Меч Предназначения

Kontynuujemy z partnerem czytanie “Wiedźmina”. Dla mnie to jest re-read, dla niego poznawanie naszej kultury i ćwiczenie języka, dlatego bardzo się cieszę, że odnalazł się w świecie wykreowanym przez Sapkowskiego.

Zawsze wydawało mi się, że “Ostatnie życzenie” to ten lepszy tom opowiadań (zresztą pisałam z niego pracę licencjacką),ale teraz, po latach, wydaje mi się, że “Miecz przeznaczenia” jest znacznie dojrzalszy i bardziej dopracowany. Poznajemy głębiej postaci i niejednoznaczne relacje między nimi. Każde opowiadanie to zaproszenie nie tylko do fantastycznego świata wykreowanego przez Sapkowskiego, ale też do refleksji, chociażby na temat przeznaczenia, tolerancji, czy przemijania.

Chyba najbardziej podobało mi się opowiadanie o Brokilonie. Mroczny i tajemniczy las zamieszkały przez driady był tak wspaniale opisany, że niemal czułam, jakbym sama błądziła w gęstwinie drzew pod czujnym okiem dziwożon. To też opowiadanie, w którym pojawia się Ciri.

Bardzo się cieszę, że wraz z partnerem wyruszyliśmy w tę fantastyczną przygodę po świecie “Wiedźmina”. Mam nadzieję, że kolejne części spodobają mu się tak samo jak opowiadania. Ja oczywiście pozostaję wierną fanką.

(Wyzwanie czytelnicze LC na marzec 2026: Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial)

Kontynuujemy z partnerem czytanie “Wiedźmina”. Dla mnie to jest re-read, dla niego poznawanie naszej kultury i ćwiczenie języka, dlatego bardzo się cieszę, że odnalazł się w świecie wykreowanym przez Sapkowskiego.

Zawsze wydawało mi się, że “Ostatnie życzenie” to ten lepszy tom opowiadań (zresztą pisałam z niego pracę licencjacką),ale teraz, po latach, wydaje mi się, że...

Miecz przeznaczenia" drugi tom sagi o Wiedźminie. Jak poprzednio to zbiór opowiadań. Jednak tym razem jest inaczej, lepiej. Tutaj opowiadania mozaikowo tworzą całość. Klimat jest zdecydowanie cięższy. Chociaż nie brakuje w nich humoru, szczególnie jeśli w historii pojawia się Jaskier. Dynamika między Geraltem, a bardem jest świetna i często daję wytchnienie szczególnie w cięższych momentach książki.
Ta część jest zdecydowanie lepsza, tematy w niej poruszane są spójne i łączą się w jedną większą całość. Wątki z poprzednich historii splatają się ze sobą by znaleźć kulminację w dwóch ostatnich.
Andrzej Sapkowski w swojej powieści mocno stawia na wykluczenie, ksenofobie, poczucie odmienności. Pod płaszczem fantasy dostajemy bardzo wartościową historię o tym jak społeczeństwo piętnuje odmienność, jak próbuje ją wyplenić, albo zniszczyć gdy już wykorzysta do swoich potrzeb. Mamy też temat radzenia sobie z odrzuceniem przez ukochaną, bycia tym drugim, walki ze złamanym sercem, porzuceniem, a także tym jak te uczucia mogą popchnąć nas do samodestrukcji. Jest też poruszona kwestia tego, że to tylko i wyłącznie kobieta ma prawo decydować o sobie, swoim ciele i kwestiach z nim związanych, takich jak urodzenie dziecka. Tutaj było dla mnie dużym zaskoczeniem, że autor w tak nieoczywisty (oczywisty w czasach współczesnych) sposób patrzy na tą prawdę szczególnie, że pierwsze wydanie książki miało miejsce w 1992 roku. Były to czasy gdzie rzadko kto pytał kobiety o zdanie, albo się z nim liczył.
Trzeba oddać Andrzejowi Sapkowskiemu to, że postacie kobiece w jego książkach są wykreowane świetnie. To silne, mocne, charakterne bohaterki, które mają własne zdanie, którego nie boją się wyrażać, potrafią ustawić do pionu mężczyzn i niejednokrotnie to one mają decydujący głos i są tymi, które sprawują władzę. Ogólnie opowiadania o Wiedźminie postaciami stoją, i to wyróżnia je spomiędzy wielu innych im podobnych powieści. Sapkowski potrafi pisać o ludziach (używam tego ogólnego określenia do opisania wszelakich ras występujących w książce),tutaj każda nawet trzecioplanowa figura zapada w pamięć, ma swój niepodrabialny charakter i wprowadza nową dynamikę do historii.
Podsumowując drugi tom zdecydowanie bardziej mi się podobał, jest bardziej spójny, historia jest ciekawsza, a każde opowiadanie jest na równym wysokim poziomie. Duży plus za przemycenie w książce ważnych i trudnych tematów, bez utraty przy tym nic z klimatu fantasy. Bardzo duże i pozytywne zaskoczenie. Nie mogę doczekać się odsłuchania dalszych części. Z tą sagą zostanę na słuchawkach bo tak jak w przypadku pierwszej części tak i tutaj jest fenomenalnie zagrana i pozwala w pełni rozkoszować się historią! Gorąco polecam.

