Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa

Świetna pozycja. Grupa pięciorga licealnych, bliskich przyjaciół rozpoczyna studia. Jeden z nich zostaje odrzucony przez resztę. Po latach próbuje poznać przyczynę. To tak w telegraficznym skrócie.

Świetna pozycja. Grupa pięciorga licealnych, bliskich przyjaciół rozpoczyna studia. Jeden z nich zostaje odrzucony przez resztę. Po latach próbuje poznać przyczynę. To tak w telegraficznym skrócie.

Choć będąc fanem Murakamiego, od razu rozpoczynasz ten charakterystyczny dla niego sposób pisania, tak nie znajdziesz typowego przeplatania się światów, czasów i rzeczywistości. To książka zdecydowanie bardziej liryczna. Opowieść z wolna płynie do przodu. Nie porywa jak rwąca rzeka, ale jednak masz ochotę dotrzeć do końca.

Choć będąc fanem Murakamiego, od razu rozpoczynasz ten charakterystyczny dla niego sposób pisania, tak nie znajdziesz typowego przeplatania się światów, czasów i rzeczywistości. To książka zdecydowanie bardziej liryczna. Opowieść z wolna płynie do przodu. Nie porywa jak rwąca rzeka, ale jednak masz ochotę dotrzeć do końca.

To jedna z tych powieści, do których podchodzi się z pewnym kredytem zaufania — bo to przecież Murakami — i ten kredyt w dużej mierze zostaje spłacony. Czytało się ją dobrze, płynnie, z charakterystycznym dla autora spokojem i miękkim rytmem narracji. Nie jest to jednak książka, która uderza z pełną siłą jego możliwości — raczej cicha, skupiona, bardziej esencjonalna niż spektakularna.
Największą siłą tej historii jest jej filozoficzny wymiar. Murakami po raz kolejny zagląda w samotność, pamięć i poczucie braku — ale robi to oszczędnie, bez nadmiaru surrealizmu, do którego czasem nas przyzwyczaja. Tsukuru to bohater „bezbarwny” nie tylko z nazwy: wycofany, zdefiniowany przez pustkę po utraconej przyjaźni, bardziej obserwator niż uczestnik życia. Ta prostota działa na korzyść książki — pozwala skupić się na emocjach i pytaniach, które nie mają jednoznacznych odpowiedzi.
To powieść o potrzebie domknięcia przeszłości i o tym, jak bardzo nasze „niewyjaśnione” potrafi determinować teraźniejszość. Nie wszystko zostaje tu dopowiedziane, a niektóre wątki wydają się celowo niedoszlifowane — co dla jednych będzie wadą, dla innych świadomym zabiegiem. Dla mnie to właśnie ten punkt, w którym książka pozostaje dobra, ale nie wybitna. Brakuje jej intensywności i emocjonalnego ciężaru znanego z najlepszych powieści autora.
Mimo to jest w niej coś kojącego. To lektura refleksyjna, intymna, idealna do powolnego czytania — bardziej do zatrzymania się niż do zachwytu. Nie zostaje w czytelniku na lata, ale na pewno na chwilę zmusza do myślenia. I choć nie jest to Murakami w najwyższej formie, nadal jest to Murakami, którego po prostu lubi się czytać.

To jedna z tych powieści, do których podchodzi się z pewnym kredytem zaufania — bo to przecież Murakami — i ten kredyt w dużej mierze zostaje spłacony. Czytało się ją dobrze, płynnie, z charakterystycznym dla autora spokojem i miękkim rytmem narracji. Nie jest to jednak książka, która uderza z pełną siłą jego możliwości — raczej cicha, skupiona, bardziej esencjonalna niż...

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Uwielbiam lekkie i nieco filozoficzne pióro autora, ale coś, z czym zawsze mam problem, to fakt, że jego książki odbieram jako wybitne zawsze dopiero pod sam koniec historii. Dopiero gdy zamknę książkę, napływają mi do głowy myśli i żal, że być może czytając nie przykładałam zbyt dużo wagi do słów, bo historia wydawała mi się błaha. Uznaję to za wadę, jednak jest to też oznaka ogromnego kunsztu - skręcić w taką uliczkę, by nagle z pozoru błaha historia nabrało zupełnie innego znaczenia. To dobra pozycja Murakamiego. O tym, jak wpływają na nas inni ludzie. Jak wydarzenia z przeszłości potrafią ciągnąć się za nami latami i wpływać na naszą teraźniejszość. I jak rozliczenie się z nimi może uratować naszą przyszłość. Polecam :)

Uwielbiam lekkie i nieco filozoficzne pióro autora, ale coś, z czym zawsze mam problem, to fakt, że jego książki odbieram jako wybitne zawsze dopiero pod sam koniec historii. Dopiero gdy zamknę książkę, napływają mi do głowy myśli i żal, że być może czytając nie przykładałam zbyt dużo wagi do słów, bo historia wydawała mi się błaha. Uznaję to za wadę, jednak jest to też...

Przyjemnie się czytało. Świetnie napisana. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Świetnie napisana. Polecam.

To moja piąta książka Murakamiego i zdecydowanie ulubiona. Zawsze sięgam po jego prozę wtedy, gdy mam gorszy czas — czytając, mam poczucie, że nie jestem sama ze swoimi problemami, rozterkami i myślami. Czuję się mniej samotna. Ta książka jest wręcz nasiąknięta samotnością, smutkiem i sentencjami, które zostają w głowie na długo.

