Jak upolować Drakulę

Odkrycie tożsamości Kuby Rozpruwacza okazało się dla Audrey Rose Wadsworth bolesne i znacznie bardziej traumatyczne, niż mogła się tego spodziewać. Dręczona koszmarami i niepokojącymi wizjami, potrzebuje nabrać dystansu i odzyskać spokój umysłu, najlepiej z dala od Londynu. Najlepiej pochylona nad stołem do sekcji zwłok.
Wraz ze swoim nieodzownym towarzyszem, aroganckim i czarującym Thomasem Cresswellem, wyrusza do Rumunii, do akademii medycyny sądowej. Mieści się ona w starym zamczysku, zamieszkiwanym niegdyś przez legendarnego hrabiego Drakulę, znanego z niepohamowanej żądzy krwi.
Na miejscu okazuje się, że po okolicy grasuje morderca – ktoś najwyraźniej obrał sobie za cel naśladownictwo krwawego hrabi. A może to on sam powrócił zza grobu?
Audrey Rose i Thomas zmierzą się z nową tajemnicą i po raz kolejny staną w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa. Co takiego odkryją? I jakim kosztem?

Najpierw odkryję przed Wami własną tajemnicę – "Jak upolować Drakulę" podobało mi się jeszcze bardziej niż "Jak podejść Rozpruwacza". Wprawdzie mam niewytłumaczalną słabość do epoki wiktoriańskiej i dziewiętnastowiecznego Londynu, do historii w klimacie Sherlocka Holmesa, ale to, co dostałam tutaj... Och, no fenomenalnie czytało mi się to teraz, gdy za oknem zalega śnieg i ściska mróz. Czułam się niemal tak, jakbym wraz z Audrey Rose przedzierała się przez zaśnieżone lasy w Karpatach i badała lodowate korytarze zamku Drakuli. Co ciekawe, dopiero niedawno miałam przyjemność zapoznać się z oryginalnym "Drakulą" Brama Stokera, dysponowałam więc informacjami ze źródła, że tak powiem, "na świeżo". Ot, taka mała dygresja, a teraz wróćmy do właściwej recenzji...

Jak już zdradziłam we wstępie, ten tom podobał mi się bardziej niż poprzedni, z radością obserwuję tu tendencję rosnącą. Poza utrzymanym klimatem, dosłownie i w przenośni mrożącym krew w żyłach, plus należy się Kerri Maniscalco za to, że dostatecznie zmyliła mnie licznymi tropami i ostatecznie nie miałam wytypowanego winnego. Miałam tylko nowe, znienawidzone postacie.

Nie będę się na ich temat rozpisywać, żeby niczego przypadkiem nie zaspoilerować. Poświęcę za to trochę dodatkowej uwagi naszej ukochanej parze protagonistów-detektywów (bo czuję, że powinnam była o tym nadmienić również w poprzedniej recenzji). Audrey Rose i Thomas to dwójka niesamowicie specyficznych postaci. Zdaję sobie sprawę, że ich zachowania i przywary mogą wytrącać z równowagi, nie pasować do okoliczności. Może i mnie by to irytowało, ale ponieważ odczytuję ich oboje jako dwójkę odludków, którzy odnaleźli w sobie pokrewne dusze, odnajduję w nich jakiś szczególny urok. I kupuję ich właśnie takimi: niedopasowanymi towarzysko, walczącymi ze sztywnymi ramami konwenansów i społecznych wymogów. Pragnącymi żyć na swój własny sposób i przede wszystkim we dwoje. Kocham ich, po prostu kocham (poza tym jednym momentem, w którym miałam ochotę wypruć Thomasowi flaki, dziwię się, że Audrey Rose znalazła w sobie tyle samokontroli, by tego nie zrobić).

Okej, mieliśmy już dwa śledztwa i dwóch morderców. Była już Anglia. Była też Rumunia. Następny przystanek – Ameryka i "Jak uciec Houdiniemu"!

Odkrycie tożsamości Kuby Rozpruwacza okazało się dla Audrey Rose Wadsworth bolesne i znacznie bardziej traumatyczne, niż mogła się tego spodziewać. Dręczona koszmarami i niepokojącymi wizjami, potrzebuje nabrać dystansu i odzyskać spokój umysłu, najlepiej z dala od Londynu. Najlepiej pochylona nad stołem do sekcji zwłok.
Wraz ze swoim nieodzownym towarzyszem, aroganckim i...

