Miecze i słowa

Jak już się zrozumie, kto, z kim, gdzie i kiedy, to książka super!

Jak już się zrozumie, kto, z kim, gdzie i kiedy, to książka super!

Świetna seria, klimatyczna, pełna akcji i zaskakująca. Polecam :)

Świetna seria, klimatyczna, pełna akcji i zaskakująca. Polecam :)

Tę powieść zaliczyłbym do kategorii klasycznego fantasy. Znajduje się tutaj bardzo rozbudowany świat (pod względem topograficznym),wiele królestw, ras, magia oraz skomplikowane intrygi strategiczno-wo*enno-polityczne, które przewijają się niemal przez całą fabułę, dostarczając przy tym zaskakujących plot twistów, na które wcale nie trzeba czekać do końca książki.

Akcja książki, także ma całkiem dobre tempo. Od pierwsych stron zostajemy wciągnięci w konflikt między rodzeństwem, które po śmie*rci ojca-króla rozpętało w królestwie wo*nę domową i podzieliło go na dwa, co stało się zaczątkiem chaosu w całym regionie.

Historia naprawdę zapowiadała się interesująco, aczkolwiek ja nie potrafiłem dać się jej porwać. Niemal od samego początku miałem problem z zapamiętaniem skomplikowanych imion postaci, wzajemnych powiązań, nazw własnych księstw, rodów, miast, czy rzek, że finalnie czułem się przytłoczony. Wiele scen rozgrywa się z udziałem kilku postaci jednocześnie, że momentami traciłem rozeznanie, zwłaszcza gdy wszystkie pojawiały się pierwszy raz dokładnie w tym samym momencie. Doceniam jednak starania autora oraz stworzenie przez niego na potrzeby historii oryginalnego języka, którym posługują się różne rasy.

Nie przywiązałem się jednak do żadnej z postaci. Mam wrażenie, że choć przeczytałem cały pierwszy tom, to i tak nie znam żadnego z głównych bohaterów, przez co ich losy były mi obojętne.

Wydanie książki, też nie należy do moich ulubionych. Przyznam, że okładka przykuwa wzrok, ale niestety wielkość czcionki sprawiła, że historię poznawało mi się dość opornie.

Tę powieść zaliczyłbym do kategorii klasycznego fantasy. Znajduje się tutaj bardzo rozbudowany świat (pod względem topograficznym),wiele królestw, ras, magia oraz skomplikowane intrygi strategiczno-wo*enno-polityczne, które przewijają się niemal przez całą fabułę, dostarczając przy tym zaskakujących plot twistów, na które wcale nie trzeba czekać do końca książki.

Akcja...

Wyjątkowa pozycja na polskim rynku. Autor wraca do klasycznego fantasy, w starym dobrym stylu.

Wyjątkowa pozycja na polskim rynku. Autor wraca do klasycznego fantasy, w starym dobrym stylu.

Przyzwoite czytadło od którego można oderwać się w każdej chwili. Jednakże zostało osadzone w świecie wykreowanym przez Tolkiena w Sirmalinionie, a nigdzie nie jest to podane wprost. Tym samym książka wprowadza od samego początku czytelnika w błąd, bowiem myśli on, że świat został wykreowany przez autora i dopiero w połowie książki można się zorientować, że tak nie jest.

Dodatkowo zawiera bardzo dużo błędów logicznych i merytorycznych co znacząco zmniejsza przyjemność z czytania.

Przyzwoite czytadło od którego można oderwać się w każdej chwili. Jednakże zostało osadzone w świecie wykreowanym przez Tolkiena w Sirmalinionie, a nigdzie nie jest to podane wprost. Tym samym książka wprowadza od samego początku czytelnika w błąd, bowiem myśli on, że świat został wykreowany przez autora i dopiero w połowie książki można się zorientować, że tak nie...

