Sztuka kochania

Nie można temu odmówić uroku.
Nie można tego traktować inaczej, jak rubasznej rozrywki, niezbyt wysokich lotów, ale wciąż lepszej niż obecne polskie kabarety.

Przekład absurdalny - Owidiusz odnoszący się do bolszewików?!

Nie można temu odmówić uroku.
Nie można tego traktować inaczej, jak rubasznej rozrywki, niezbyt wysokich lotów, ale wciąż lepszej niż obecne polskie kabarety.

Przekład absurdalny - Owidiusz odnoszący się do bolszewików?!

Owidiusz pisze o miłości jak o sztuce wymagającej uważności, sprytu i dystansu. To nie traktat moralny ani erotyczna prowokacja, lecz błyskotliwa gra z konwencją: ironiczna, lekka, a przy tym precyzyjna. Autor świadomie balansuje między powagą a żartem, między instrukcją a jej podważeniem. Miłość nie jest tu wzniosłym absolutem, lecz przestrzenią relacji, strategii, emocjonalnego ryzyka i drobnych zwycięstw. I właśnie ta świadomość gry sprawia, że tekst się nie starzeje.

Ogromną rolę odgrywa tłumaczenie. Ewa Skwara proponuje przekład klarowny, rytmiczny, elegancki, a zarazem pozbawiony akademickiej sztywności. Zachowuje lekkość oryginału, jego ironię i muzyczność, nie popadając w nadmierną stylizację. Dzięki temu „Sztuka kochania” nie brzmi jak zabytkowy eksponat, lecz jak tekst żywy, który można czytać bez filologicznego przygotowania, a jednocześnie z pełnym zaufaniem do warsztatu tłumaczki.

Oczywiście nie wszystko rezonuje dziś jednakowo. Niektóre porady trącą patriarchalną oczywistością epoki, inne budzą uśmiech, ale nawet wtedy Owidiusz pozostaje autorem świadomym swojej roli – bardziej komentatorem obyczajów niż ich bezkrytycznym promotorem. Ironia często działa tu jak bezpiecznik, pozwalający czytać tekst z dystansem ale też z przyjemnością.

Owidiusz pisze o miłości jak o sztuce wymagającej uważności, sprytu i dystansu. To nie traktat moralny ani erotyczna prowokacja, lecz błyskotliwa gra z konwencją: ironiczna, lekka, a przy tym precyzyjna. Autor świadomie balansuje między powagą a żartem, między instrukcją a jej podważeniem. Miłość nie jest tu wzniosłym absolutem, lecz przestrzenią relacji, strategii,...

Instrukcja dotycząca zdobywania ukochanej osoby w formie poematu i z wykorzystaniem znajomości ludzkiej natury, a na jej podstawie można stwierdzić, że kobiety i mężczyźni nie zmienili się pod tym względem od 2000 lat.

Instrukcja dotycząca zdobywania ukochanej osoby w formie poematu i z wykorzystaniem znajomości ludzkiej natury, a na jej podstawie można stwierdzić, że kobiety i mężczyźni nie zmienili się pod tym względem od 2000 lat.

Szczerze przyznam, że świetnie bawiłam się, czytając poezję Owidiusza i poznając świat ars amandi w starożytności. Owidiusz udziela w swoich utworach rad, jak zdobyć i utrzymać miłość — wiele dziś jest mocno oczywistych.. Na pewno sporo z jego porad nie miałoby racji bytu we współczesnym świecie, a myślę, że niejedna kobieta „spaliłaby je na stosie”. Choć niektóre fragmenty są naprawdę szokujące, dla mnie całość okazała się świetną rozrywką i bawiłam się przy niej doskonale.

Co ciekawe, w XVI wieku książka trafiła do Indeksu Ksiąg Zakazanych, a w Anglii została spalona na stosie. „Sztuka kochania” była cenzurowana aż do początku XX wieku.

Polecam! 😁

„Płyną lata jako fale… Woda nie wraca do źródła. Kobiety, co dziś są piękne, jutro będą — stare pudła.” — cóż, sama prawda 😂

„Dopóki pora, żyjcie szczęściem i rozkoszą. Kochankom nie odmawia się tego, o co grzecznie proszą.”

Szczerze przyznam, że świetnie bawiłam się, czytając poezję Owidiusza i poznając świat ars amandi w starożytności. Owidiusz udziela w swoich utworach rad, jak zdobyć i utrzymać miłość — wiele dziś jest mocno oczywistych.. Na pewno sporo z jego porad nie miałoby racji bytu we współczesnym świecie, a myślę, że niejedna kobieta „spaliłaby je na stosie”. Choć niektóre fragmenty...

Od razu uprzedzam, to nie " Kamasutra ".
Z góry przepraszam za mało inteligentny żarcik, ale liczę na Twoje poczucie humoru !!!
Oczywiście wiem, że znasz i wiesz o co chodzi, a gdyby jakimś cudem autor i książka skutecznie schowała się przed Tobą to...
PRZECZTTAJ !!!
POLECAM !!!