Całkiem przyjemna. Duzo lepsza niż czesc pierwsza.

Całkiem przyjemna. Duzo lepsza niż czesc pierwsza.

Uwielbiam opowieści o silnych kobietach, a Audrey Rose zdecydowanie jest jedną z nich. W końcu, która arystokratka wybiera tak nietypowe zajęcie jak praca ze zwłokami? Drugi tom podobał mi się bardziej niż pierwszy. Relacja między bohaterką a Thomasem jest fascynująca, przyciągają się jak dwa magnesy. W niektórych momentach zazdrościłam jej tak wielkiego uwielbienia i oddania w oczach Creswella. Rumunia, legendy i przerażający zamek z licznymi sekretami tworzą naprawdę mroczny i wciągający klimat. Już zamówiłam kolejne części. Dziwię się, że tak nietypowa i oryginalna seria nie jest bardziej popularna.

Uwielbiam opowieści o silnych kobietach, a Audrey Rose zdecydowanie jest jedną z nich. W końcu, która arystokratka wybiera tak nietypowe zajęcie jak praca ze zwłokami? Drugi tom podobał mi się bardziej niż pierwszy. Relacja między bohaterką a Thomasem jest fascynująca, przyciągają się jak dwa magnesy. W niektórych momentach zazdrościłam jej tak wielkiego uwielbienia i...

Ta książka dosłownie roztopiła moje serce. W szczególności epilog. (Też chciałabym takiego Thomasa.)

Na pewno to co pierwsze rzuca się w oczy to klimat książki. Trochę zmieniony w porównaniu do tego w I części, lecz nie mniej czarujący. Wszystko jest opisane przepięknym piórem. Mamy XIX w. w Rumunii, dokładniej w starym zamczysku z sekretnymi korytarzami oraz otoczonego gęstym lasem, w którym według legend i wierzeń kryją się różnorodne stwory. Pogoda jest bardzo sroga, mroźna co pogłębia mroczny klimat. W dodatku jednym z głównych wątków jest studiowanie medycyny sądowej, więc oczywiście pojawiają się trupy, choć nie zawsze są one na stołach sekcyjnych. Mam wrażenie, że pomimo podwojenia grubości książki względem pierwszego tomu nie jest to aż tak rozbudowany wątek, choć wciąż jest świetnie zrobiony i czasem można się dowiedzieć pewnych ciekawostek.

Wraz z zakończeniem poprzedniej części było wiadome, że wątek żałoby wyjdzie na pierwszy plan. Podoba mi się sposób jej przedstawienia. Autorka sprytnie i w specyficzny sposób pisze o tym co się wydarzyło. Ważne oraz, jak mi się wydaje, pokrzepiające dla wielu jest pokazanie, że Audrey nie przerobiła jeszcze tych wydarzeń, co mocno oddziałuje na jej zachowanie.

Kolejnym skutkiem (godne podziwu jest gdy autor wprowadza następstwa wydarzeń) związanych ze sprawą Rozpruwacza jest zachwianie zaufania. Bohaterowie nie wiedzą czy mogą ufać nowo poznanym lub nawet znanym od jakiegoś czasu postaciom. W konsekwencji wszyscy w sprawie są podejrzani. Osobiście na celowniku miałam głównie jedną postać, ale po pewnym czasie inna zaczęła zwracać moją uwagę i to właśnie ta była za to wszystko odpowiedzialna. Jednak to, że wiedziałam kto stał za przestępstwami dużo wcześniej to nie był wielki problem, bo w tej książce bardziej interesujące były powiązania między zbrodniami, ich cel oraz sposób w jaki dojdziemy do rozwiązania.

Uwielbiam wpleciony motyw walki o swoje racje, o swoje wartości, o szacunek, o wolność wyboru. Dla Audrey jest to, jak dla ludzi, ważny aspekt życia. Dorasta wraz z powieścią, postanawia stawiać na swoim. Jest to inspirujące i dodaje trochę odwagi.

Naprawdę mnie zaskakuje, że mam tu tak mało znaczników, bo z pewnością było tu więcej motywujących zdań czy przenikliwych wniosków m. in. dotyczących smutku po stracie bliskich czy wspomnianej walki, ale część z nich jest w postaci sytuacji, a szczerze powiedziawszy trudno zaznaczyć tak spory fragment.