Murakami pokazuje tu, jak ogromny wpływ ma przeszłość na teraźniejszość i jak wiele nieprzepracowanych spraw może w nas tkwić latami. Metoda „wrzucę to w odmęt mojej świadomości” nigdy nie działa do końca — i właśnie o tym jest ta powieść, o powrocie do przeszłości i mierzeniu się z prawdą.

Bardzo poruszyło mnie również to, jak autor przedstawił piątkę przyjaciół — jacy byli, mając dwadzieścia lat, i jacy są szesnaście lat później. Jak bardzo zmieniły się ich życia, a na ile oni sami, jak postrzegali przeszłość.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak Murakami wszystko ze sobą splótł w spójną całość: znaczenie i rola kolorów, liczby pięć, a także utworu „Lata pielgrzymstwa” — trudno wyobrazić sobie lepszy tytuł dla tej książki.

Jestem zachwycona tym, jak bardzo ta powieść mnie poruszyła i ile ważnych tematów we mnie uruchomiła. Sprawiła, że spojrzałam na własne życie z nieco innej perspektywy. Mam wrażenie, że nie jestem w stanie w pełni oddać słowami, jak bardzo ta książka mi się podobała — i jak mocno we mnie została.

To moja piąta książka Murakamiego i zdecydowanie ulubiona. Zawsze sięgam po jego prozę wtedy, gdy mam gorszy czas — czytając, mam poczucie, że nie jestem sama ze swoimi problemami, rozterkami i myślami. Czuję się mniej samotna. Ta książka jest wręcz nasiąknięta samotnością, smutkiem i sentencjami, które zostają w głowie na długo.

Murakami pokazuje tu, jak ogromny wpływ ma...

Jest po prostu dobra, na pewno nie najlepsza; nie brałabym też na pierwsze spotkanie z autorem. Można z niej pobrać kilka ciekawych przemyśleń na temat samotności, smutku i przyjaźni.

Mam dwa przemyślenia:

Po pierwsze, to ciekawe, jak dużą rolę w tych książkach, przynajmniej dla mnie, gra osadzenie ich w lekko orientalnej, a jednocześnie do bólu drobnomieszczańskiej i nowoczesnej Japonii, z korporacjami, biurami, technologią, dobrobytem, miastem i pięknymi ubraniami. Gdy bohater jedzie do Finlandii, powietrze uchodzi z narracji jak z przekłutego balonu, coś jakby nagle akcja działa się w Mińsku Mazowieckim (z całym szacunkiem).

Po drugie, zakończenie jest niedopowiedziane i to chyba nietypowe dla autora, z tego, co czytałam. Od połowy książki nie dowiemy się już nic nowego, chociaż tajemnic, które oczekują na rozwiązanie, jest jeszcze kilka. Zwykle u autora wiadomo na koniec wszystko, kto, kogo, po co i czym jest inny wymiar. Tutaj akcja po prostu się kończy. Niby nic złego, ale zawód.

Jest po prostu dobra, na pewno nie najlepsza; nie brałabym też na pierwsze spotkanie z autorem. Można z niej pobrać kilka ciekawych przemyśleń na temat samotności, smutku i przyjaźni.

Mam dwa przemyślenia:

Po pierwsze, to ciekawe, jak dużą rolę w tych książkach, przynajmniej dla mnie, gra osadzenie ich w lekko orientalnej, a jednocześnie do bólu drobnomieszczańskiej i...

Dość niepozorna i zwyczajna powieść w dorobku autora. Ale czy na pewno taka zwyczajna? Niekoniecznie. Dla fanów autora pozycja obowiązkowa.

Dość niepozorna i zwyczajna powieść w dorobku autora. Ale czy na pewno taka zwyczajna? Niekoniecznie. Dla fanów autora pozycja obowiązkowa.

"Kiedy nie myślał o śmierci, nie myślał o niczym innym."

Lektura, która pochłania od pierwszych stron. Podróż przez pustkę oraz przeszłość, która odcisnęła swoje piętno.

Podczas lektury odczuwałem wiele sprzecznych emocji wyczuwając znaczną ilość dysproporcji między przedstawieniem postaci.
Z jednej strony lektura porusza kwestie poczucia wewnętrznej pustki, jest melancholijna, nostalgiczna z drugiej strony istnieje mocny kontrast między "wzniosłymi", egzystencjalnymi kwestiami a ukazaniem "pragnień niższego szczebla"... i te fantazje głównego bohatera... Momentami miałem wrażenie, że mężczyźni w tej książce są ukazani jako wysoko intelektualne jednostki jednocześnie widzące kobiety w sposób przedmiotowy, bo "to naturalne". Postacie żeńskie są, aczkolwiek albo ukazane bez wyrazu, bądź jako "przedmioty"/"dodatki".
Ta kwestia była dosyć tunelowo przedstawiona.

7.5/10

"Kiedy nie myślał o śmierci, nie myślał o niczym innym."

Lektura, która pochłania od pierwszych stron. Podróż przez pustkę oraz przeszłość, która odcisnęła swoje piętno.

Podczas lektury odczuwałem wiele sprzecznych emocji wyczuwając znaczną ilość dysproporcji między przedstawieniem postaci.
Z jednej strony lektura porusza kwestie poczucia wewnętrznej pustki, jest...