Od razu uprzedzam, to nie " Kamasutra ".
Z góry przepraszam za mało inteligentny żarcik, ale liczę na Twoje poczucie humoru !!!
Oczywiście wiem, że znasz i wiesz o co chodzi, a gdyby jakimś cudem autor i książka skutecznie schowała się przed Tobą to...
PRZECZTTAJ !!!
POLECAM !!!

„Sztuka kochania” pokazuje, że relacje damsko-męskie od wieków rządzą się podobnymi regułami: pozorami, grą, pożądaniem i niepewnością. Owidiusz w lekkim stylu, pełnym humoru i inteligentnej ironii, opisuje mechanizmy uwodzenia i międzyludzkich gier, które są aktualne do dziś. Do lektury należy jednak podejść z refleksją — pamiętając o kontekście historycznym (patriarchalny świat starożytnego Rzymu, w którym kobiety często były traktowane przedmiotowo — jako cel uwodzenia, nie pełnoprawne podmioty) i o tym, jak bardzo zmieniły się nasze wartości dotyczące bliskości i równości płci.

„Sztuka kochania” pokazuje, że relacje damsko-męskie od wieków rządzą się podobnymi regułami: pozorami, grą, pożądaniem i niepewnością. Owidiusz w lekkim stylu, pełnym humoru i inteligentnej ironii, opisuje mechanizmy uwodzenia i międzyludzkich gier, które są aktualne do dziś. Do lektury należy jednak podejść z refleksją — pamiętając o kontekście historycznym (patriarchalny...

Tyle wieków a rady nadal aktualne. Nic się w naszym gatunku nie zmieniło.

Tyle wieków a rady nadal aktualne. Nic się w naszym gatunku nie zmieniło.

Pod tytułem "Sztuka kochania" autorstwa Owidiusza - rzymskiego poety, żyjącego w pierwszym wieku p.n.e., kryje się zbiór rad dla kochanków obu płci.
Za spisanie ich, cesarz wygnał twórcę z Rzymu. Nie dziwię się tej decyzji. Podpowiedzi tu zawarte, gorszą przyzwoitych uczą wyuzdania, kłamstwa, zdrady, chełplenia się, egoizmu.

Dużo w nich jednak prawdy o naturze kobiet i mężczyzn.
Co do jakości literackiej mam spore zastrzeżenia. Być może w starożytności utwór mógł uchodzić za poemat, ale dziś co do formy kompletnie się zestarzał. Mało tu przenośni, a re co są wyglądają bardzo nieudolnie.
W utworze zwanym przez autora pieśnią, nie odnalazłem piękna. Wszystko napisano wprost, brakło tajemnicy, szukania sensu ukrytego.

Lektura męczyła mnie, prawie nic nie dając w zamian.
Owidiusz sam opiewa "pieśni swe natchnione", myślę że ocenę utworu powinien zostawić odbiorcom.

W "Sztuce kochania" nie ma mowy o kochaniu, ale o podrywaniu, seksie, a nawet gwałcie.

Nie polecam. Stawiam 6/10.

Pod tytułem "Sztuka kochania" autorstwa Owidiusza - rzymskiego poety, żyjącego w pierwszym wieku p.n.e., kryje się zbiór rad dla kochanków obu płci.
Za spisanie ich, cesarz wygnał twórcę z Rzymu. Nie dziwię się tej decyzji. Podpowiedzi tu zawarte, gorszą przyzwoitych uczą wyuzdania, kłamstwa, zdrady, chełplenia się, egoizmu.

Dużo w nich jednak prawdy o naturze kobiet i...

Zabawna i lekka, całkiem dobra stylistycznie.
Ludzie niewiele się zmieniają. Mam wrażenie, że wiele powiedzonek, których używało pokolenie naszych dziadków to skróty z myśli Owidiusza.
Miłe to posłuchania

Zabawna i lekka, całkiem dobra stylistycznie.
Ludzie niewiele się zmieniają. Mam wrażenie, że wiele powiedzonek, których używało pokolenie naszych dziadków to skróty z myśli Owidiusza.
Miłe to posłuchania

o cóż, jeśli przymknie się oko na to, że autor takim a nie innym podejściem uprzedmiatawia kobiety, to można zobaczyć, że część twierdzeń jest nadal aktualna. Poza tym zawsze można tekst potraktować jako świadectwo mentalności starożytnych Rzymian.

o cóż, jeśli przymknie się oko na to, że autor takim a nie innym podejściem uprzedmiatawia kobiety, to można zobaczyć, że część twierdzeń jest nadal aktualna. Poza tym zawsze można tekst potraktować jako świadectwo mentalności starożytnych Rzymian.