkoholu też już wtedy stronił. Owszem, była świadkiem jego stanów depresyjnych, załamania pod wpływem krytyki i ataków, z obu stron sceny polityczno-obyczajowej, za wprowadzenie w dyskurs publiczny i nieśmiałe próby instytucjonalnego usankcjonowania pewnych tematów tabu. Ich ostrze w pewnym sensie bardziej było bolesne dla niego niż dla niej. Jan Skiwski, na przykład, atakował go za propagowanie „życia ułatwionego”. Czy chodziło mu także o zdjęcie odium, a w każdym razie o zrezygnowanie z karalności za homoseksualizm? Krzywicka przyznaje, że ich próby wprowadzania antykoncepcji i bezpiecznych zabiegów aborcji nastąpiły w Polsce „… o trzydzieści lat za wcześnie”. Pierwsze ośrodki Świadomego Macierzyństwa nie cieszyły się popularnością i dość szybko zostały zlikwidowane. Tymczasem, gdy ona zaczęła być krytykowana także za swoje relacje sądowe, głównie za obronę Rity Gorgonowej, Boya atakowano już za wszystko. „A że tyle piszę? - żalił się Irenie - U nas nie lubią ludzi, którzy za dużo pracują”. Lata 1930-te to nowe fale antysemityzmu i faszyzacji Polski. O tym oczywiście wyznania Krzywickiej też wspominają. Ich największa wartość polega, moim zdaniem, na obleczeniu tych i innych zjawisk w konkrety, co wiąże się naturalnie z jej ocenami ludzi, na ogół trafnymi, a przy tym zawsze bardzo ciekawymi. Na przykład o dwóch byłych skamandrytach, Jarosławie Iwaszkiewiczu i Antonim Słonimskim pisze: Iwaszkiewicz „jako homo publicus był godny niechęci, jako człowiek prywatny był serdeczny i miły, odwrotnie niż Antoni - jako homo publicus - godny najwyższego szacunku, ale prywatnie egocentryk zupełnie niezdolny do wyjścia poza samego siebie”. A że Irenkę - jak mówi znane porzekadło - znała cała Warszawa, ze wzajemnością, tj. ona znała wszystkich, lektura jej wspomnień stanowi prawdziwą frajdę. Nawet jeśli nie do końca wiadomo, czy są one osadzone - jak w przytoczonym cytacie - jedynie w jej wrażeniach ze znajomości podczas pobytu w Warszawie i Podkowie Leśnej, czy sięgają również okresu powojennego. „Wyznania gorszycielki” kończą się po wojnie, kiedy to - nie ma co ukrywać, dzięki swej przedwojennej popularności - uzyskała Irena Krzywicka szanse na nowy początek. Co w ogóle miałby on znaczyć po stracie najważniejszych osób w jej życiu? No i czy lektura książki Agaty Tuszyńskiej pt. „Krzywicka. Długie życie gorszycielki” jest, mimo nie najlepszych ocen książki, wskazana? Ale przed natychmiastowym zabraniem się do niej powstrzymać się oczywiście nie potrafię. *Wszystkie cytaty pochodzą z wydania książki, do którego miałam dostęp. **Monika Śliwińska: Książę. Biografia Tadeusza Boya-Żeleńskiego.

Wszyscy znają operę Carmen, jej literacki pierwowzór jest mniej znany. Utwór pochodzi z 1845 roku, jest jednym z ciekawszych osiągnięć romantyzmu w literaturze Galów i Franków. Poznajemy w nim, losy młodego Baska, zakochanego w Cygance Carmen, obdarzonej demoniczną osobowością. Nastrojowy, spokojny, i refleksyjny klimat dzieła, jest rozpiętym między nadzieją czytelników, na dobre zakończenie, a logicznym zrozumieniem, iż w tej opowieści, takie zakończenie, trąciłoby kiczem. Styl dzieła, jest bardzo przyjemnym w odbiorze, brak tutaj najmniejszej literackiej chropowatości, tak typowej, dla obecnej literatury, która, zagubiła się w usilnym próbach szokowania czytelników. Tekst jest zresztą świetnie przetłumaczonym, co tylko dodaje mu uroku. Zwykle, gdy czytam klasyczne dzieła, żałuje, że takie utwory, już niestety nie powstają. Podobne odczucia towarzyszy mi przy lekturze Carmen. Jest to utwór totalny, mamy w nim bowiem wszystko - mrok tajemnicy, tragizm fatalizmu ludzkich losów, odmęty namiętności, szczyptę romantyzmu i egzotyki. Czegoż chcieć więcej, od dobrej literatury?

