Żal po napletku

Masakryczny gniot. Dawno nie czytałem tak słabej książki.
Jestem antysyjonistą (co nie oznacza antysemity!) i moje serce bije po palestyńsku - zawsze i wszędzie. Tak więc powinna mnie cieszyć książka, w której Żyd naśmiewa się ze swojej religii. Ale nie cieszy. Uważam, że z pewnych tematów NIGDY nie powinno się kręcić beki. Nie żartujemy z koloru skóry, pochodzenia, wagi, wieku i właśnie religii. Nie, bo nie, i już. Polityczna poprawność nie jest idealna, ale do tej pory nie wymyślono nic lepszego. Shalom Auslander myślał inaczej. No właśnie, czy on przy powstawaniu tego pseudodziełka w ogóle myślał? Jedyną myślą jaka przyświecała jego grafomańskim wypocinom było pewnie coś w rodzaju "Odrzucę to cholerne żydostwo i pokażę jaki jestem wyluzowany i amerykański". No to pokazał. Idealnie wpisał się w nurt rządów perukarza Trumpa, choć Don trzyma sztamę ze starozakonnymi. Ale retoryka u Auslandera i u Trampka jest b. podobna.
To, że nie po drodze mi z Żydami absolutnie nie oznacza tego, że mam się wyśmiewać z ich zwyczajów religijnych. W czym te zwyczaje są głupsze od np. nabożnego otwierania ust w celu połknięcia kawałka andruta w czasie mszy katolickiej?
Osobną sprawą jest debilny tytuł. Akurat w tym jednym bardzo popieram Żydów (ale i moich braci muzułmanów też) - napletek niczemu nie służy. Faja z napletkiem wygląda O K R O P N I E. Sam nie jestem obrzezany, ale od lat "noszę się" tak jakbym był. Patrząc po plażach naturystycznych nie tylko ja tak robię. Tak jest po prostu ładniej, higieniczniej. Jeśli dodamy do tego wydepilowanie w "tych" miejscach, to mamy naprawdę dobrze wyglądające męskie genitalia. To tak na boku.
Podsumowując, tytuł "Żal po napletku" zmieniłbym w tym wypadku na "Żal, że takie coś powstało".

Masakryczny gniot. Dawno nie czytałem tak słabej książki.
Jestem antysyjonistą (co nie oznacza antysemity!) i moje serce bije po palestyńsku - zawsze i wszędzie. Tak więc powinna mnie cieszyć książka, w której Żyd naśmiewa się ze swojej religii. Ale nie cieszy. Uważam, że z pewnych tematów NIGDY nie powinno się kręcić beki. Nie żartujemy z koloru skóry, pochodzenia, wagi,...

Temat poruszany przez Shaloma Auslandera jest doskonałym materiałem na szczerą i bolesną książkę, jednak forma ,w której jest opracowany niestety nie była dla mnie zbyt satysfakcjonująca. Wprawdzie autor przemycił trochę informacji o tym jak wygląda życie zgodnie z ortodoksyjnymi nakazami i zakazami religijnymi jednak ich analiza sprowadza się do kilku wyzwisk skierowanych pod adresem boga i sporej ilości przekleństw. Spodziewałem się książki, w której autor podzieli się swoimi przemyśleniami i ukarze drogę jaką przebył przepracowując problem wypływ religii na jego życie. Niestety choć autor z pewnością częściowo wyzwolił się z ortodoksyjnego środowiska żydowskiego to z pewnością się z tym faktem w pełni nie pogodził. Zamiast dojrzałej prozy eseistycznej mamy próbę ukrycia problemów pod ironiczno-prześmiewczą narracją zgodnie z powiedzeniem all my jokes are cry for help.

Temat poruszany przez Shaloma Auslandera jest doskonałym materiałem na szczerą i bolesną książkę, jednak forma ,w której jest opracowany niestety nie była dla mnie zbyt satysfakcjonująca. Wprawdzie autor przemycił trochę informacji o tym jak wygląda życie zgodnie z ortodoksyjnymi nakazami i zakazami religijnymi jednak ich analiza sprowadza się do kilku wyzwisk skierowanych...

9/10

9/10

Świetnie napisane, z humorem o traumie wychowania w konserwatywnej i religijnej rodzinie. Proszę, by Bóg mnie nie zabił za tą opinię ;)

Świetnie napisane, z humorem o traumie wychowania w konserwatywnej i religijnej rodzinie. Proszę, by Bóg mnie nie zabił za tą opinię ;)

koncepcja sarkastycznego Żyda z kompleksami walczącego z niemal fanatyczną religijnością rodziny i większości otoczenia jest interesująca i całkiem zabawna przez pierwszych pięćdziesiąt stron, później robi się niestety wtórna, męcząca i niepotrzebnie przewulgaryzowana.

koncepcja sarkastycznego Żyda z kompleksami walczącego z niemal fanatyczną religijnością rodziny i większości otoczenia jest interesująca i całkiem zabawna przez pierwszych pięćdziesiąt stron, później robi się niestety wtórna, męcząca i niepotrzebnie przewulgaryzowana.

Fajna książka o wychodzeniu z traumy jaką może zafundować fanatyczna religijność.

Fajna książka o wychodzeniu z traumy jaką może zafundować fanatyczna religijność.