Miecz przeznaczenia" drugi tom sagi o Wiedźminie. Jak poprzednio to zbiór opowiadań. Jednak tym razem jest inaczej, lepiej. Tutaj opowiadania mozaikowo tworzą całość. Klimat jest zdecydowanie cięższy. Chociaż nie brakuje w nich humoru, szczególnie jeśli w historii pojawia się Jaskier. Dynamika między Geraltem, a bardem jest świetna i często daję wytchnienie szczególnie w...

Kolejny zbiór opowiadań stopniowo wprowadzający czytelnika w świat Wiedzmina, to przyjemne i harmonijne połączenie przystępnej prozy z momentami głębokiej zadumy. Czytelnik, podążając śladem wiedźmina, zostaje wciągnięty w intelektualną grę, w której fabuła staje się pretekstem do stawiania pytań o naturę egzystencji. Wybitny warsztat językowy Sapkowskiego broni się sam; każda próba zmiany autorskiej składni udowadnia, że mamy do czynienia z tekstem napisanym w sposób nienaganny i niemożliwy do podrobienia...

Kolejny zbiór opowiadań stopniowo wprowadzający czytelnika w świat Wiedzmina, to przyjemne i harmonijne połączenie przystępnej prozy z momentami głębokiej zadumy. Czytelnik, podążając śladem wiedźmina, zostaje wciągnięty w intelektualną grę, w której fabuła staje się pretekstem do stawiania pytań o naturę egzystencji. Wybitny warsztat językowy Sapkowskiego broni się sam;...

Wiedźmin. Kim właściwie jest Geralt z Rivii? Na pewno nie jest tylko Wiedźminem pozbawionym uczuć, machającym mieczem przy każdej możliwej okazji. "Miecz Przeznaczenia" przedstawia nam Geralta "od podszewki", niwecząc obraz twardego wojownika.
Zdecydowanie, jedna z moich ulubionych lektur na nieco gorsze dni. Idealna na poprawę nastroju. Polecam mocno!

Wiedźmin. Kim właściwie jest Geralt z Rivii? Na pewno nie jest tylko Wiedźminem pozbawionym uczuć, machającym mieczem przy każdej możliwej okazji. "Miecz Przeznaczenia" przedstawia nam Geralta "od podszewki", niwecząc obraz twardego wojownika.
Zdecydowanie, jedna z moich ulubionych lektur na nieco gorsze dni. Idealna na poprawę nastroju. Polecam mocno!