Illuvatar nigdy nie popełnia błędów.
Eru Illuvatar wysłał na Śródziemie pięciu majarów. Gandalfa zwanego Szarym, Sarumana zwanego Białym, Radagasta zwanego Burym (albo Rudym, nie pamiętam) oraz dwójkę niebieskich magów.
No i niby spoko, "Władca pierścieni" przeczytany, Sauron pokonany, Saruman obalony, wszyscy zwijają manatki i odpływają do Valinoru, żegnajcie ludzie, od teraz to Wasza ziemia. "Zaraz, zaraz, ale co z niebieskimi przybłędami?" - zapytacie. No właśnie ja też pytałem i odpowiada na to Przemysław Duda. Można byłoby nazwać to fanficiem, ale tak naprawdę jest to rozszerzenie uniwersum, gdyż wykorzystuje bohaterów nam nieznanych i realia, które też nie są nam znane.
Książka ma nieco trudny wstęp, ciężko było mi się wkleić przez pierwsze paręnaście stron coś jakieś chłopy, jakieś armie, typ zamienia się w ptaka, aż do momentu kiedy został wspomniany Sauron i zrozumiałem, gdzie jestem na osi czasu (jak właśnie zamierzasz czytać to już Ci to oszczędziłem, może wklejać się od początku) wszystko zaczęło mi się układać w całość i poszło.
Czyta mi się to dobrze, jest sporo strategii, trochę polityki, pomimo tego, że jest to de facto historia równoległa wydarzeniom z "Władcy pierścieni" to sama w sobie książka bardziej chyba ucieszy fanów "Pieśni lodu i ognia", magii tu mało (w sumie brak, ale to tak jak w Tolkienie) ras też niewiele (są tylko krasnoludy),więc książka sama w sobie pozbawiona jest tej warstwy magii i tajemniczości, skupiona mocno na wydarzeniach, że tak powiem "na szachownicy", choć oczywiście z punktu widzenia poszczególnych bohaterów. Wrzuca nas bezpośrednio w znane nam (czytelnikom Tolkiena) zagrożenie.
Typ bez butów wrócił.
Pan na M, który bardzo kochał Sillmarillie wrócił i skłócił ze sobą książąt, królów, cesarzy i lordów, i właściwie podbija Śródziemie od Hildorien zaczynając, od wschodniego krańca, wespół z Sauronem (w komitywie bardziej) na jego drodze stoi tylko dwóch majarów, którzy wraz z najlepszymi z ludzi (tymi najbardziej pokrzywdzonymi) starają się przetrwać i pokonać zbuntowanego Valara.
Sama historia kontynuuje w ogóle nieporuszony przez Tolkiena wątek "błękitnych majarów" "zaginionych na wschodzie" i jest to historia satysfakcjonująca. Miejscami naprawdę ciekawa, choć zdarzają się w niej, że tak to określę "zdarzenia życzeniowe" (ale gdzie nie).
Trochę mało w niej mowy o honorze, dumie i takich tam tolkienowskich rzeczach, dużo o państwach, państwowości, mało o elfach, krasnoludach, smokach i nieprzebytych lasach, a dużo o polityce, niesnaskach i konfliktach. Trochę czytając to czułem klimat początku "Gwiezdnych wojen" i "znajduję twoją wiarę w moc niepokojącą" czy coś takiego - tu jakby świat się skończył, czasy się skończyły nie ma już tajemnic, nie ma już zagadek, nie ma tych przygodowych gór mglistych czy mrocznej puszczy są granice, są murowane dziedzińce i zatargi międzypaństwowe. Dlatego na wstępie powiedziałem, że to bardziej dla fanów Martina.
Żałuję słabo wykorzystany wątek Azji. Chodzi mi o to, że zawsze miałem w głowie, że Valinor to taka Ameryka, te Shire całe to jakoś Anglia, może. Gondor to Niemcy, Rohan to Francja, Mordor to, wiadomo. Natomiast wypadałoby, żeby Hildorien to były klimaty azjatyckie, w sensie nie muszą być, bo nic nie musi być, ale jakoś tak to sobie wyobrażałem, brakuje mi tej różnicy kulturowej, jakakolwiek by nie była. A może właśnie jest? Może cesarstwo to właśnie jest ta różnica kulturowa? W sumie chyba tak, no ale brakuje mi tu czegoś, na tym polu.
Powinienem usunąć poprzedni akapit z racji tego, że sam sobie zaprzeczyłem, ale niech już zostanie. Coś tam wnosi.
Nie ma takiego dobra i zła w stylu Tolkiena, albo może właśnie jest. We "Władcy pierścieni" widać było jakieś tam plemiona ludzi stające po stronie Saurona i byli oni przedstawieni jako zdrajcy. To bardzo wygodne uproszczenie, u Przemka, pomimo tego, że wszyscy wiemy kto jest zły, a kto dobry, to postacie między sobą nie wiedzą. Bardzo podoba mi się to, że każdy myśli, że każdy jest zły, a tak naprawdę jest to łańcuch podejrzeń i spisków przygotowywanych przez dziesięciolecie. Budowanie napięć między państwami, burzenie sojuszy przez dekady, pokolenia, co pokazuje, w bardzo fajny sposób, to jak my postrzegamy innych. Dobra i zło, pomimo DOBRA i ZŁA to po prostu kwestie dogadania się lub nie, podania sobie ręki lub po prostu podejrzeń.
Mimo wszystko polecam fanom Tolkiena, ale nie tym którzy przeczytali "Władcę pierścieni", a tym, którzy (tak jak ja) tłukli wszystko jak leci i daleko po "Sillmarilionie", mniej więcej przy "Dzieciach Hurina" powiedzieli sobie "Dlaczego ja to sobie robię? Przecież to jest chujowe." Polecam też fanom "Pieśni lodu i ognia" zwaną też "Grą o tron". Są walki, wojny, bitwy (niby to prawie to samo, ale sporo jest tego) są kminy, jest pradawny, wspólny wróg. Wszystko odhaczone.
A teraz wsiadamy na koń z Winrarem (przepraszam Przemku, nie mogłem się powstrzymać) i jedziemy po "Pięć pustych tronów".