Zabawny portret nowojorskiego Żyda, który robi wszystko by uciec od religii, ale indoktrynowany od małego przez ortodoksyjną rodzinę, nie może pozbyć się irracjonalnego strachu przed bożą karą.

Zabawny portret nowojorskiego Żyda, który robi wszystko by uciec od religii, ale indoktrynowany od małego przez ortodoksyjną rodzinę, nie może pozbyć się irracjonalnego strachu przed bożą karą.

Prowokacja, bluźnierstwo, autoironia, sacrum i profanum, wyzwiska, dążenie do wolności i tęsknota za tradycją, symboliką żydowską…

Shalom Auslander opowiada o swoim życiu w dwóch płaszczyznach: jako dziecko wychowane w ortodoksyjnym środowisku, choć zachowanie jego ojca, eufemistycznie mówiąc, pozostawia wiele do życzenia. Druga płaszczyzna to dorosłe życie, wraz ze zbliżającymi się narodzinami potomka. Dochodzi do konkluzji, iż wyrwanie się z tradycji, odcięcie od korzeni, kontekstu, oderwanie od przeszłości i niepewność przyszłości przestała przynosić mu radość. Staje się obawą, lękiem, który wiąże się z jego nadchodzącym potomkiem, którego dzieciństwo i dorosłość pozbawiona kontekstu wynikającego z pochodzenia i wielowiekowej tradycji stanie się cierpieniem. To zerwanie więzi przestało być tylko rozliczeniem jego i jego żony z przeszłością, staje się dziedzictwem, co do którego nie jest pewny, czy chce je przekazać.

Nie brak tu symboliki w nawiązaniach do Tory (cytaty i konstrukcja tekstu). Przenosi te motywy do współczesności, polemizuje z nimi, parafrazuje. Więcej o tym jest w posłowiu do książki, w którym tłumacz zwraca uwagę choćby znaczenie nazwiska autora: Auslander czyli obcy.
Nie brak humoru, swady, dowcipu, absurdu, groteski, gorzkich refleksji i nawet jeśli miejscami możemy oburzać się na język, jakim posługuje się autor, inwektywy jakie formułuje, a może bardziej wobec kogo, to ostatecznie nie jest to wygłup, ucieczka przed plemiennością, ciasnotą umysłu, ale ksiażką uniwersalna, dotyczącą wszelkiego rodzaju pobożności, tradycji. Jacy jesteśmy wobec tego w czym wyrośliśmy - tradycji, kultury, religii. Jak bardzo pełna jest ona hipokryzji, dwuznaczność, jak nasza relacja przypomina dwójmyślenie. A z drugiej strony pozbawienie jej jest poczuciem dotkliwej straty. Zżymamy się, złościmy, by po chwili tęsknić.

Prowokacja, bluźnierstwo, autoironia, sacrum i profanum, wyzwiska, dążenie do wolności i tęsknota za tradycją, symboliką żydowską…

Shalom Auslander opowiada o swoim życiu w dwóch płaszczyznach: jako dziecko wychowane w ortodoksyjnym środowisku, choć zachowanie jego ojca, eufemistycznie mówiąc, pozostawia wiele do życzenia. Druga płaszczyzna to dorosłe życie, wraz ze...

Obrazoburcza, chamska, obraźliwa i chyba dzięki temu trafiona jest to książka. Od zawsze byłem zdania, że radykalne odłamy jakiejkolwiek religii to przejaw zwykłej autodestrukcji wyznawców, czasami zakrawającej wręcz o groteskę, absurdalnej w swojej śmieszności. Autor pięknie pokazał jak pewne rzeczy ładowane do głów przez dorosłych, mogą rzutować na dziecko i wpływać na jego dalsze, dorosłe życie.

Sporo humoru, choć temat poważny. Humoru takiego jak lubię, chamskiego, ale równocześnie inteligentnego.

Minusem dla mnie była jednostajność. Mieliśmy masę sytuacji z życia bohatera, opisanych zgrabnie, opisanych z humorem, ale jednak opartych na identycznych mechanizmach. Może taki był zamysł, pokazać tą mentalną nerwicę natręctw, a może nie. A może dałoby się skrócić książkę o połowę, wybrać najlepsze mięcho i zrobić arcydzieło.

Im jestem starszy, tym częściej łapię się na tym, że większość książek bym skrócił. 150-200 stron i nie ma miejsca na nudę, na wodolejstwo. Naprawdę coraz bardziej doceniam odwagę autorów, a może przede wszystkim redaktorów, którzy potrafią pozbyć się połowy książki.

Wracając do tematu, tą pozycję jak najbardziej polecam, bo jest i zabawna i mądra co wbrew pozorom zdarza się rzadko, ale nie gwarantuję, że Was nie znuży.

Obrazoburcza, chamska, obraźliwa i chyba dzięki temu trafiona jest to książka. Od zawsze byłem zdania, że radykalne odłamy jakiejkolwiek religii to przejaw zwykłej autodestrukcji wyznawców, czasami zakrawającej wręcz o groteskę, absurdalnej w swojej śmieszności. Autor pięknie pokazał jak pewne rzeczy ładowane do głów przez dorosłych, mogą rzutować na dziecko i wpływać na...

Doskonała

Doskonała