Po czytanych jakiś czas temu przedwojennych i wojennych wspomnieniach Stefanii Grodzieńskiej wiedziałam, że sięgnięcie po jej kolejną książkę będzie kwestią czasu. I, stało się. Jestem po lekturze kolejnej książki tej nieszablonowej, błyskotliwej, pełnej taktu, czaru i swoistej kokieterii Artystki. Główną bohaterką opowieści jest co prawda Autorka, ale niekoniecznie wszystkie wątki i sytuacje przedstawione w tej historii, musiały się wydarzyć. Nawet Karol, w rzeczywistości, nosił inne imię. Tym razem czytelnik towarzyszy Grodzieńskiej w jej podróży sentymentalnej do jednego z prowincjonalnych polskich miast i czeka z wypiekami na twarzy na jej nie do końca przemyślane i zaplanowane spotkanie z miłością sprzed lat. Miłość ma na imię Karol, mieszka na co dzień za granicą i po szesnastu latach od ostatniego widzenia się ze Stefanią przyjeżdża do Polski i przemieszkuje właśnie w tym mieście. Są lata sześćdziesiąte XX wieku. I dalej prawie tak, jak u Joanny Chmielewskiej (tak jak pisze @Queequeg). Kłody pod nogi, piętrzące się przeszkody i przeciwności losu. Dzieje się, ale nie to, co powinno. A tego pana Kazia, to najchętniej trzymałabym pod kluczem. I to solidnym. Cóż, trzeba samemu przeczytać, by zrozumieć o czym ja piszę. PS Mimo że i te wspomnienia Grodzieńska świetnie skomponowała, to jak dotychczas pierwszą lokatę u mnie ma jej „Urodził go „Niebieski Ptak”, bo „Szarpio Afrikanske” jest tylko jedno. Kto czytał ten wie. ;)

No serio, kto pisze te opisy: "najlepsza komediowa książka"??? Co w tej książce było zabawnego: dramat staruszka, czy może obozy koncentracyjne podczas II wojny światowej? A może gangsterski kapitalizm na Ukrainie? Pomimo niełatwej tematyki, powieść jest napisana lekko, dobrze się ją czyta.

W miłości i na wojnie wszystkie chwyty są dozwolone. Nawet te poniżej pasa. Ta prawda przebija z opowiadań Wharton, które powinny mieć raczej tytuł - Opowieści rozwodowe, bo w żadnej nowelce nie da się dopatrzyć naprawdę szczęśliwego związku, a dramatyczne rozstania i nie zawsze fortunne powroty nadają ton całej książce. Wszystko tu toczy się wśród ludzi "z towarzystwa", gdzie społeczne konwencje i normy dobrego wychowania przesłaniają istotę rzeczy, a obrońcy dobrych manier i utrwalonego porządku społecznego są gotowi popełnić niejedno świństwo i podłość dla zachowania pozorów przyzwoitości. Jedna twarz tych opowiadań to ukazanie trudnej drogi nowych obyczajów, które zmieniają oblicze Ameryki z początków XX wieku. Jeśli rozwód był skandalem w czasach młodości matki, to rozwód jej córki jest już tylko ciekawą okolicznością godną oplotkowania - jednak matka cały czas doświadcza towarzyskiego ostracyzmu, zaś córka promienieje i jest gwiazdą najlepszych salonów. Ech, nieszczęścia starych kobiet! Inny aspekt to ukazanie odwiecznej wojny damsko-męskiej, drobnych oszustw, kłamstewek i wypierania prawdy w sytuacji, kiedy zdrada partnera staje się oczywista. Dla niektórych żon pozornie banalny skok w bok męża to zbyt wiele i konsekwencją jest samobójstwo. Inni kochankowie, pozostawieni na lodzie przez kapryśną flamę - mężatkę, sami kończą ze sobą. Gdzieś tam mąż - safanduła, na wieść o zdradzie żonki najpierw dramatyzuje i postanawia rzucić wszystko i odejść z hukiem, w końcu godzi się z przyprawieniem sobie rogów "dla dobra dzieci", a w sumie dla świętego spokoju własnego i ... interesów. Nie za wesoły to światek i nie tak bardzo odległy do współczesnej rzeczywistości, w której w stosunkach międzyludzkich również często królują obłuda, przemilczenia i niedopowiedzenia. Opowiadają dają radę jeśli idzie o ich tematykę i są ciekawym świadectwem przeszłego rozumienia związków, natomiast w kwestii stylu - tak sobie. W trakcie czytania ogarniała mnie nuda i chwilami gubiłam się w subtelnych i mało jasnych dywagacjach bohaterów. Podobnie przysypiało mi się przy "Wieku niewinności", musiałam co rusz przywoływać się do porządku - hej, czytasz amerykańską klasykę, kobieta, Pulitzer, te sprawy - trochę szacunku! No ale może po prostu nie do końca lubimy sią z Panią Wharton.