Pierwsza osoba liczby pojedynczej

To moja druga książka Murakamiego po "Norwegian Wood" i muszę przyznać, że ta przypadła mi do gustu bardziej.
"Pierwsza osoba liczby pojedynczej" czyta się lekko, szybko, a jednocześnie co jakiś czas zatrzymujesz się na chwilę, żeby pozwolić jakiejś myśli dojrzeć. Opowiadania są ciepłe, zabawne, czasem nieco absurdalne, a potem nagle wpada zdanie, które zostaje z tobą na dłużej. Polecam!

To moja druga książka Murakamiego po "Norwegian Wood" i muszę przyznać, że ta przypadła mi do gustu bardziej.
"Pierwsza osoba liczby pojedynczej" czyta się lekko, szybko, a jednocześnie co jakiś czas zatrzymujesz się na chwilę, żeby pozwolić jakiejś myśli dojrzeć. Opowiadania są ciepłe, zabawne, czasem nieco absurdalne, a potem nagle wpada zdanie, które zostaje z tobą na...

Niestety rozczarowujące i raczej wtórne wobec tego, co autor prezentował wcześniej, choć w niektórych historiach czuć ten wyjątkowy klimat, jaki potrafi stworzyć tylko Murakami

Niestety rozczarowujące i raczej wtórne wobec tego, co autor prezentował wcześniej, choć w niektórych historiach czuć ten wyjątkowy klimat, jaki potrafi stworzyć tylko Murakami

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Przyjemny jazzik, niekoniecznie czekasz na jakąś puentę , tylko się delektujesz każdą nutą.

Przyjemny jazzik, niekoniecznie czekasz na jakąś puentę , tylko się delektujesz każdą nutą.

Jak to w zbiorach opowiadań - jedne zapadają w pamięć, inne nie. Jednak bez względu na tę "zmienną", opowiadania Murakamiego mają swoją wyjątkową stałą - w każdym jest jakiś zwrot, twist, który wywołuje albo pewną konsternację lub zdziwienie, albo prowokuję do jakiejś myśli lub wzbudza refleksję. I to w pisaniu Murakamiego jest chyba najciekawsze.

Jak to w zbiorach opowiadań - jedne zapadają w pamięć, inne nie. Jednak bez względu na tę "zmienną", opowiadania Murakamiego mają swoją wyjątkową stałą - w każdym jest jakiś zwrot, twist, który wywołuje albo pewną konsternację lub zdziwienie, albo prowokuję do jakiejś myśli lub wzbudza refleksję. I to w pisaniu Murakamiego jest chyba najciekawsze.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony, czytając tę książkę zastanawiałam się, co ja do cholery wypożyczyła tym razem, co to jest (np. opowiadanie o małpie),a z drugiej miałam wrażenie, że moja głowa niesamowicie wypoczywa podczas lektury. Bardzo mi pasuje i jednoczenie w ogóle nie pasuje mi styl pisania Murakamiego. Pewnie minie trochę czasu zanim sięgnę po następną książkę jego autorstwa, ale jestem pewna, że to zrobię.

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony, czytając tę książkę zastanawiałam się, co ja do cholery wypożyczyła tym razem, co to jest (np. opowiadanie o małpie),a z drugiej miałam wrażenie, że moja głowa niesamowicie wypoczywa podczas lektury. Bardzo mi pasuje i jednoczenie w ogóle nie pasuje mi styl pisania Murakamiego. Pewnie minie trochę czasu zanim sięgnę po następną...

Takie tam opowiadania. Trochę abstrakcyjne, niby o niczym, ale jednak jakoś na swój sposób potrafią zaciekawić.

Takie tam opowiadania. Trochę abstrakcyjne, niby o niczym, ale jednak jakoś na swój sposób potrafią zaciekawić.

Opowiadania tego autora są na pewno bardzo specyficzne i albo się je lubi albo nie. Do mnie w większości przemówiły.

Opowiadania tego autora są na pewno bardzo specyficzne i albo się je lubi albo nie. Do mnie w większości przemówiły.

To książka nieco inna niż pozostałe. Stanowi zbiór opowiadań, z własnego życia z czasów swojej młodości. Czyta się z wielkim zainteresowaniem i zaciekawieniem. Nie brakuje tutaj filozoficznego, lecz prostego przekazu myśli, które nurtują gdzieś nas na co dzień. "... świat, w którym żyjemy, często potrafi wyglądać zupełnie inaczej w zależności od sposobu patrzenia. Zmienia się kąt padania promieni cień staje się światłem, światło zmienia się w cień, prawda staje się fałszem, a fałsz prawdą."
Murakami próbuje nam powiedzieć, że w życiu nie ma nic oczywistego, że nasze przekonania nie zawsze dla kogoś innego są tym samym. Po to mamy rozum, żeby móc się zastanowić nad trudnymi kwestiami, żeby jakoś pojąć to co niezrozumiałe.
Zdecydowałam się wyróżnić jedno z opowiadań, którym jest Karnawał, w którym autor ujawnia swoją wielka miłość do muzyki. Potrafi pisać o ukochanych dźwiękach niczym prawdziwy kompozytor. Mogę powiedzieć, że Murakami to kompozytor nie nut, lecz słów, którymi opisuje emocję, związane z muzyką.

To książka nieco inna niż pozostałe. Stanowi zbiór opowiadań, z własnego życia z czasów swojej młodości. Czyta się z wielkim zainteresowaniem i zaciekawieniem. Nie brakuje tutaj filozoficznego, lecz prostego przekazu myśli, które nurtują gdzieś nas na co dzień. "... świat, w którym żyjemy, często potrafi wyglądać zupełnie inaczej w zależności od sposobu patrzenia. Zmienia...

To druga przeczytana książka Murakamiego. I zaznaczę, że nie ostatnia.
Pochłonęła mnie bez reszty. Czyta się spokojnie. Piękny język. Czystość myśli.
Zbiór opowiadań biograficznych z czasów liceum i studenckich.
Piękna opowieść. Polecam.

To druga przeczytana książka Murakamiego. I zaznaczę, że nie ostatnia.
Pochłonęła mnie bez reszty. Czyta się spokojnie. Piękny język. Czystość myśli.
Zbiór opowiadań biograficznych z czasów liceum i studenckich.
Piękna opowieść. Polecam.