Jak już wspominałam na początku ta książka jest przekochana. Wątek romantyczny poprowadzono wspaniałe i może kogoś zaskoczę, ale nie rozwija się szybko. Wciąż pozostaje w ich relacji dużo przyjaźni, przekomarzanek, niepewności. Pomiędzy naszych bohaterów wchodzą różne niesnaski, bo nie zawsze może być kolorowo, a ja w tej ich kłótni nie mogę wybrać żadnej ze stron, bo każda z nich ma rację i argumenty na swoją obronę. Czytając ostatnie strony czułam jak moje serce zamiera na dłuższy moment z zachwytu.

P. S. Jedyny “zgrzyt” miałam przy ostatniej scenie z dyrektorem, która wg mnie była zbyt ckliwa, a przynajmniej dawała takie odczucie

Plusy✅️:
• epilog
• Thomas
• klimat książki
• opisy
• styl autorki
• wątek studiowania medycyny sądowej
• wątek żałoby
• następstwa wydarzeń
• sprawa kryminalna
• motyw walki o swoje
• wnioski
• wątek romantyczny


Minus ❌️:
• ostatnia scena z dyrektorem

○ nietrudno (wg mnie) odgadnąć mordercę

Ta książka dosłownie roztopiła moje serce. W szczególności epilog. (Też chciałabym takiego Thomasa.)

Na pewno to co pierwsze rzuca się w oczy to klimat książki. Trochę zmieniony w porównaniu do tego w I części, lecz nie mniej czarujący. Wszystko jest opisane przepięknym piórem. Mamy XIX w. w Rumunii, dokładniej w starym zamczysku z sekretnymi korytarzami oraz otoczonego...

Zdecydowanie uwielbiam te serie, pierwszy tom mnie pochłonął i mimo że drugi nie jest aż tak dobry i ma swoje problemy, to nie potrafię nie oddać mu serca.
"Jak upolować Drakule" trochę się ciągnęło, akcja siadła gdzieś w środku książki i nie potrafiłam się w nią tak wciągnąć, jak w przypadku pierwszego tomu. Za minus uważam także rozwiązanie zagadki. Zdecydowanie spodziewałam się czegoś bardziej emocjonującego, trochę jak w tomie pierwszym, gdzie mimo że odgadłam, kto jest mordercą, to konfrontacja z nim powodowała dużo szerszy wachlarz emocji, niż w przypadku tomu drugiego.
Na plus: sama zagadka, rozwiązywanie jej i składanie jednego tropu za drugim. I oczywiście bohaterowie. Wprost uwielbiam Audrey i Thomasa cudownie się ich śledzi!
Jak dla mnie ten tom to mocne 3,5/5.

Zdecydowanie uwielbiam te serie, pierwszy tom mnie pochłonął i mimo że drugi nie jest aż tak dobry i ma swoje problemy, to nie potrafię nie oddać mu serca.
"Jak upolować Drakule" trochę się ciągnęło, akcja siadła gdzieś w środku książki i nie potrafiłam się w nią tak wciągnąć, jak w przypadku pierwszego tomu. Za minus uważam także rozwiązanie zagadki. Zdecydowanie...

Nie da się ukryć, że książki z tej serii znajdują się wśród moich ulubionych, dlatego oceniam je bardzo wysoko.

Klimat książki jest świetny, historia rozgrywająca się w Rumunii w starym zamku Drakuli, który stał się szkołą dla studentów medycyny sądowej? Pomysł jest dobry, rzadko spotykany i baaardzo ciekawie zrealizowany. Lektura mocno mnie pochłonęła.

Duet Audrey Rose i Thomasa Cresswella jest idealnie wyważony, co sprawdza się nie tylko w ich wzajemnej relacji, ale również w odkrywaniu tajemnic ukrytych w zamku. Chce się czytać więcej i więcej żeby zaobserwować jak rozwija się ich znajomość. Sama główna bohaterka nadal zawzięcie walczy o swoje, przez co wzbudza moją ogromną sympatię. Sarkastyczny Thomas Cresswell natomiast na dobre zadomowił się w moim sercu dzięki swoim ironicznym wypowiedziom i mocno logicznemu myśleniu.

