Alias Grace

Bardzo dobrze uchwycone kontrasty w świecie Grace, a jest ich bardzo wiele. O nierówności typu kobiety mężczyźni, panowie a służące po różne inne zderzenia: lekarz-pacjent, więzień-strażnik; wykształcony-prostak, stary-młody, itp. itd. Mamy kryminalną historię, ale wędrując z Grace po wspomnieniach i po świecie doktora Jordana chcącego sprawą Grace wybić się w karierze poznajemy bardzo szeroką panoramę relacji społecznych Kanady połowy XIXw.

Bardzo dobrze uchwycone kontrasty w świecie Grace, a jest ich bardzo wiele. O nierówności typu kobiety mężczyźni, panowie a służące po różne inne zderzenia: lekarz-pacjent, więzień-strażnik; wykształcony-prostak, stary-młody, itp. itd. Mamy kryminalną historię, ale wędrując z Grace po wspomnieniach i po świecie doktora Jordana chcącego sprawą Grace wybić się w karierze...

Książka porusza ważne tematy oraz używa w udany i sensowny sposób różnych form. Jednakże to i ton tej książki zamordowały moją radość z poznawania tej historii.

W książce mamy przede wszystkim o rozwoju psychiatrii i o podejściu do kobiet w sferze anglojęzycznej XIX w. Ciekawy jest też segment to, jak kobiety wyrażały uczucia (zdobione kołdry, wyszywanie itp.),które były niepożądane w towarzystwie czy ignorowane przez wzgląd na charakter tych uczuć.

Atwood w sposób wierny pokazuje toki myślenia swoich bohaterów i realia epoki, lecz nie mogę jej wybaczyć, jak to wszystko jest meandrujące i trudne do zaangażowania się w fabułę oraz zaciekawienia bohaterami.

Gdyby autorka zrezygnowała z urealnionej fikcji oraz zbyt szerokiego zakreślania kontekstu i problematyki, wyszłoby tej książce na dobre. Kiedy czytam powieść, pragnę opisów skupiających na wprowadzanie w nastrój, nie opisywanie wydarzeń w stylu relacjonowania. Przemyślenia Grace wcale mnie nie zaciekawiły (ani jej psychika).

Dla mnie osobiście całkowity niewypał- minęłam się z tą książką po raz kolejny i pora przestać próbować zmęczyć ją całą, bez pomijania ani nic. Wolę poczytać artykuły na internecie lub posłuchać podcastów kryminalnych. Kiedy czytanie staje się dla mnie "zadaniem do wykonania", gdy nie można być pewnym wyniku, to znaczy, iż albo książką jest kiepska, albo jestem w takim momencie życia, że nic nie może mi dać. W przypadku "Grace i Grace", to drugie.

Oceniłabym tę książkę nawet wyżej, gdybym miała ocenić to, iż Atwood podeszła do pisania konsekwentnie oraz ukazała kwestię winy w stosunku do bycia kobietą oraz do zagadnienia zdrowia psychicznego.

Osobiście zbyt wiele pokładałam w tej książce... Że będę potrafiła polubić sposób przedstawienia historii. Nigdy już do niej nie wrócę, bo nie ma tu nic odkrywczego w stosunku do tego, gdzie czytałam w innych miejscach zaś jako lektura dla rozrywki się nie sprawdzi, gdyż jest za mało nastrojowa i zbyt kompleksowa, jakby to była prawdziwa historia. Gdy czytam fikcję, chcę się wczuć, pomyśleć, zachwycić się.

Zawiodłam się. Intuicja mnie nie pomyliła, iż nie ma sensu, bym miała ją w domowej biblioteczce, tylko dobrze, iż mam wypożyczoną z Biblioteki.

Książka porusza ważne tematy oraz używa w udany i sensowny sposób różnych form. Jednakże to i ton tej książki zamordowały moją radość z poznawania tej historii.

W książce mamy przede wszystkim o rozwoju psychiatrii i o podejściu do kobiet w sferze anglojęzycznej XIX w. Ciekawy jest też segment to, jak kobiety wyrażały uczucia (zdobione kołdry, wyszywanie itp.),które były...

It's been 77 days...

This book is extraordinary, unfortunately, I've picked it up at the worst possible time and I simply had no mood to read it. Nonetheless, definitely it's one of the best I've read.

It's been 77 days...

This book is extraordinary, unfortunately, I've picked it up at the worst possible time and I simply had no mood to read it. Nonetheless, definitely it's one of the best I've read.

Znakomita powieść parahistoryczna. Bardzo dobra fabuła, odkrywana powoli, krok po kroku. Bardzo mocne główne postaci, niejednoznaczne i tajemnicze. Całość łączy wiele gatunków literackich. Mamy tu poezję, prozę, częściowo wykorzystano formę epistolarną.

Autorka miesza tu także różne style powieściowe z czasów XIX wieku, gdzie dzieje się cała akcja. Możemy odnaleźć tu Dostojewskiego, siostry Bronte, a także coś z Dickensa.

