Zbyt głośna samotność

Niektóre rozdziały petarda, inne mniej, ale po pierwsze ze względu na książkową tematykę, po drugie ze względu na nieuciszony strumień myśli i rozważań które warto odnieść do własnych przekonań.

Niektóre rozdziały petarda, inne mniej, ale po pierwsze ze względu na książkową tematykę, po drugie ze względu na nieuciszony strumień myśli i rozważań które warto odnieść do własnych przekonań.

Bardzo specyficzna, ale jakże oryginalna

Bardzo specyficzna, ale jakże oryginalna

Lubię tę książkę dlatego, że jest krótka i pozostawia niedosyt. Czasami wydaje się, że chciałoby się poczytać więcej o człowieku wbrew własnej woli wykształconym, by za chwilę uzmysłowić sobie, że jednak nie. Dobrze, że nie ma już więcej, można spokojnie wrócić do początku, żeby jeszcze raz przeczytać kilka zbyt długich zdań i się nad nimi zastanowić. Książka jest dowcipna i smutna zarazem. Opowiada historię w sposób bardzo nienachalny.

Lubię tę książkę dlatego, że jest krótka i pozostawia niedosyt. Czasami wydaje się, że chciałoby się poczytać więcej o człowieku wbrew własnej woli wykształconym, by za chwilę uzmysłowić sobie, że jednak nie. Dobrze, że nie ma już więcej, można spokojnie wrócić do początku, żeby jeszcze raz przeczytać kilka zbyt długich zdań i się nad nimi zastanowić. Książka jest dowcipna...

Wyszukana proza Hrabala nie należy do łatwej lektury, ale warto się nad nią pochylić.

Naturalistyczna wizja pozornie prostego obrazu przywołała podobne odczucia jak podczas czytania 'Głodu' Hamsuna czy 'Malowanego ptaka' Kosińskiego.

Praga, czasy komunizmu, Hanta przed 35 lat pracuje przy prasie papieru w czeluściach piwnicy, w ciężkich warunkach. Ma dużo czasu na rozważania, którym oddaje się z namiętnością. Podobną miłością darzy książki. W swoich rozważaniach zawiera mnóstwo odniesień do klasyków literatury, filozofii czy religii (Jesus a Lao Tse Tung) co nadaje dziełu wielowymiarowości i pozostawia czytelnika z głową pełną refleksji.

"Dwie rzeczy napełniają umysł coraz to nowym i wzmagającym się podziwem... niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie..."

Wyszukana proza Hrabala nie należy do łatwej lektury, ale warto się nad nią pochylić.

Naturalistyczna wizja pozornie prostego obrazu przywołała podobne odczucia jak podczas czytania 'Głodu' Hamsuna czy 'Malowanego ptaka' Kosińskiego.

Praga, czasy komunizmu, Hanta przed 35 lat pracuje przy prasie papieru w czeluściach piwnicy, w ciężkich warunkach. Ma dużo czasu na...

Samotność, miłość do książek, życie na przemiał.

Samotność, miłość do książek, życie na przemiał.

Lektura dobra jak szklanica starego, wytwornego koniaku wypita w zakurzonym antykwariacie. Spośród tych wszystkich wspaniałych hrabalowskich tematów, jeden szczególnie utkwił mi w głowie: obserwacja Haňtiego o praskich szczurach, które dzielą się na dwa obozy tylko po to, by się nawzajem eksterminować; genialna historia zbiorowej autodestrukcji. Niewielu tak jak Hrabal potrafiło pokazać, że konflikt nie jest błędem systemu tylko nim samym. Nawet gdy zapanowuje absolutny pokój i zostaje tylko jedna, zwycięska grupa szczurów, to instynkt zmusza je do znalezienia wroga wewnętrznego i dzielenia się na kolejne wrogie frakcje. To taki naparek z myśli Schopenhauera (którego Haňťa, narrator, przecież czyta): wola życia jest ślepa, wiecznie nienasycona i ostatecznie pożera samą siebie. Jakby było mało cierpienia biednym gryzoniom, to miażdży i wyciska z nich soki również prasa hydrauliczna, ta sama która mieli Erazma, Nietzschego i Husserla.

