Klejnot i wachlarz

"Klejnot i wachlarz" to już pełnowymiarowa opowieść ze świata Zjednoczonych Królestw Feliksa W. Kresa, która przybliża bardziej szczegółowo perypetie baronowej Sa Tuel i jej służącej Melanii oraz kawalera Del Wares, jak również ich upiornej i przepotężnej Pani Egaheer. Tym razem sytuację komplikuje Towarzystwo Ducha Świętego, które pragnie zniweczyć plany Egaheer oraz wprowadzić na nowo porządek Boży na opanowanych przez chaos ziemiach. Prowincja Valaquet owładnięta wojennymi zawirowaniami między matką a córką, będzie się mierzyć także z siłami, które wpłyną na los całego świata. Czy jesteście gotowi, by przyjrzeć się tym zmaganiom?

Świat oraz bohaterowie wykreowane przez Feliksa W. Kresa są nad wyraz osobliwe i ciekawe, jednak przyznam, że niezwykle barwnie stylizowany język, bywał ciężki w odbiorze, co skutecznie spowalniało tempo czytania i odbierało część przyjemności z poznawania otoczenia oraz zdarzeń. A świat ten obfituje w mnogość postaci, intryg, układów i brutalizmu, dlatego z najwyższą uwagą należy śledzić rozwój wypadków, by nie pogubić się w gąszczu detali i dygresji. Mimo tego, że ciężko mi się czytało tę historię, to doceniam jej klimat i mrok wśród dam i muszkieterów, które były obecne od początku do końca. Jeśli macie ochotę na przygodę, w której dominują ludzkie namiętności, honor i mnóstwo intryg oraz decyzje mające szerokie pole oddziaływania, to będzie historia dla Was. Proszę się tylko uzbroić w mnóstwo czasu i cierpliwości.

"Klejnot i wachlarz" to już pełnowymiarowa opowieść ze świata Zjednoczonych Królestw Feliksa W. Kresa, która przybliża bardziej szczegółowo perypetie baronowej Sa Tuel i jej służącej Melanii oraz kawalera Del Wares, jak również ich upiornej i przepotężnej Pani Egaheer. Tym razem sytuację komplikuje Towarzystwo Ducha Świętego, które pragnie zniweczyć plany Egaheer oraz...

Pierwszy tom, w którym autor łaskawością nie grzeszy, ciągle atakując czytelnika niedopowiedzeniami, zagadkami i historią, która o swojej atrakcyjności z pewnością znać da jeszcze, ale póki co cicho sza o tym. Jedyne co uczynił to przekonał czytelnika, że postać baronowej Sa Teul i kawalera Del Wares zachwycą nie raz jeden. I tak jest w istocie, bo opowiedzenie ciągu dalszego w ich ręce oddaje. Do zrobienia jest dużo, a praca do łatwych i bezpiecznych należeć nie będzie. Trzy kobiety, które ujarzmić trzeba władzę mają wielką, umiejętności więcej niż ludzkie, serca dość zimne, a motywacje raczej podłe, choć nie zawsze z ich woli wypływające. No i jest jeszcze kolia, którą przejąć trzeba umiejętnie a jej działanie zneutralizować. Do tego zadania potrzeba umysłów nieprzeciętnych, dla których intryga, podstęp, cynizm, bezwzględność ale i szlachetność i poświęcenie to chleb powszedni. Czyli wspomnianej baronowej i kawalera, choć pod – dyskretnym tym razem - nadzorem Egaheer.
A skoro bohaterowie to nieprzeciętni to i przyjemność nieprzeciętna, potyczki słowne między baronową i kawalerem to kwintesencja dobrego smaku i poczucia humoru. Fabuła klarowna pozwala cieszyć się poczynaniami tej pary, podziwiać ich umiejętności wodzenia za nos. Nie są to jednowymiarowe marionetki, to ludzie o skomplikowanej naturze (nie tylko oni zresztą),każde z nich skrywa głęboko uczucia ludzkie, te jak najbardziej pożądane. Jedynie poczucie obowiązku dla dobra wyższego każe im rezygnować z głęboko skrywanych słabości, a i „dobro wyższe” na swoje granice i cenę, której zapłacić nie sposób.
Co zaskakuje to to, że w świecie przez Krasa wykreowanym właściwie nie ma czarnych charakterów, czemu przeczyć się zdaje opowieść z tomu pierwszego. Egaheer – byt, a nie człowiek, po prostu istnieje, nie roztrząsa czy coś jest dobre czy złe, tak jak nie walczy z Bogiem czy nie służy mocom piekielnym. Księżna Se Potres jedynie wymyka się tej regule, choć jej poczynania można by usprawiedliwić. Świat jest jaki jest i choć przez ludzi psuty to jednak nie przez ludzi stworzony.