Akcja rozwija się w dobrym tempie, nie było momentów, które by mnie nudziły, ale nie miałam również wrażenia, że historia pędzi nienaturalnie szybko.

Żałuję, że nie mogę przeczytać całej serii po raz pierwszy kolejny raz, bo sprawiłoby mi to ogromną przyjemność.

Nie da się ukryć, że książki z tej serii znajdują się wśród moich ulubionych, dlatego oceniam je bardzo wysoko.

Klimat książki jest świetny, historia rozgrywająca się w Rumunii w starym zamku Drakuli, który stał się szkołą dla studentów medycyny sądowej? Pomysł jest dobry, rzadko spotykany i baaardzo ciekawie zrealizowany. Lektura mocno mnie pochłonęła.

Duet Audrey Rose...

Przyznam szczerze, że ta część spodobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. Autorka z niezwykłą plastycznością wprowadziła czytelnika w świat mrocznej Rumunii, tajemniczej, złowrogiej, w dodatku XIX wiecznej! Bardzo mi się ten klimat udzielił. Bohaterka nie była irytująca. Z reguły nie czytam książek z kategorii young adults, ale ta...dla mnie świetna!!

Przyznam szczerze, że ta część spodobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. Autorka z niezwykłą plastycznością wprowadziła czytelnika w świat mrocznej Rumunii, tajemniczej, złowrogiej, w dodatku XIX wiecznej! Bardzo mi się ten klimat udzielił. Bohaterka nie była irytująca. Z reguły nie czytam książek z kategorii young adults, ale ta...dla mnie świetna!!

Druga część wypadła słabiej od pierwszej, bo tamta miała więcej energii i wciągała mocniej. Najbardziej i tak trzyma mnie przy tej historii relacja Audrey Rose i Thomasa — uwielbiam ich i liczę, że w kolejnych tomach będzie tego jeszcze więcej. Mimo małych minusów, dalej jestem zakochana w tej serii.

Druga część wypadła słabiej od pierwszej, bo tamta miała więcej energii i wciągała mocniej. Najbardziej i tak trzyma mnie przy tej historii relacja Audrey Rose i Thomasa — uwielbiam ich i liczę, że w kolejnych tomach będzie tego jeszcze więcej. Mimo małych minusów, dalej jestem zakochana w tej serii.

Nie zawiodłam się drugi tomem tej serii. Byłam zaskoczona finałem, choć przyznam był prawię przerysowany. Ale pomimo fantazyjnego zakończenia, czytałam w napięciu oczarowana jak świetnie autorka opisała mroczność zamku. Polecam

Nie zawiodłam się drugi tomem tej serii. Byłam zaskoczona finałem, choć przyznam był prawię przerysowany. Ale pomimo fantazyjnego zakończenia, czytałam w napięciu oczarowana jak świetnie autorka opisała mroczność zamku. Polecam

Tym razem bohaterowie jada Rumuni, gdzie jest szkoła medycyny sądowej, w kto chce sie Uczyć Audrey Rose. Okazuje Się, Że siedzil szkoty miesci się W starym zamku, któreg właścic byt niesławnej Vlad Palowinik, szerzej znany jako h Drakula. Bohaterów czeka Prawdziwy horror - szko. rzeczywistość i seria okrutnych morderstw stylizowanych na polowania - wampirówjak i na nich przez łowców. Czy bohaterowie również tym razem rozwikłają zagadkę? Przeczytajcie I sprawdźcie sami.
Książkę czyta się dobrze - choć z powodzeniem mogłaby być trochę krótsza, bo niektóre momenty są przegadane. Nie przypadły mi również do gustu sercowe rozterki głównej bohaterki, ale chyba się do niej już przyzwyczaiłam. Ogólnie - pierwsza część w moim odczuciu była lepsza, ale ta też to całkiem przyjemna rozrywka - z akcją i tajemnicą.

Tym razem bohaterowie jada Rumuni, gdzie jest szkoła medycyny sądowej, w kto chce sie Uczyć Audrey Rose. Okazuje Się, Że siedzil szkoty miesci się W starym zamku, któreg właścic byt niesławnej Vlad Palowinik, szerzej znany jako h Drakula. Bohaterów czeka Prawdziwy horror - szko. rzeczywistość i seria okrutnych morderstw stylizowanych na polowania - wampirówjak i na nich...