Zaplątani w pępowinę. Jak odnaleźć siebie w relacji z rodzicami.

„Zaplątani w pępowinę. Jak odnaleźć siebie w relacji z rodzicami” to książka, która podpowiada, jak w mądry i uważny sposób przeanalizować własne życie, by móc budować lepszą przyszłość. Agata Rusak w niezwykle delikatny sposób pokazuje, że rozpamiętywanie przeszłości nie może przesłaniać radości z życia, która wciąż na nas czeka. Osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej wymaga akceptacji wielu doświadczeń oraz wybaczenia – także tego, na które często w głębi duszy nie pozwalamy.
Analiza relacji z rodzicami pozwala zrozumieć, kim jesteśmy i dlaczego tacy jesteśmy. Autorka, posługując się metaforą dwóch walizek, uświadamia czytelnikom, że przekonania o sobie i innych wynosimy z domu rodzinnego – nawet jeśli nigdy nie zostały wypowiedziane wprost. Taki „remanent” walizek prowadzi do wewnętrznej wolności i umożliwia budowanie własnej hierarchii wartości.
Książka „Zaplątani w pępowinę” sięga do źródła, czyli do momentu, w którym człowiek staje się rodzicem. Każdy rozdział rozpoczyna się krótkimi scenariuszami napisanymi przez życie – na ich podstawie autorka wyjaśnia mechanizmy budowania więzi rodzicielskich oraz konsekwencje zaniedbań w tym obszarze. Agata Rusak tłumaczy, czym jest syndrom pustego gniazda oraz tak zwana nieprzecięta pępowina. Kolejne rozdziały przynoszą niezwykle cenną wiedzę na temat relacji z rodzicami oraz rodzeństwem.
Autorka jest psychologiem i superwizorem, a swoją pracę opiera na chrześcijańskim rozumieniu człowieka. W książce pojawiają się odniesienia do religii oraz czwartego przykazania, jednak są one przedstawione w tak subtelny sposób, że również osoby niezwiązane z Kościołem mogą sięgnąć po tę lekturę bez obaw. Wiedza zawarta w książce ma charakter uniwersalny, ponieważ każda rodzina opiera się na podobnych fundamentach.
„Zaplątani w pępowinę. Jak odnaleźć siebie w relacji z rodzicami” to książka ucząca szacunku, uważności i taktu w relacjach między rodzicami a dziećmi. Polecam ją nie tylko osobom, które chcą uporządkować swoje relacje z rodzicami, ale także tym, którzy właśnie nimi się stają. Jako mama dwójki dzieci znacząco poszerzyłam swoją wiedzę na temat mądrego rodzicielstwa oraz tego, jak w dojrzały sposób kształtować istniejące relacje 🤎

„Zaplątani w pępowinę. Jak odnaleźć siebie w relacji z rodzicami” to książka, która podpowiada, jak w mądry i uważny sposób przeanalizować własne życie, by móc budować lepszą przyszłość. Agata Rusak w niezwykle delikatny sposób pokazuje, że rozpamiętywanie przeszłości nie może przesłaniać radości z życia, która wciąż na nas czeka. Osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej wymaga...

Pępowina. Symbol życiodajnej siły i psychicznej więzi, ale też - niezdrowej zależności i uwikłania. Przecięcie tej biologicznej jest koniecznością. Emocjonalna z kolei jest bardziej subtelna i wiąże nas przez całe dziesięciolecia, sprawiając, że często jako już dorośli ludzie jesteśmy w nią „zaplątani”…

Jak więc ją przerwać i „odnaleźć siebie w relacji z rodzicami”?

Na pytanie to odpowiada Agata Rusak, psycholog z wieloletnim doświadczeniem, przyglądając się najpierw procesom „przywiązywania”, a następnie - „rozwiązywania” naszych zależności w relacji z rodzicami. Opisuje więc kolejne etapy w naturalnym rozwój dziecka, jego potrzeby i style przywiązania. Doskonale rozróżnia pojęcie bezpiecznej więzi i „więzienia”, w którym mieszczą się ufundowane na lęku: nadmierna kontrola i nadopiekuńczość.

Ze szczególnie wyczuwalną empatią i zrozumieniem analizuje Autorka czas opuszczania rodzinnego gniazda przez młodych dorosłych, ale też przeżywany przez ich rodziców w tym czasie kryzys związany z życiową pustką i samotnością. Podpowiada im, jak znaleźć nowy sens, „wyjrzeć z okien własnego domu na zewnątrz” i „wyjść do ludzi”, lecz również podkreśla potrzebę szacunku wobec wolności i autonomii dorastającego dziecka.

Bo „RODZIC POWINIEN ROSNĄĆ RAZEM Z DZIECKIEM”, a „brak możliwości odejścia od rodziców do własnego świata zatrzymuje ten najważniejszy proces, jakim jest ROZWÓJ MIŁOŚCI”.

Na dłużej zatrzymał mnie też rozdział poświęcony „walizkom”, które wynosimy z domu, czyli przekonaniom, rodzinnym przekazom i wspomnieniom, które stają się częścią naszej tożsamości.

Ważnym i potrzebnym rozdziałem jest też ten poświęcony relacjom między rodzeństwem i ostatni, w którym analizuje Autorka IV przykazanie Boże od strony teologicznej, biblijnej, duchowej i moralnej. Nie unika też trudnego wątku związanego z opieką nad starzejącymi się i chorymi rodzicami.

Co ważne, wszystkie te zagadnienia ilustruje Autorka opisem z życia wziętych przykładów i choć nie daje gotowych recept, bo ma świadomość, jak trudne i skomplikowane bywają rodzinne układy, to z całej jej narracji emanuje troska o dojrzałe, oparte na miłości i szacunku, relacje ❤️

Cała lektura - skierowana zarówno do dorosłych dzieci, jak i rodziców - ma służyć „naprawdę dobrej więzi niedoskonałych, choć przecież bliskich sobie osób”.

Jako mama już trzech dorosłych synów i córka chorego taty wyniosłam z niej naprawdę dużo wartościowych treści, dlatego z serca ją Wam polecam!

Pępowina. Symbol życiodajnej siły i psychicznej więzi, ale też - niezdrowej zależności i uwikłania. Przecięcie tej biologicznej jest koniecznością. Emocjonalna z kolei jest bardziej subtelna i wiąże nas przez całe dziesięciolecia, sprawiając, że często jako już dorośli ludzie jesteśmy w nią „zaplątani”…

Jak więc ją przerwać i „odnaleźć siebie w relacji z rodzicami”?

Na...