Pierwszy tom, w którym autor łaskawością nie grzeszy, ciągle atakując czytelnika niedopowiedzeniami, zagadkami i historią, która o swojej atrakcyjności z pewnością znać da jeszcze, ale póki co cicho sza o tym. Jedyne co uczynił to przekonał czytelnika, że postać baronowej Sa Teul i kawalera Del Wares zachwycą nie raz jeden. I tak jest w istocie, bo opowiedzenie ciągu...

Bardzo dobra kontynuacja pierwszego tomu. Dobrze poprowadzone wątki, postaci. Cała historia bardzo na plus.

Bardzo dobra kontynuacja pierwszego tomu. Dobrze poprowadzone wątki, postaci. Cała historia bardzo na plus.

Wejście do świata wykreowanego przez Feliksa W. Kresa to wyzwanie samo w sobie. Od pierwszych stron czuć, że autor buduje rzeczywistość bogatą w detale, skomplikowaną i nasyconą powagą. ten ciężki styl sprawił, że lektura wymagała ode mnie dużego skupienia i cierpliwości. To nie jest książka, przez którą można szybko przelecieć — żeby w pełni zrozumieć sens wydarzeń i decyzji bohaterów, trzeba naprawdę zwolnić i dać się wciągnąć w ten niełatwy, ale fascynujący świat.

Świat stworzony przez Feliksa W. Kresa jest niesamowicie bogaty, ale język, jakim się posługuje, jest po prostu dla mnie trudny. Tak samo było w “Piekle i szpadzie”, a tutaj miałam jeszcze większe wrażenie, że muszę czytać w ogromnym skupieniu, żeby dobrze zrozumieć, o co chodzi. Styl autora jest poważny, momentami toporny. Przez to czytanie szło mi wolniej, a książka wymagała ode mnie sporo cierpliwości.

Sama fabuła jednak bardzo mi się podobała. Historia walki o władzę wciąga i trzyma w napięciu. Autor świetnie rozwinął wątki polityczne i magiczne, a każda decyzja bohaterów miała swoje poważne konsekwencje.

Kres dobrze buduje napięcie i pokazuje, jak w świecie pełnym przemocy i zdrad trudno o czyste sumienie. Decyzje bohaterów często są wyborem „mniejszego zła”, a czytelnik sam musi ocenić, kto w tej grze o władzę postępuje słusznie.

Bohaterowie są naprawdę dobrze napisani. Del Wares, baronowa Sa Tuel, rudowłosa Melania – każdy z nich jest żywy. Najbardziej podobało mi się, jak Kres pokazał ich wybory i wewnętrzne rozterki.

Mimo że ciężko mi się tę książkę czytało przez styl autora, nie żałuję, że po nią sięgnęłam. To było ciekawe doświadczenie i cieszę się, że poznałam losy bohaterów. Jednak oceniając całość, daję Klejnotowi i wachlarzowi 6 na 10. Gdyby język był bardziej przystępny, na pewno ocena byłaby wyższa.

Wejście do świata wykreowanego przez Feliksa W. Kresa to wyzwanie samo w sobie. Od pierwszych stron czuć, że autor buduje rzeczywistość bogatą w detale, skomplikowaną i nasyconą powagą. ten ciężki styl sprawił, że lektura wymagała ode mnie dużego skupienia i cierpliwości. To nie jest książka, przez którą można szybko przelecieć — żeby w pełni zrozumieć sens wydarzeń i...

