The Children of Men

Trudno mi wyrazić opinię o tej książce. Po pierwsze była dość nudna, połowa jest przegadana, a jak już się zacznie akcja to żadna to akcja. Po drugie jej treść jest jak analiza napisana przez psychiatrę. Sucha, monotonna, rzeczowa, bez życia, bez emocji, bez żywych interakcji ludzkich. Wyprana z emocji. Taka se ta klasyka SF, i bardzo mało SF, w zasadzie to postapo. Dość specyficzne postapo. Poza tym jest smutna i dołująca.

Trudno mi wyrazić opinię o tej książce. Po pierwsze była dość nudna, połowa jest przegadana, a jak już się zacznie akcja to żadna to akcja. Po drugie jej treść jest jak analiza napisana przez psychiatrę. Sucha, monotonna, rzeczowa, bez życia, bez emocji, bez żywych interakcji ludzkich. Wyprana z emocji. Taka se ta klasyka SF, i bardzo mało SF, w zasadzie to postapo. Dość...

Do lektury skłoniła mnie wieczorna wizyta na porodówce, zupełnie pustej, ciemnej, cichej, w szpitalu gdzie nie było aktualnie ani jednego noworodka. Wówczas mąż opowiedział mi o filmie, a ja zdecydowałam się zacząć od książki. Przerażająca jest wizja świata, w którym nie ma dzieci i przerażające są skutki, które taki świat za sobą niesie.
Duże wrażenie robi fakt, że napisana została w 1992 roku - wtedy wiele zachowań, które są opisywane prawdopodobnie było zupełnie abstrakcyjnych, czego nie da się powiedzieć o dzisiejszych czasach (choćby temat traktowania zwierząt tak, jak dzieci).
Znając recenzję filmu spodziewałam się czegoś innego, w książce większość treści dotyczy Theo, jego poglądów i relacji z Xanem i zmieniającym się podejściu do Pięciu Ryb. Druga część mówi już o ciąży, pokazuje przemianę bohatera i ukazuje cud życia. Miałam wrażenie, że akcja toczy się bardzo szybko i momentami brakowało mi głębi i analizy bohaterów, szczególnie po dosyć powolnej części pierwszej.
Nie mniej temat przerażająco aktualny, trudny, przerażający. Obyśmy zawsze widzieli w życiu wartość i piękno, jakie dostrzeżono w maleństwie urodzonym 25 lat po ostatnich Omegach.

Do lektury skłoniła mnie wieczorna wizyta na porodówce, zupełnie pustej, ciemnej, cichej, w szpitalu gdzie nie było aktualnie ani jednego noworodka. Wówczas mąż opowiedział mi o filmie, a ja zdecydowałam się zacząć od książki. Przerażająca jest wizja świata, w którym nie ma dzieci i przerażające są skutki, które taki świat za sobą niesie.
Duże wrażenie robi fakt, że...

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Książka zupełnie inna niż film. James stworzył podwaliny, Cuaron wycisnął je bardziej niż cytrynę.

Pierwsza część podobała mi się bardziej. To SF jakie lubię, takie które stawia pytania o przyszłość ludzkości. Niezwykle aktualny wątek, a powieść niemal zapomniana. Bardzo interesował mnie wygląd "świata", to jak radzi sobie ludzkość.

Druga część to typowe "złap mnie jeśli potrafisz". Niby wartka akcja, szybkie tempo, dużo się dzieje na małej ilości stron, ale... film wybrnął z tematu lepiej. W ogóle ta historia w książce jest dla mnie w połowie urwana. Choć, z drugiej strony aż samo narzuca się kolejne pytanie filozoficzne i można by napisać kolejną powieść na kilkaset stron.

Historia przesiąknięta lękiem, ale i nadzieją.

Nie jest to zła książka, ale chciałam więcej. Oczekiwałam więcej, a dostałam to co dostałam.

Książka zupełnie inna niż film. James stworzył podwaliny, Cuaron wycisnął je bardziej niż cytrynę.

