Il caffe letteriario. Wspomnienia o Stanisławie Kasprzysiaku.

Bywalcy krakowskich księgarń znali tę sylwetkę: starszy pan noszący zieloną, quasi-wojskową kurtkę – podobno, jak dowiedziałem się niedawno od córki, kupioną na targu w Livorno; pan Stanisław był zbyt dyskretny, żeby zdradzać tego rodzaju szczegóły – krótko ostrzyżony, z chlebakiem zarzuconym na ramię (nigdy nie zamienił go na wszechobecny teraz plecak). Przez długie lata, a nawet dziesięciolecia, wydawało się, że Stanisław Kasprzysiak, rocznik 1931, nie podlega działaniu czasu.

Adam Zagajewski



Pod cyprysami
Cyprysów nikt tu nigdy nie musi oswajać,
Nawet za cudzoziemcem idą, wciąż krok w krok.
A kto pójdzie za nimi, tego zaprowadzą
Tam, gdzie od nich najciemniej, gdzie smukła gęstwina
Kryje pod sobą ziemię przemieszaną z kośćmi.
Komu nie z tego prochu, nie spod tych korzeni
Przydarzyło się powstać, skądże może wiedzieć
Czy nie w ten i nie pod te przyjdzie się obrócić?

Stanisław Kasprzysiak (1983)

Stanisław Kasprzysiak urodził się 12 października 1931 roku w Zamościu w rodzinie nauczycieli. Studiował Architekturę na Politechnice Krakowskiej. W 1970 roku zaczął zajmować się badaniami archeologicznymi architektury rzymskiej na terenie Włoch. Dokonywał pomiarów budowli i dekoracji architektonicznych, a także kreślił rekonstrukcje zabytków.
Stanisław Kasprzysiak dokonał wielu przekładów literatury włoskiej. Tłumaczył głównie klasyków – pisarzy, poetów i eseistów takich jak Cesare Pavese, Luigi Pirandello, Salvatore Satta, itd. Za swoją działalność tłumacza otrzymał ważne nagrody: w 1996 roku – Nagrodę STP (Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich) za przekład esejów Guida Ceronettiego, w 2000 roku – nagrodę ZAiKS’u za całokształt, w 2002 roku – nagrodę Rządu Republiki Włoskiej: Premio Nazionale per la Traduzione1, w 2004 roku – order Stella della Solidarietà Italiana za zasługi dla włoskiej kultury. W 2020 roku otrzymał Nagrodę Literacką im. Leopolda Staffa w kategorii In memoriam. Stanisław Kasprzysiak publikował eseje i tłumaczenia w wielu czasopismach, między innymi w „Przekroju”, „Literaturze na Świecie”, „Zeszytach Literackich”, „Res Publice”, „Tygodniku Powszechnym” czy „Przeglądzie Politycznym”.
Zadebiutował tomem opowiadań Raz na kilka lat, za który otrzymał wyróżnienie (III nagrodę) na Międzynarodowym Konkursie Literackim w 1962 roku.
Opracowała Anna Klara Otwinowska