Autorka z kilku luźnych faktów historycznych stworzyła prawdziwe arcydzieło literatury. Polecam.

Znakomita powieść parahistoryczna. Bardzo dobra fabuła, odkrywana powoli, krok po kroku. Bardzo mocne główne postaci, niejednoznaczne i tajemnicze. Całość łączy wiele gatunków literackich. Mamy tu poezję, prozę, częściowo wykorzystano formę epistolarną.

Autorka miesza tu także różne style powieściowe z czasów XIX wieku, gdzie dzieje się cała akcja. Możemy odnaleźć tu...

Jak to u Atwood - styl niezrównany, kunsztowny, ale nie przeładowany ozdobnikami, narracja pełna, wyrazista, soczysta i zrozumiała. No i feminizm, jak zawsze, taki sensowny, prawdziwy, bez lamentów i bez agresji. A przy okazji odrobina historii Kanady i trochę o kanadyjskiej mentalności, co dla większości z nas jest raczej egzotyczne.
To swego rodzaju kryminał psychologiczny, w którym nie o odkrycie sprawcy idzie, lecz o stworzenie jak najpełniejszego obrazu bohaterki za uznanej winną.
Znów potwierdza się teza, że Nobel równie dobrze mógł trafić do Atwood, jak do Munro. Może obie mogły go dostać, fifty-fifty...

Jak to u Atwood - styl niezrównany, kunsztowny, ale nie przeładowany ozdobnikami, narracja pełna, wyrazista, soczysta i zrozumiała. No i feminizm, jak zawsze, taki sensowny, prawdziwy, bez lamentów i bez agresji. A przy okazji odrobina historii Kanady i trochę o kanadyjskiej mentalności, co dla większości z nas jest raczej egzotyczne.
To swego rodzaju kryminał...

Tylko początek "Grace i Grace" brzmi dla mnie bardzo obiecująco. Jest to po prostu historia społeczna owych czasów, poznaje się obyczajowość kanadyjską XIX wieku, ale naznaczoną znamieniem współczesnego spojrzenia Margaret Atwood. Na tle wydarzeń dominuje problematyka cechująca literaturę feministyczną; ogólnie rzecz ujmując: występują źli mężczyźni i krzywdzone kobiety. Główną osią książki jest dialog (z wieloma dygresjami) psychiatry z morderczynią skazaną na dożywocie (pierwotnie na karę śmierci, ale złagodzono jej wymiar kary). Są więzienne odczucia Grace i jej przemyślenia. Dziwi mnie umiejętność czytania oraz znajomość literatury u tytułowej bohaterki będącej zaledwie... służącą. Zniesmacza mnie wulgarność języka. Pozytywnie zaskakują mnie fragmenty poezji "rozsiane" po tekście, a rzadko zdarza się spotkać wiersze wplecione w prozę beletrystyki – brzmi bardzo nieoczekiwanie i trochę oryginalnie, prawda?!

Tylko początek "Grace i Grace" brzmi dla mnie bardzo obiecująco. Jest to po prostu historia społeczna owych czasów, poznaje się obyczajowość kanadyjską XIX wieku, ale naznaczoną znamieniem współczesnego spojrzenia Margaret Atwood. Na tle wydarzeń dominuje problematyka cechująca literaturę feministyczną; ogólnie rzecz ujmując: występują źli mężczyźni i krzywdzone kobiety....

Grace Marks żyjąca w XIX wieku pomoc domowa z Kanady zostaje posądzona o brutalne zabójstwo Państwa, u których pełniła służbę. Książka to niezwykła opowieść o biednej dziewczynie, która niesłusznie skazana spędziła w więzieniu długie lata. Szczególne jest to, że powieść Margaret Atwood oparta jest na prawdziwej historii.

Grace Marks żyjąca w XIX wieku pomoc domowa z Kanady zostaje posądzona o brutalne zabójstwo Państwa, u których pełniła służbę. Książka to niezwykła opowieść o biednej dziewczynie, która niesłusznie skazana spędziła w więzieniu długie lata. Szczególne jest to, że powieść Margaret Atwood oparta jest na prawdziwej historii.

XIX-wieczna Kanada. Młoda dziewczyna i okrutna zbrodnia. Wreszcie – próba odpowiedzi na pytanie: winna czy nie?

Książka Margaret Atwood to historia Grace Marks, która jako 16-latka zostaje skazana za współudział w brutalnym morderstwie swojego pracodawcy i jego gospodyni . Choć dowody są niezaprzeczalne, Grace twierdzi, że nie pamięta niczego. W sprawę zostaje zaangażowany młody psychiatra, który ma pomóc bohaterce w odzyskaniu pamięci. Czy uda mu się uzyskać odpowiedzi na nurtujące pytania? Kim jest Grace - ofiarą spisku czy wyrachowaną manipulatorką?