Illuvatar nigdy nie popełnia błędów.
Eru Illuvatar wysłał na Śródziemie pięciu majarów. Gandalfa zwanego Szarym, Sarumana zwanego Białym, Radagasta zwanego Burym (albo Rudym, nie pamiętam) oraz dwójkę niebieskich magów.
No i niby spoko, "Władca pierścieni" przeczytany, Sauron pokonany, Saruman obalony, wszyscy zwijają manatki i odpływają do Valinoru, żegnajcie ludzie, od...

Nie powiem. Pierwszy tom Więźnia Oswobodzonego czytało mi się dosyć opornie. Zbyt duża liczba dialogów, jak i zbyt wiele informacji podanych na raz (o imionach bohaterów) wpływa raczej na negatywną opinię czytelnika. W „miecze i słowa” panuje ciągły chaos i szybie, często urywane, akcje. Brakuje w nim spójności i zaciekawienia ze strony osoby czytającej.
Jednak… z czasem wszystko układa się w całkiem logiczną całość, co w moim przypadku, skończyło się na pozytywnej opinii na temat całej serii. Podczas czytania, jesteśmy wstanie sobie wyobrazić jak wygląda wojna polityczno-słowna (co jest całkiem ciekawym doświadczeniem).
Ciekawostką jest to, że autor podczas pisania, inspirował się dziełami Tolkiena, co doskonale można wyczuć podczas czytania. Jeśli lubisz fantastykę, koniecznie zaopatrz się w tą serię! Polecam!

Nie powiem. Pierwszy tom Więźnia Oswobodzonego czytało mi się dosyć opornie. Zbyt duża liczba dialogów, jak i zbyt wiele informacji podanych na raz (o imionach bohaterów) wpływa raczej na negatywną opinię czytelnika. W „miecze i słowa” panuje ciągły chaos i szybie, często urywane, akcje. Brakuje w nim spójności i zaciekawienia ze strony osoby czytającej.
Jednak… z czasem...

Pierwszy tom przesłuchany jako wprawka do nominowanego do Zajdla '22 tomu czwartego (który podobno można czytać osobno, ale jednak chciałabym poznać uniwersum, nim zagłębię się w którąś z kolei książkę).
Niestety, ale jest topornie: słabe konstrukcje językowe, nieprzekonujący bohaterowie i patos. Do tego mocno widać "inspirację" Tolkienem - zapożyczenia choćby w nazewnictwie.
Wkurza mnie nadużywanie sformułowania "krasnoludek" wobec osobnika o wzroście nienachalnym; z tendencją do nadużywania mocnych trunków (krasnolud).
Konsternuje i nieco bawi (ot, dualizm uczuciowy) kilka nawiązań do w miarę współczesnej sceny politycznej.