Najbardziej uderza i piorunuje banalność tej przemocy. Na górze: filozofia, Hegel, marzenia o duchowym postępie ludzkości, na dole kanalarski świat walk, darwinizm i miażdżarki prasy. A Haňťa patrzy na to z takim fatalistycznym spokojem. Przyzwyczajony, że świat jest rzeźnią, że cenne rzeczy kończą jako przemysłowy odpad.

W tej powieści jest też jeden z najbardziej wzruszających kadrów w historii literatury: kiedy mysz, której rodzina została zmiażdżona przez prasę atakuje nogę Hantiego, a ten stara się ją odegnać i mówi wówczas: „Widziałem, że w tych mysich oczach było wtedy coś więcej niż niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie”. To oczywiście cytat za Kantem, który został tutaj przez Hrabala wypatroszony i ogołocony z racji.

Lektura dobra jak szklanica starego, wytwornego koniaku wypita w zakurzonym antykwariacie. Spośród tych wszystkich wspaniałych hrabalowskich tematów, jeden szczególnie utkwił mi w głowie: obserwacja Haňtiego o praskich szczurach, które dzielą się na dwa obozy tylko po to, by się nawzajem eksterminować; genialna historia zbiorowej autodestrukcji. Niewielu tak jak Hrabal...

Ciężko mi to ocenić.
Na początku podobało mi się, tekst do mnie trafiał, choć momentami było specyficznie.
Im dalej w las, tym bardziej się męczyłem.

Ciężko mi to ocenić.
Na początku podobało mi się, tekst do mnie trafiał, choć momentami było specyficznie.
Im dalej w las, tym bardziej się męczyłem.

Intelektualiści na marginesie społeczeństwa, strąceni do podziemi. Hrabal ubolewa nad ich losem w systemie totalitarnym. Wydaje się, że całe życie bohatera to pasmo cierpień (jego młodość to czasy wojny, jego starość to komunizm). Ale Hanta odnajduje też radość - w literaturze. Gdy ratuje książki przed zniszczeniem czuje się spełniony, a gdy czyta czuje, że żyje, oddycha, istnieje.

To pierwsze dzieło Hrabala, jakie przeczytałam. Wyjątkowe połączenie naturalizmu z metafizyką. Przejmująca, bardzo smutna opowieść.

Myślę, że samotność jest tutaj głośna, bo przepełniona bólem myśli i emocji. Hanta wspomina uczonych filozofów, klasyków literatury, a przy tym widzi świat pozbawiony ideałów. Słowa Hegla, Kanta czy Nietzsche buzują mu w głowie i nie dają zgody na zastaną rzeczywistość.

Intelektualiści na marginesie społeczeństwa, strąceni do podziemi. Hrabal ubolewa nad ich losem w systemie totalitarnym. Wydaje się, że całe życie bohatera to pasmo cierpień (jego młodość to czasy wojny, jego starość to komunizm). Ale Hanta odnajduje też radość - w literaturze. Gdy ratuje książki przed zniszczeniem czuje się spełniony, a gdy czyta czuje, że żyje, oddycha,...

Mnie nie urzekła. Za dużo fekaliów itp.

Mnie nie urzekła. Za dużo fekaliów itp.

Książka trudna, refleksyjna, filozoficzna. Literatura bardzo wysokich lotów. Tak wysokich, że momentami miałem wrażenie, że odlatuje mi w przestworza tak daleko, że za nią nie nadążam. Nie wiedziałem w tych chwilach, czy autor tworzył tekst nietrzeźwy, czy to ja jestem zbyt ograniczony dla jego geniuszu.
Polecam. Książka orze duszę i umysł.

Książka trudna, refleksyjna, filozoficzna. Literatura bardzo wysokich lotów. Tak wysokich, że momentami miałem wrażenie, że odlatuje mi w przestworza tak daleko, że za nią nie nadążam. Nie wiedziałem w tych chwilach, czy autor tworzył tekst nietrzeźwy, czy to ja jestem zbyt ograniczony dla jego geniuszu.
Polecam. Książka orze duszę i umysł.