Powieść oparta została na prawdziwej historii jednej z najbardziej tajemniczych kobiet XIX wieku i stanowi bogaty obraz złożoności ludzkiego umysłu. Nie jest jednak ciężka i czyta się ją z zapartym tchem. Ciekawym elementem jest naprzemienne stosowanie narracji pierwszo- i trzecioosobowej, gdy do głosu dochodzi główna bohaterka i kiedy śledzimy poczynania doktora Jordana. Wizje oniryczne i sny przepełnione erotyzmem i skrywanymi, czasem brutalnymi pragnieniami, dodają całej historii wyjątkowego charakteru.

Czy Wam też się podobała? Polecam także serial Netflixa😊

XIX-wieczna Kanada. Młoda dziewczyna i okrutna zbrodnia. Wreszcie – próba odpowiedzi na pytanie: winna czy nie?

Książka Margaret Atwood to historia Grace Marks, która jako 16-latka zostaje skazana za współudział w brutalnym morderstwie swojego pracodawcy i jego gospodyni . Choć dowody są niezaprzeczalne, Grace twierdzi, że nie pamięta niczego. W sprawę zostaje...

Margart Atwood „Grace i Grace”
Moje pierwsze skojarzenie to polska sprawa Gorgonowej, jedno z najbardziej tajemniczych morderstw, o którym pisano artykuły, książki i kręcono filmy.
Jest rok 1843, Grace Marks zostaje skazana za współudział w bestialskim morderstwie na swoim chlebodawcy i jego gosposi, czy raczej kochance. Grace twierdzi, że popadła w amnezję, a jednak przebywając w więzieniu opowiada historie swojego życia doktorowi specjalizującemu się w psychiatrii. Doktor zbliża się do pacjentki, a ona w swej opowieści do dnia morderstwa. Czy uda mu się odblokować pamięć Grace i odkryć prawdę?
Margaret Atwood znana głównie z „Opowieści podręcznej” stworzyła swoją powieść zainspirowana prawdziwą historią i świetnie ją sfabularyzowała. Jest to jej wizja tamtych zdarzeń. Niezwykle plastyczna, pełna emocji i dająca do myślenia. A nazwisko autorki gwarantuje doskonały warsztat i … zarwaną noc 😊
Na podstawie powieści powstał bardzo wiernie odwzorowujący książkę miniserial dostępny na Netflixie.
Polecam i książkę i film!

Margart Atwood „Grace i Grace”
Moje pierwsze skojarzenie to polska sprawa Gorgonowej, jedno z najbardziej tajemniczych morderstw, o którym pisano artykuły, książki i kręcono filmy.
Jest rok 1843, Grace Marks zostaje skazana za współudział w bestialskim morderstwie na swoim chlebodawcy i jego gosposi, czy raczej kochance. Grace twierdzi, że popadła w amnezję, a jednak...

Jakiś czas temu pierwszy raz w życiu uciekałam świńskim truchtem wytężając krótkie racice przed koleżaneczką co mi koniecznie chciała pożyczyć książkę Atwood. Jak łatwo się domyślić były to „Opowieści podręcznej”. Obejrzałam pierwszy sezon serialu (no bo wszyscy o tym gadali ) włos mi dęba stanął a potem skręcił się trwale ze strachu. I doszłam do wniosku że już czytać tego nie chce bo wystarczy że odpalę sobie naszą telewizję w tym „katoszariacie” w którym przyszło nam żyć że już mi ta lektura zupełnie nie leży. Miałam wrażenie że gdybym to przeczytała to bym mogła sobie jeszcze jednak trwale mózg uszkodzić. Natomiast postanowiłam przeczytać coś innego. Padło na „Grace” bo miała niezłe opinie. I powiem tak….. początek trzeba przebrnąć, dosłownie. Nie umiem uzasadnić dlaczego. Dopiero potem jak główna bohaterka zaczyna opowiadać swoją historię czytanie idzie w sposób bardzo sprawny. Spotykamy Grace jak odbywa karę za zamordowanie swojego pracodawcy i jego gospodyni i przebywa już od dłuższego czasu w więzieniu. A ponieważ do tej pory tak naprawdę nie wiadomo czy brała udział w tej zbrodni zaczyna ją badać lekarz „ od głowy” bo to początki psychologii czy psychiatrii. Tyle tylko że kończąc książkę i historię nadal nie wiadomo czy kobieta jest winna czy nie. A przynajmniej dla mnie jest to nadal zagadką. Podsumowując powiem tak – zaskakująco niezła ale „ Opowieści podręcznej” nadal palcem nie tknę.

Jakiś czas temu pierwszy raz w życiu uciekałam świńskim truchtem wytężając krótkie racice przed koleżaneczką co mi koniecznie chciała pożyczyć książkę Atwood. Jak łatwo się domyślić były to „Opowieści podręcznej”. Obejrzałam pierwszy sezon serialu (no bo wszyscy o tym gadali ) włos mi dęba stanął a potem skręcił się trwale ze strachu. I doszłam do wniosku że już czytać tego...