Poradniki czytamy zazwyczaj by poprawić funkcjonowanie w jakiejś przestrzeni (na przykład finansami lub czasem),zdobyć jakąś nową umiejętność (szybkie czytanie) lub poprawić już posiadaną (rozmawianie z ludźmi lub przemawianie do publiczności). Zazwyczaj taka książka posiada drogę (plan postępowania) jaką czytelnik ma przejść i która składa się z pewnych „punktów”, które są szczegółowiej opisywane oraz wyjaśniane. Całość obiecuje osiągnięcie wyznaczonego celu w jakimś określonym wymiarze casu – najlepiej nie za długim. Dlaczego jednak pomimo posiadania tak ogromnej ilości wiedzy, możliwości rozwoju oraz licznych pomocy, nie osiągnęliśmy jeszcze tego wymarzonego „ja” do którego dążymy? Odpowiedzi będzie tak dużo, jak wielu jest ludzi na ziemi – ponieważ każdy z nas ma swoje przeszkody i ciężary do niesienia. Jednak mając wskazać jedną trudność stojącą zawsze przed zmianą, podkreśliłbym niewypowiedziane pytanie: Czy mój potencjalny dobrostan, po zmianie, będzie lepszy, niż stan do którego się przyzwyczaiłem i który mam? Innymi słowy, boimy się, że nasz wysiłek, wszelkie staranie i poświęcenie nie będą miały znaczenia oraz nie zmienią naszego życia na lepsze.
Z takim nastawieniem – zarówno z oczekiwaniami do typowego ułożenia poradników, jak i ze wspomnianymi obawami – sięgnąłem po „Zaplątani w pępowinę”, licząc na wskazówki jak poprawić moją relację z rodzicami. To z czym się spotkałem, było zupełnie odmienne niż to czego się spodziewałem. Książka nie ma ścisłej „drogi” i nie mówi co należy zrobić, w jakiejś sytuacji – szanuje odmienność i historie każdej relacji: dorosłe dziecko–rodzic – a wyłącznie pokazuje wizje potencjalnej przyszłości. Rozpatruje sytuacje, w których nie zrobimy kroku w naszej relacji z rodzicami i konsekwencje takiej decyzji, a także sytuacje kiedy postawimy taki krok…i efekt tych działań. Ponieważ, każda zmiana będzie wyzwaniem dla nas jak i dla naszych rodziców, ważne jest jak dane kroki wprowadzimy w życie. Autorka stale zaznacza konieczność szacunku i łagodności w tych relacjach – bez względu na naszą historię – wskazując, że w idealnych warunkach jest to obopólna postawa.
Jak wspomniałem, nie ma w tej pozycji punktów ani wyliczeń kroków, które mamy zrobić, aby osiągnąć lepszą relacje. Jest natomiast wizja przyszłości, efekt do którego jesteśmy zapraszani, w imię naszego mentalnego dobrostanu i pragnienia rozwoju które jest w każdym z nas. Jest to niezwykle odświerzające, ponieważ Autorka zwyczajnie motywuje nas do brania odpowiedzialności za nasze życie i jakość relacji jakie w nim mamy. Nie ma bowiem gotowego przepisu na „dobre relacje” pasującego do każdego życia. Wymaga to ode mnie zastanowienia jak pewne rozwiązania mogę wprowadzić do mojego „teraz”, na co jestem gotowy, a na co nie. Zaprasza też do stanięcia w prawdzie czy nie jest mi „wygodnie” w mojej obecnej sytuacji i nie chcę jej zmieniać.
Autorka porusza wiele kwestii związanych z rodzicami, aby wymienić tylko kilka: czy nasze więzi z rodzicami i powinności jakie odczuwamy względem nich, nie stały się więzieniem dla nas?; co naprawdę znaczy kochać rodziców?; jak właściwie rozumieć i realizować czwarte przykazanie – czyli o „czci” jaka należy się rodzicom i co to oznacza; co w, nieuchronnej, sytuacji starzenia się rodziców? Tymi i innymi tematami zajmuje się Autorka, zapraszając nas do przyjrzenia się relacjom z naszymi bliskimi. Pisze ona językiem przyjemnym do czytania i żywym – stale chce się czytać więcej – nade wszystko nie ma tutaj naukowego żargonu, a jest zaproszenie do spotkania z osobami, które dały nam życie i na których nam zależy.
Elementem wartym zauważenia jest szata graficzna pozycji. Niemal każda strona posiada rysunki, albo dekoracje w wyznaczonym dla danego rozdziału kolorze. Wygląda to niezwykle dekoracyjnie i przyjemnie dla oka. Uatrakcyjnia także czytanie, szczególnie osobom które potrzebują bodźców dodatkowych przy czytaniu. Jednak dla osób o niskim progu wrażliwości, takich jak ja, było to niezwykle rozpraszające i utrudniające skupienie się na treści – do tego stopnia, że w pewnym momencie przestałem zwracać uwagę na te dodatki (ostatecznie je zasłaniałem),a wyłącznie skupiłem się na tekście i przekazywanej treści. Nie jestem więc obiektywny w mojej opinii, jednak te elementy, zamiast pomagać bardziej przetrawić tekst i uprzyjemnić czytanie, były dla mnie trudnością.
Całościowo pozycja ta jest więc zaproszeniem do całożyciowej podróży, wskazującą na jej upragniony finał i motywującą nas do działania w kierunku: zdrowych, dojrzałych relacji z najbliższymi, abyśmy mogli czerpać z nich dobro, i radość. A kiedy przyjdzie czas potrafili towarzyszyć naszym dzieciom w ich rozwoju i dojrzewaniu, tak jak sami byśmy chcieli aby nam pomagano.

Poradniki czytamy zazwyczaj by poprawić funkcjonowanie w jakiejś przestrzeni (na przykład finansami lub czasem),zdobyć jakąś nową umiejętność (szybkie czytanie) lub poprawić już posiadaną (rozmawianie z ludźmi lub przemawianie do publiczności). Zazwyczaj taka książka posiada drogę (plan postępowania) jaką czytelnik ma przejść i która składa się z pewnych „punktów”, które...