Pierwszy tom przesłuchany jako wprawka do nominowanego do Zajdla '22 tomu czwartego (który podobno można czytać osobno, ale jednak chciałabym poznać uniwersum, nim zagłębię się w którąś z kolei książkę).
Niestety, ale jest topornie: słabe konstrukcje językowe, nieprzekonujący bohaterowie i patos. Do tego mocno widać "inspirację" Tolkienem - zapożyczenia choćby w...

Uch. Bardzo widać, że ta powieść została wydana w systemie vanity...

Nie zdzierżę 4 tomów 🤣 na Zew Zajdla. Choć może 4 tom będzie bardziej strawny niż pierwszy...

Początek - napisany fatalnie. Styl dość toporny (choć widywałam gorsze),zarzucanie czytelnika ciągłymi dialogami z wielką ilością nazw i imion to mocno ryzykowny zabieg, zamiast wciągnięcia czytelnika, zniechęca się go chaosem. Tak nie buduje się ekspozycji. Kolejny rozdział - zaczynają się krótkie, rwane scenki, chaos wciąż trwa. Ech. Naprawdę brakuje porządnej korekty i redakcji.

Porównywanie pisania autora do twórczości Tolkiena jest zdecydowanie nadużyciem. Owszem, Przemysław Duda korzysta ze światotwórstwa Śródziemia, lecz to nie wystarczy. Jak na razie czyta się to jak dłuższy fanfic.

Liczę jednak, że tom 4, zgłoszony do nagrody Zajdla, będzie bardziej strawny i że nie trzeba czytać tomów 2 i 3, by przeczytać kolejny.

Uch. Bardzo widać, że ta powieść została wydana w systemie vanity...

Nie zdzierżę 4 tomów 🤣 na Zew Zajdla. Choć może 4 tom będzie bardziej strawny niż pierwszy...

Początek - napisany fatalnie. Styl dość toporny (choć widywałam gorsze),zarzucanie czytelnika ciągłymi dialogami z wielką ilością nazw i imion to mocno ryzykowny zabieg, zamiast wciągnięcia czytelnika,...

"Miecze i słowa" to pierwszy tom cyklu "Więzień oswobodzony" autorstwa Przemysława Dudy. Książka wydana została 6 grudnia 2019 i... zupełnie nie rozumiem dlaczego wokół nie ma więcej szumu.

Przyjaźń panująca pomiędzy krainami Hildórien dobiega końca. Wybucha wojna, ale jeżeli myślicie, że skończy się na zbrojnej to jesteście w błędzie. Na początku faktycznie czytelnik zostaje wrzucony w wir bardzo dynamicznych walk, opisanych niezwykle obrazowo, na tyle że nie trudno jest je wręcz poczuć. Z czasem otrzymujemy wojnę polityczno-słowną, a ilość intryg i niewiadomych tylko rośnie.

Czytając doskonale widać inspirację Tolkienem, a całość pięknie pachnie Śródziemiem. Nie jest to żaden plagiat a pełnoprawna fantastyka rządząca się swoimi prawami. Warto podkreślić klimat w powieści panujący. Jasne, to wojna a w wojnie nie ma nic przyjemnego, jednak cała ta otoczka jaką autor stworzył wokół pochłania i nie pozwala oderwać się nawet na moment. Całość okazuje się być niezwykle fascynującą obserwacją wydarzeń.

Mocno spodobał mi się styl autora. Język jest świetnie dopasowany do historii, a jednocześnie lekki, dość luźny i bardzo przyjemny w odbiorze, natomiast treść, pomimo naprawdę licznych zawiłości i ogromnej ilości wątków, nie jest trudna w zrozumieniu. Mimo powagi i panującej wojny nie zabraknie tu zabawnych dialogów, a z bohaterami naprawdę łatwo jest się zżyć.

To bardzo dobre, klasyczne high fantasy, po które zdecydowanie warto sięgnąć. O kolejnym tomie opowiem niedługo!

"Miecze i słowa" to pierwszy tom cyklu "Więzień oswobodzony" autorstwa Przemysława Dudy. Książka wydana została 6 grudnia 2019 i... zupełnie nie rozumiem dlaczego wokół nie ma więcej szumu.

Przyjaźń panująca pomiędzy krainami Hildórien dobiega końca. Wybucha wojna, ale jeżeli myślicie, że skończy się na zbrojnej to jesteście w błędzie. Na początku faktycznie czytelnik...