Pierwsza część podobała mi się bardziej. To SF jakie lubię, takie które stawia pytania o przyszłość ludzkości. Niezwykle aktualny wątek, a powieść niemal zapomniana. Bardzo interesował mnie wygląd "świata", to jak radzi sobie ludzkość.

Druga część to typowe "złap mnie...

Wnikliwe rozważania autora nad tym jak świat by się toczył, gdyby ludzie przestali się rodzić. We mnie wzbudziły dyskomfort i niepokój. Druga część książki jest mniej filozoficzna i dla mnie rozczarowująca, bo opisuje mało oryginalny i mało emocjonujący pościg, zwieńczony nową nadzieją na powrót świata do normalności.

Wnikliwe rozważania autora nad tym jak świat by się toczył, gdyby ludzie przestali się rodzić. We mnie wzbudziły dyskomfort i niepokój. Druga część książki jest mniej filozoficzna i dla mnie rozczarowująca, bo opisuje mało oryginalny i mało emocjonujący pościg, zwieńczony nową nadzieją na powrót świata do normalności.

Trudno było mi się wkręcić w tą książkę. Czytałam ją powoli, nie chciałam zrobić DNF i w końcu druga połowa była lepsza. Więcej w niej akcji, trzyma w napięciu.
Spodziewałam się w pewnym momencie takiego zakończenia, jednak nie ukrywam, że teraz interesuje mnie co będzie dalej.

Na pewno muszę obejrzeć film.

Trudno było mi się wkręcić w tą książkę. Czytałam ją powoli, nie chciałam zrobić DNF i w końcu druga połowa była lepsza. Więcej w niej akcji, trzyma w napięciu.
Spodziewałam się w pewnym momencie takiego zakończenia, jednak nie ukrywam, że teraz interesuje mnie co będzie dalej.

Na pewno muszę obejrzeć film.

Koniec świata nastąpi, kiedy zapomnimy co to znaczy być człowiekiem, a najgorsze jest to, że ten proces już się zaczął...

Koniec świata nastąpi, kiedy zapomnimy co to znaczy być człowiekiem, a najgorsze jest to, że ten proces już się zaczął...

Książka bardzo przegadana na początku.
Ale ogólnie zamysł na powieść bardzo fajny

Książka bardzo przegadana na początku.
Ale ogólnie zamysł na powieść bardzo fajny

3/4 książki jest przegadane. Tu chodzi mi głównie o rozważania nad stanem i kondycją wymierającego świata. Wszystko utrzymane w depresyjnym tonie i poczuciu beznadziei. W sumie jest to przerażająca wizja, ale przez styl narracji i przeintelektualizowanie miałam wrażenie, że sunie się przez tę historię niczym ślimak w kleju i to na wstecznym biegu.

Dopiero ostatnia ćwiartka książki była mocno interesująca. To właśnie tu pojawia się główny motyw, czyli nadzieja. Trzymająca w napięciu akcja pod koniec wystrzeliła. Nagle moralność bohaterów zmieniła się i postaci pokazały co są w stanie poświęcić w imię celu.

Niestety przeczytałam to odrobinę za późno. Akcja dzieje się w 2021 i była trochę przeterminowana, bo świadomość czasu nie pozwalała mi w pełni wsiąknąć. Niemniej wizja tego co przedstawione była wyjątkowo intrygująca.

3/4 książki jest przegadane. Tu chodzi mi głównie o rozważania nad stanem i kondycją wymierającego świata. Wszystko utrzymane w depresyjnym tonie i poczuciu beznadziei. W sumie jest to przerażająca wizja, ale przez styl narracji i przeintelektualizowanie miałam wrażenie, że sunie się przez tę historię niczym ślimak w kleju i to na wstecznym biegu.

Dopiero ostatnia ćwiartka...

Przerażająca wizja świata bez dzieci. Nieźle to typ wymyślił. Ciekawe to bardzo 💡

Przerażająca wizja świata bez dzieci. Nieźle to typ wymyślił. Ciekawe to bardzo 💡