Porzucone królestwo

Wracają postaci z poprzednich tomów, w zasadzie to żyjące legendy, które szukały szczęścia w krainach Dartanu, starając się wyłuskać od życia choć trochę spokoju. Lecz to co zapisane sercu i w duszy nie daje im spokoju. Wracamy na wyboiste i jeszcze bardziej mroczne górskie ścieżki Gromberaldu, który już długo nie przypomina tego czym go zostawili, nie biega po nim łowczyni, sepów też brakło. Ot kilka grup próbujących zyskać na znaczeniu. Gdzie i miasta ich w znaczeniu świata też dawno straciły. Z pozoru jednowymiarowe postacie i krainy mają swoje warstwy. Historia, życie, rozterki, polityka napisana w tak charakterystyczny dla Kresa sposób.

Wracają postaci z poprzednich tomów, w zasadzie to żyjące legendy, które szukały szczęścia w krainach Dartanu, starając się wyłuskać od życia choć trochę spokoju. Lecz to co zapisane sercu i w duszy nie daje im spokoju. Wracamy na wyboiste i jeszcze bardziej mroczne górskie ścieżki Gromberaldu, który już długo nie przypomina tego czym go zostawili, nie biega po nim...

Mimo, że po dłuższej przerwie wracamy do starych bohaterów będących- stwierdzam po czasie - jednymi z bardziej mistycznych, o ile nie najbardziej w dotychczasowej sadze; tutaj zero wciągnięcia i zainteresowania. O ile rozwiązanie historii Kragdoba na końcu niby taka oczywista, bo czego się spodziewać w fantastyce o tak militarnym usposobieniu, to cała opowieść dotycząca Raladana i Ridaretty były dla mnie totalnie niemiłym zaskoczeniem w porównaniu do najlepszej(pełnej mistycyzmu, magii, tajemnicy) części księgi całości.

Mimo, że po dłuższej przerwie wracamy do starych bohaterów będących- stwierdzam po czasie - jednymi z bardziej mistycznych, o ile nie najbardziej w dotychczasowej sadze; tutaj zero wciągnięcia i zainteresowania. O ile rozwiązanie historii Kragdoba na końcu niby taka oczywista, bo czego się spodziewać w fantastyce o tak militarnym usposobieniu, to cała opowieść dotycząca...

Za każdym razem czytając Kresa zastanawiam się, jak w tak głęboko poważnej i militarnej fantastyce autor jest w stanie przedstawić skomplikowany i głęboki profil bohaterów. W żadnej serii fantasy nie spotkałam sie z postaciami tak dobrze napisanymi które z wierzchu są poważne i brutalne a czasem poruszają mnie do łez. Jestem przekonana, że cykl Księgi całości nie jest dla każdego ale do mnie trafia bezbłędnie.

Za każdym razem czytając Kresa zastanawiam się, jak w tak głęboko poważnej i militarnej fantastyce autor jest w stanie przedstawić skomplikowany i głęboki profil bohaterów. W żadnej serii fantasy nie spotkałam sie z postaciami tak dobrze napisanymi które z wierzchu są poważne i brutalne a czasem poruszają mnie do łez. Jestem przekonana, że cykl Księgi całości nie jest dla...

Nic w tej części nie rozczarowuje. Ale też nic nie zaskakuje. Tragiczne losy głównych bohaterów stały się już znakiem rozpoznawczym serii. Gdzieś w oddali echa Dartanu, Garry i Armektu. Co do Grombelardu to pod koniec powieści losy tej prowincji stały mi się całkowicie obojętne. Najfajniej jakby spadł jakiś kataklizm na cały Szerer i wszystko szlag trafił. Ciężko będzie zabrać się za kolejny tom, bez obawy, że na pierwszej stronie przeczytam o tym kataklizmie.

Nic w tej części nie rozczarowuje. Ale też nic nie zaskakuje. Tragiczne losy głównych bohaterów stały się już znakiem rozpoznawczym serii. Gdzieś w oddali echa Dartanu, Garry i Armektu. Co do Grombelardu to pod koniec powieści losy tej prowincji stały mi się całkowicie obojętne. Najfajniej jakby spadł jakiś kataklizm na cały Szerer i wszystko szlag trafił. Ciężko będzie...