Po zbiorze opowiadań "Miecz przeznaczenia" oficjalnie stałam się miłośniczką Sapkowskiego. Fantastycznej metafory ludzkiego życia, pełnej bólu, straty, ale i miłości oraz przyjaźni. Ubranej w barwne szaty pełne potworów i potyczek, jednocześnie otwarcie uderzającej w struny tego, co dla człowieka powinno być najważniejsze. Podświadome pragnienie akceptacji i miłości rodzica -check, magia bezinteresownego uczucia, którym potrafi obdarzyć jedynie dziecko - check. Przywiązanie i relacje silniejsze od więzów krwi - check. No i na koniec nieodgadniona siła przeznaczenia oraz pokrewieństwo dusz - check. Ostatnie akapity, ostatniego opowiadania w szczególności mnie urzekły ze względu na etap w życiu, w którym jestem oraz, jak mi się wydaje, zgodność ideałów w jakie wierzymy z Panem Sapkowskim. Polecam serdecznie :)

Po zbiorze opowiadań "Miecz przeznaczenia" oficjalnie stałam się miłośniczką Sapkowskiego. Fantastycznej metafory ludzkiego życia, pełnej bólu, straty, ale i miłości oraz przyjaźni. Ubranej w barwne szaty pełne potworów i potyczek, jednocześnie otwarcie uderzającej w struny tego, co dla człowieka powinno być najważniejsze. Podświadome pragnienie akceptacji i miłości rodzica...

Świetne opowiadania. Podobało mi się jeszcze bardziej niż Tom 1. Gerald stał się bardziej ludzki w tym tomie. Końcówka szczególnie mocno zapadająca w pamięć jako piękne opowiadanie.

Świetne opowiadania. Podobało mi się jeszcze bardziej niż Tom 1. Gerald stał się bardziej ludzki w tym tomie. Końcówka szczególnie mocno zapadająca w pamięć jako piękne opowiadanie.

Krindżuwa xd

Krindżuwa xd

Cieszę się, że przygodę z Wiedźminem zaczęłam od opowiadań. Bardzo mi się podobały, nie dłużyły się i miały ciekawą fabułę.

Cieszę się, że przygodę z Wiedźminem zaczęłam od opowiadań. Bardzo mi się podobały, nie dłużyły się i miały ciekawą fabułę.

„Miecz przeznaczenia” Andrzeja Sapkowskiego to książka, która zdecydowanie zasługuje na wysoką ocenę. To zbiór opowiadań, które nie tylko rozwijają świat Wiedźmina, ale także pozwalają lepiej poznać samego Geralta, jego charakter, wybory i rozterki moralne. Największą zaletą tej książki jest to, jak świetnie się ją czyta. Opowiadania wciągnęły mnie od pierwszych stron i bardzo trudno było mi się od nich oderwać. Podczas czytania czułam klimat wiedźmińskiego świata pełnego potworów, niejednoznacznych decyzji i trudnych wyborów.
Szczególnie wciągnął mnie świat Wiedźmina oraz historia dotycząca głównego bohatera Geralta oraz Ciri. Wątki związane z przeznaczeniem i ich relacją są wg mnie jednymi z najciekawszych elementów całej książki i sprawiły, że bardziej interesowałam się dalszymi losami bohaterów.

„Miecz przeznaczenia” Andrzeja Sapkowskiego to książka, która zdecydowanie zasługuje na wysoką ocenę. To zbiór opowiadań, które nie tylko rozwijają świat Wiedźmina, ale także pozwalają lepiej poznać samego Geralta, jego charakter, wybory i rozterki moralne. Największą zaletą tej książki jest to, jak świetnie się ją czyta. Opowiadania wciągnęły mnie od pierwszych stron i...

Kolejna część wiedźmińskich opowieści ponownie wciąga od pierwszych stron. Historia z udziałem Geralta, Yennefer, Jaskra oraz młodej Cirilli przynosi dużo emocji i zwrotów akcji. Sapkowski jak zawsze zachwyca językiem, humorem i świetnie wykreowanymi postaciami. Zamawiam kolejna część :)

Kolejna część wiedźmińskich opowieści ponownie wciąga od pierwszych stron. Historia z udziałem Geralta, Yennefer, Jaskra oraz młodej Cirilli przynosi dużo emocji i zwrotów akcji. Sapkowski jak zawsze zachwyca językiem, humorem i świetnie wykreowanymi postaciami. Zamawiam kolejna część :)