Obsługiwałem angielskiego króla

Historia młodego człowieka, który dąży do osiągnięcia uznania w oczach innych i dojścia do fortuny. W tle mamy okres międzywojenny, II WŚ i komunizm. Kiedy zacząłem tą powieść pomyślałem o "Zaklętych rewirach" z genialnym Wilhelmim i Konradem w rolach głównych.

Historia młodego człowieka, który dąży do osiągnięcia uznania w oczach innych i dojścia do fortuny. W tle mamy okres międzywojenny, II WŚ i komunizm. Kiedy zacząłem tą powieść pomyślałem o "Zaklętych rewirach" z genialnym Wilhelmim i Konradem w rolach głównych.

"Obsługiwałem angielskiego króla", to opis jednego ludzkiego życia. Ale nie tylko prostej listy wydarzeń, bo książka zmienia się wraz z opisywanym okresem. Czytelnik poznaje więc szybko przeżyte dzieciństwo, psotną młodość, naiwną dorosłość związaną ze spełnianiem marzeń i dojrzałą dorosłość. A także roztropne starzenie się, kiedy wybaczamy, głównemu bohaterowi Jankowi, wszystkie jego błędy i pozwalamy mu filozofować radośnie razem z kozą, koniem, kotem i lustrem. Czytelnik zdaje się sam trochę dorastać, gdy przewraca ostatnią stronę. W końcu książka jest tak wciągająca, że ​​od pierwszej do ostatniej strony nie mija dużo czasu. Hrabal po raz kolejny zaserwował mi szybką wycieczkę w ludzkie życie.

"Obsługiwałem angielskiego króla", to opis jednego ludzkiego życia. Ale nie tylko prostej listy wydarzeń, bo książka zmienia się wraz z opisywanym okresem. Czytelnik poznaje więc szybko przeżyte dzieciństwo, psotną młodość, naiwną dorosłość związaną ze spełnianiem marzeń i dojrzałą dorosłość. A także roztropne starzenie się, kiedy wybaczamy, głównemu bohaterowi Jankowi,...

Czy taki sposób myślenia (jak bohatera) jest mi bliski? Nie! Co z typek, co za konformizm, co za... co za....
A jednak przez książkę się płynie. Jakież to ludzkie, niedoskonałe, spóźnione, refleksje po czasie, nietrafne wybory, sytuacje w których wychodzi się na "głupka" (albo odwrotnie). Często nie wiemy z jakich sytuacji i wyborów życie nas rozliczy, co będzie naszą szczęśliwą, a co fatalistyczną gwiazdą. Jedno trzeba przyznać bohater żyje tu i teraz, nie ma innego życia, więc łapie to co w danej sytuacji historycznej zsyła mu kapryśny los.

Czy taki sposób myślenia (jak bohatera) jest mi bliski? Nie! Co z typek, co za konformizm, co za... co za....
A jednak przez książkę się płynie. Jakież to ludzkie, niedoskonałe, spóźnione, refleksje po czasie, nietrafne wybory, sytuacje w których wychodzi się na "głupka" (albo odwrotnie). Często nie wiemy z jakich sytuacji i wyborów życie nas rozliczy, co będzie naszą...

Jedno z najważniejszych dzieł czeskiego pisarza, ale zaliczane również do światowych arcydzieł literatury.
Czytałem ją wydaną w drugim obiegu, gdzieś na początku lat 80 -tych.
Opisuje losy głównego bohatera jego wzloty i upadki w okresie międzywojennym, poprzez okupację, aż po czasy powojennego komunizmu.
Wszystko to na tle zmian społecznych zachodzących w Czechach.
Czasami czytając książkę miałem wrażenie, że anegdota:

Po wojnie pytają Czecha, dlaczego nigdy nie było u nich żadnej partyzantki walczącej z Niemcami ?
Na co on odpowiada.
- Przecież Hitler zabronił !!!

ma dużo wspólnego z rzeczywistością opisywaną przez autora !!!
Książkę... POLECAM !!!
Film z 2006 r... TEŻ !!!