Opowieść płynie dalej, wracają bohaterowie, Szerer, ludzie, koty

Opowieść płynie dalej, wracają bohaterowie, Szerer, ludzie, koty

A więc skończyłem Porzucone Królestwo F. Kresa i problem jest taki, że nie miałem żadnych większych przemyśleń. Dopiero po zastanowieniu się jestem w stanie coś powiedzieć

Z początku była dość powolna, ciężko mi się wchodziło, ale z czasem, gdy przeszło pierwsze 30/40 stron naprawdę ponownie zanurzyłem się w ten świat (też trzeba nadmienić że przeczytałem 20 stron i zostawiłem to na 2 miesiące, żeby się zapeklowało)

Powracamy tu do Grombelardu! Czyli według mnie najklimatyczniejszej, najbrutalniejszej krainy w Szererze. Dużą część bohaterów znamy, powraca tu też mój ulubiony w całej sadze. Ponownie ten Grombelard jest ciekawy, choć pokazany w dużo mniejszym stopniu. Czuć ogromny brud, brutalność i pełno knowań.

W trakcie czytania, wraz z uciekającymi stronami zastanawiałem się kiedy autor to rozwiąże? Rozwiązanie jednak się znalazło i było naprawdę satysfakcjonujące!

Były momenty smutne, pełne akcji, były nudniejsze, ale ponownie chciałbym Kresowi oddać honor za dialogi i ich "ludzkość". Czytając je naprawdę ma się wrażenie że to rozmowa ludzi, prawdziwych i do tego ma się wrażenie, jakby siedziało się z nimi w jednym pomieszczeniu.

Kobiety Kresa to naprawdę ciekawy temat. Ponownie jest ich dużo, są charakterystyczne i... oryginalne.

Książkę oceniam bardzo pozytywnie, myślę że 7/10 się należy!

A więc skończyłem Porzucone Królestwo F. Kresa i problem jest taki, że nie miałem żadnych większych przemyśleń. Dopiero po zastanowieniu się jestem w stanie coś powiedzieć

Z początku była dość powolna, ciężko mi się wchodziło, ale z czasem, gdy przeszło pierwsze 30/40 stron naprawdę ponownie zanurzyłem się w ten świat (też trzeba nadmienić że przeczytałem 20 stron i...

Jest coraz ciekawiej. Super powieść.

Jest coraz ciekawiej. Super powieść.

Chyba najlepsza do tej pory cześć. Książki Pana Feliksa idealnie siadają jako audiobooki. Nie ma też tutaj tak wielu opisów bitew. Pan Kres świetnie opisywał potyczki, ale dla laika był to przesyt informacji. Tu wracają ulubione postacie drugoplanowe z poprzednich tomów i nie zawodzą

Chyba najlepsza do tej pory cześć. Książki Pana Feliksa idealnie siadają jako audiobooki. Nie ma też tutaj tak wielu opisów bitew. Pan Kres świetnie opisywał potyczki, ale dla laika był to przesyt informacji. Tu wracają ulubione postacie drugoplanowe z poprzednich tomów i nie zawodzą

storytel

storytel

Glorm i Rbit planują powrót do rozsypanego Grombelardu. Górska prowincja została tak na prawdę oddana zbójom, po ostatnich niepowodzeniach namiestnika i tak pozostało. Prawie wyludniony kraj, do którego wraca jego król, aby zaprowadzić w nim porządek.

Jednak nie wszystkim w smak jest nowy porządek. Arma – Namiestniczka Trybunału w Londzie ma dobre stanowisko, dobre przychody i nie podoba jej się znowu bieganie po górach, czy szpiegowanie dla Glorma. Po drodze okazuje się, że również inni z przyjaciół jasnowłosego wielkoluda poukładali sobie życie i nie planują się z nim rozstawać dla mrzonek o wielkim Grombelardzie.

Co Glorm zastanie w górach? Czy będzie to finalnie zjednoczony, wolny kraj, czy jednak będzie to śmierć?

Kolejny tom prowadzi do zamknięcia kolejnych wątków. Kolejna z legend Szereru szuka swojego miejsca i niechybnie je znajdzie. Podobało mi się wciągnięcie w to wszystko Raladana, a w szczególności jego bunt oraz zniszczenia do jakich był w stanie doprowadzić :) Chwila przerwy i pora na kolejny tom.

Glorm i Rbit planują powrót do rozsypanego Grombelardu. Górska prowincja została tak na prawdę oddana zbójom, po ostatnich niepowodzeniach namiestnika i tak pozostało. Prawie wyludniony kraj, do którego wraca jego król, aby zaprowadzić w nim porządek.

Jednak nie wszystkim w smak jest nowy porządek. Arma – Namiestniczka Trybunału w Londzie ma dobre stanowisko, dobre...