Lodowa wojna trwa. Hrabia Se Rhame Sar zginął, lodowa kolia trzyma jest w szponach przez jego siostrę, Annę Jasenę, zaś będący w służbie tajemniczej Egaheer - Del Wares i baronowa Sa Tuel starają się lawirować między kolejnymi intrygami i problemami, jakie stoją im na drodze w wypełnieniu rozkazów, mających na celu pokonanie... właśnie, czego? To pytanie towarzyszy od początku do końca lektury, którą w zasadzie ciężko przerwać. XVII wiek, trup ściele się gęsto, są intrygi, są muszkiety, są wachlarze, damy i kawalerowie, pościgi, tajemnice i absolutnie wspaniały klimat iście dumasowskich powieści, do których tęskno mi czasem, a które wywołał Kres w "Klejnocie i wachlarzu". Z żalem zamknęłam ostatnie strony, oj z żalem... Króciutko, bo piękna pogoda i alergia korzysta!

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/04/322025-feliks-w-kres-klejnot-i-wachlarz.html

Lodowa wojna trwa. Hrabia Se Rhame Sar zginął, lodowa kolia trzyma jest w szponach przez jego siostrę, Annę Jasenę, zaś będący w służbie tajemniczej Egaheer - Del Wares i baronowa Sa Tuel starają się lawirować między kolejnymi intrygami i problemami, jakie stoją im na drodze w wypełnieniu rozkazów, mających na celu pokonanie... właśnie, czego? To pytanie towarzyszy od...

„Klejnot i wachlarz” to dwunasta książka Feliksa W. Kresa, którą czytam, więc pozwolę sobie pominąć wszelkie wstępy i przejść do sedna. Drugi tom „Zjednoczonego Królestwa” podzielony jest na trzy części; w pierwszej poznajemy historię kawalera Del Wares oraz szukającego swojej drogi Chal-Chaneta. Choć pozornie niewiele ich łączy, to prędko okazuje się, że losy jednego i drugiego są ze sobą nierozerwalnie złączone – ktoś powiedziałby, że mogliby napić się piwa i rozejść w pokoju, ale tym światem, pełnym dworskich intryg, nadludzkich demonów, honorowych muszkieterów i bożych pomazańców, rządzą zupełnie inne prawa. Szczególnie nad jednym z nich stoi siła, której nie sposób się sprzeciwić.

Dwieście stron części pierwszej wciągnęło mnie bez reszty – jak to zwykle bywa u Kresa jest to historia o honorze, ludzkich namiętnościach oraz skomplikowanych intrygach, które nieraz prowadzą do niechcianych rezultatów. Część druga natomiast traktuje niby o tym samym, ale w zupełnie inny sposób – tym razem autor całą historię oparł na dwóch (potem trzech) kobietach, w ten czy inny sposób dzierżących władzę, mogących jedną decyzją zmienić losy nie tylko całej wojny, ale też pojedynczych ludzi. I jak zwykle u Kresa – ciekawszy okazuje się ten drugi przypadek. Niemniej ta część nieco mnie wynudziła, wszak Kres rozwlekł tę skomplikowaną siatkę intryg na całe dwieście pięćdziesiąt stron i choć bawiłem się dobrze, to cały czas miałem poczucie, że już dość – idźmy dalej. To odczucie potęgował fakt, że nie zostało już wiele do przeczytania – ostatni, trzeci tom to tylko dwieście dodatkowych stron.

Tak czy inaczej, Kres wciąż pozostaje jednym z moich ulubionych autorów fantasy; choć czasem mam mu za złe niektóre decyzje fabularne, to i tak kocham jego styl oraz stworzone przez niego światy.

Dziękuję Vesperowi za egzemplarz!

„Klejnot i wachlarz” to dwunasta książka Feliksa W. Kresa, którą czytam, więc pozwolę sobie pominąć wszelkie wstępy i przejść do sedna. Drugi tom „Zjednoczonego Królestwa” podzielony jest na trzy części; w pierwszej poznajemy historię kawalera Del Wares oraz szukającego swojej drogi Chal-Chaneta. Choć pozornie niewiele ich łączy, to prędko okazuje się, że losy jednego i...