Jedno z najważniejszych dzieł czeskiego pisarza, ale zaliczane również do światowych arcydzieł literatury.
Czytałem ją wydaną w drugim obiegu, gdzieś na początku lat 80 -tych.
Opisuje losy głównego bohatera jego wzloty i upadki w okresie międzywojennym, poprzez okupację, aż po czasy powojennego komunizmu.
Wszystko to na tle zmian społecznych zachodzących w...

Główny bohater jak patyk na wodzie, płynie z nurtem wydarzeń, a te rzucają go w różne zakamarki historii.
Opowieść zaczyna jako małolat, a czytając ją czujemy rozrzewnienie autora nad młodymi latami. Czar wspomnień niesie nas dalej, do trudniejszych wydarzeń, a narracja ewoluuje, by na końcu przejść w rozważania na temat minionego życia i jego sensu. Humor i ironia towarzyszy jednak narratorowi przez całą powieść. Warto przeczytać: dla języka i stylu, dla czeskiego humoru, dla poznania kolejnej historii jednostki na tle historii świata.

Główny bohater jak patyk na wodzie, płynie z nurtem wydarzeń, a te rzucają go w różne zakamarki historii.
Opowieść zaczyna jako małolat, a czytając ją czujemy rozrzewnienie autora nad młodymi latami. Czar wspomnień niesie nas dalej, do trudniejszych wydarzeń, a narracja ewoluuje, by na końcu przejść w rozważania na temat minionego życia i jego sensu. Humor i ironia...

Jeśli założyć, że losy Janka są w jakimś stopniu odzwierciedleniem ówczesnego czeskiego społeczeństwa to swój moralny upadek zręcznie zakrywali poczuciem humoru, nonszalancką obojętnością, szacunkiem do przyrody i miłością do zwierząt.

Jeśli założyć, że losy Janka są w jakimś stopniu odzwierciedleniem ówczesnego czeskiego społeczeństwa to swój moralny upadek zręcznie zakrywali poczuciem humoru, nonszalancką obojętnością, szacunkiem do przyrody i miłością do zwierząt.

Pożytek z wielokrotnego czytania książek jest ten, że za każdym razem czytamy je na nowo. I tak np. chwyciłem sobie jednego z moich ulubionych pisarzy, którego książkę kupiłem w nowym wydaniu ze względu na to, że jest ładne, ale przede wszystkim w nowym tłumaczeniu, i odkryłem w niej to, czego wcześniej nie dostrzegałem, a wszystko za sprawą odczytania jej przez pryzmat czytanej wcześniej, czyli "Przygód Simplicissimusa" tego Niemca o potwornie długim imieniu i nszwisku, których nie podejmuję się wymawiać, ponieważ jak wiadomo, niemiecki, to nie język, to choroba gardła. Kiedyś była to dla mnie zabawno - smutna historyjka człowieka, który obserwował świat blichtru z pozycji marginesu, na co bez wątpienia miała wpływ filmowa adaptacja, a dziś doszło jeszcze lepsze zrozumienie zakończenia. Oto okazało się, że autor siedemnastowieczny i wychowany w światopoglądzie religijnym oraz żyjący trzy wieki później ateista w swoim rozumieniu ludzkiego losu dochodzą do podobnych wniosków, co chyba wskazuje na jakiś uniwersalizm. I chociaż Jan Ditie , bohater Hrabala, jest inny, niż Simplex, obaj gonią za złudzeniami po to tylko, aby na koniec zrozumieć, że to wszystko ch*ja warte. Hrabalowski Janek, to taki pechowiec, który, jak to mówię na własny użytek, "nie wżył się w życie". Znaczy to, że w nim nie uczestniczy inaczej, niż tylko jako obserwator i choćby stanął na głowie, może jedynie sobie popatrzeć na innych, czerpiących ze swojego istnienia garściami. Ta granica jest nie tyle nawet egzystencjalna, co ontologiczna. Pikolak jest innym bytem. Pełne malowniczych scen obrazy układają się w głowie chłopaka w historię, której za wszelką cenę chce stać się częścią, dopisać do niej swój rozdział, ale to niemożliwe na tym najgłębszym, egzystencjalnym poziomie, ponieważ nawet, gdy dzięki trupom pomordowanych w łódzkim getcie Żydów staje się milionerem, inni milionerzy wciąż nim pogardzają. I dopiero, paradoksalnie, wycofanie się z tego życia, zrozumienie, że "istotą życia jest wpatrywanie się w śmierć", pozwala mu osiągnąć stan eudajmonii. Głębia tej powieści, gdzie komizm miesza się z tragizmem, a melancholię przełyka się wraz z drogim szampanem, jest niebywała. Uwielbiam czeską literaturę, natomiast Hrabal stoi na szczycie tej literatury, bedąc jednym z jej najlepszych twórców ubiegłego stulecia, a to jest z pewnością jedno z najlepszych jego dzieł.

Pożytek z wielokrotnego czytania książek jest ten, że za każdym razem czytamy je na nowo. I tak np. chwyciłem sobie jednego z moich ulubionych pisarzy, którego książkę kupiłem w nowym wydaniu ze względu na to, że jest ładne, ale przede wszystkim w nowym tłumaczeniu, i odkryłem w niej to, czego wcześniej nie dostrzegałem, a wszystko za sprawą odczytania jej przez pryzmat...

Książka jest niesamowita. Pozwala spojrzeć na kolejne etapy ludzkiego życia wraz z jego ułomnościami, popędami i potrzebą akceptacji. Myślę, że warto czytać ją bez oceniania bohatera w kategoriach dobra czy zła. Hrabal również go nie ocenia — stara się opisać takiego człowieka, jakim jest. To nadaje postaci wyjątkowej wyrazistości i sprawia, że staje się kimś bardzo bliskim, niemal jak ktoś, kogo moglibyśmy minąć przypadkiem na ulicy.

To opowieść o poszukiwaniu szczęścia i o tym, że na pełny obraz człowieka składają się zarówno jasne, jak i ciemne strony. Bohater w pewnym momencie zaczyna przyglądać się własnej przeszłości — dostrzega swój obraz, poznaje samego siebie i uczy się świadomie akceptować to, kim jest.

Książka jest niesamowita. Pozwala spojrzeć na kolejne etapy ludzkiego życia wraz z jego ułomnościami, popędami i potrzebą akceptacji. Myślę, że warto czytać ją bez oceniania bohatera w kategoriach dobra czy zła. Hrabal również go nie ocenia — stara się opisać takiego człowieka, jakim jest. To nadaje postaci wyjątkowej wyrazistości i sprawia, że staje się kimś bardzo...

Gawęda zaumnego wrażliwca.
Jak zwykle czule o samotności.

Gawęda zaumnego wrażliwca.
Jak zwykle czule o samotności.

Mój „trzeci Hrabal” i podobał mi się najmniej. Dalej ujmuje mnie style i humor jaki Hrabal umieszcza w opowieściach o pozornie prostych, życiowych sprawach, które prowadzą czasem do nie-tak-oczywistych wydarzeń. Natomiast ciężko mi nie zauważać obrazu kobiet jaki jest zaprezentowany w tej książce - a na pewno moich uczuć związanych z jego odbiorem.
Niemniej, lektura jego prozy dalej prowokuje mi do różnych, własnych przemyśleń - takich które pewnie ciężko byłby komuś innemu we mnie wywołać.

Mój „trzeci Hrabal” i podobał mi się najmniej. Dalej ujmuje mnie style i humor jaki Hrabal umieszcza w opowieściach o pozornie prostych, życiowych sprawach, które prowadzą czasem do nie-tak-oczywistych wydarzeń. Natomiast ciężko mi nie zauważać obrazu kobiet jaki jest zaprezentowany w tej książce - a na pewno moich uczuć związanych z jego odbiorem.
Niemniej, lektura jego...