Drugi tom Zjednoczonych Królestw wciąż utrzymuje paranormalno-muszkieterski klimat z intrygami, magią i politycznymi zawirowaniami znanymi nam z części pierwszej, wprowadzając jednak coś nowego – formę niemal pełnoprawnej powieści, z głównym wątkiem przewodnim i znacznie płynniej łączonymi wydarzeniami, niż działo się to w opowiadaniach z Piekła i Szpady.
W centrum akcji, podczas fabuły skoncentrowanej na poszukiwaniach tajemniczego artefaktu, znajdują się Del Wares oraz baronowa Sa Tuel, postacie o skomplikowanych charakterach i motywacjach. Kres z dużą dbałością przedstawia ich wewnętrzne rozterki, relacje oraz wpływ, jaki wywierają na otaczający ich świat. Autor skupia się na psychologii bohaterów, co stanowi istotny element narracji. ​W tle rozgrywają się dworskie intrygi, pojedynki na rapiery, romanse oraz zmagania z siłami nadprzyrodzonymi. Jednakże niektórzy czytelnicy mogą odczuwać pewien niedosyt związany z rozwojem fabuły, gdzie intrygi, dialogi i archaiczny styl dominują nad dynamicznymi scenami akcji.

Drugi tom Zjednoczonych Królestw wciąż utrzymuje paranormalno-muszkieterski klimat z intrygami, magią i politycznymi zawirowaniami znanymi nam z części pierwszej, wprowadzając jednak coś nowego – formę niemal pełnoprawnej powieści, z głównym wątkiem przewodnim i znacznie płynniej łączonymi wydarzeniami, niż działo się to w opowiadaniach z Piekła i Szpady.
W centrum akcji,...

jednak tylko pierwsza część jest fajna. Druga zupełnie nie pasująca. Trzecia nudna jak flaki z olejem. Ileż można snuć i snuć o tym samym nie rozwijając akcji ?

jednak tylko pierwsza część jest fajna. Druga zupełnie nie pasująca. Trzecia nudna jak flaki z olejem. Ileż można snuć i snuć o tym samym nie rozwijając akcji ?

Nie do końca uważam, żeby książka była bardzo dobra, jednak na pewno jest najlepsza z serii.
Powieść (bo wreszcie dostajemy pełnoprawną powieść, w której autor chyba jest lepszy niż w opowiadaniach) spina losy bohaterów poznanych w tomie "Piekło i szpada": kawalera Del Wares, baronowej Sa Tuel, rodu władców Valaquet i ich "przyległości". Okazuje się, że Egaheer ma ambitny plan, którego celem jest zniszczenie wrogiej jej mocy, a że przy okazji skutkiem będzie pokój w prowincji, to jej nie przeszkadza.
Tak streszczona fabuła nie wydaje się specjalnie ciekawa, ale mam wrażenie, że powiedzenie czegokolwiek więcej byłoby spoilerowaniem. Moc tej części kryje się w intrygach, zwrotach akcji i bohaterach. W poprzednim tomie w opowiadaniach właściwie nie dało się ich poznać i polubić (poza Robertem),tutaj bardzo zbliżamy się do Del Waresa i baronowej. Pokazani są od wielu stron - ich motywacje, pragnienia, potrzeby, lęki. Kres jest w tym naprawdę dobry.
Niestety trochę wrażenie popsuła mi towarzysząca całej serii chaotyczność i miejscowa fragmentaryczność (zakończenia w ogóle nie jestem pewna...).

Nie do końca uważam, żeby książka była bardzo dobra, jednak na pewno jest najlepsza z serii.
Powieść (bo wreszcie dostajemy pełnoprawną powieść, w której autor chyba jest lepszy niż w opowiadaniach) spina losy bohaterów poznanych w tomie "Piekło i szpada": kawalera Del Wares, baronowej Sa Tuel, rodu władców Valaquet i ich "przyległości". Okazuje się, że Egaheer ma ambitny...

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam