Szaleństwo we dwoje, Pieszo w powietrzu, Król umiera, czyli ceremonie, Głód i pragnienie

Eugène Ionesco (rum. Eugen Ionescu; ur. 26 listopada 1909 w Slatinie, zm. 28 marca 1994 w Paryżu) – awangardowy francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego, współtwórca teatru absurdu. Jego ojciec, Eugène Ionesco senior, był Rumunem, a matka Marie-Thérèse Ipcar, Francuzką pochodzenia rumuńskiego i greckiego. Lata dziecięce spędził we Francji, ale w 1925 wrócił do Rumunii. Studiował na uniwersytecie w Bukareszcie, po studiach w latach 1936–1938 pracował jako nauczyciel języka francuskiego w liceum. Zajmował się również krytyką literacką. W 1936 ożenił się. Do Francji wrócił w 1938, dzięki otrzymanemu stypendium na przygotowanie doktoratu pt. Motyw śmierci i grzechu w literaturze francuskiej od czasów Baudelaire’a. Nigdy go nie ukończył, jednakże podjął decyzję o pozostaniu w Paryżu na stałe. Tam zastała go wojna. Wrócił jeszcze do Rumunii, ale w 1942 przyjechał z powrotem do Francji, gdzie został do końca życia. W 1949 napisał swój pierwszy dramat pt. "Łysa śpiewaczka". Miał on premierę rok później w teatrze Noctambules w reżyserii Nicolas Bataille'a, jednakże nie odniósł sukcesu. Również kolejne dramaty: "Lekcja" z 1951 wystawione w Théâtre de Poch oraz "Krzesła" z 1952 mające premierę w Théâtre Nouveau Lancry zostały chłodno przyjęte. Pierwszą sztuką Ionesco która odniosła sukces, dzięki pochlebnej recenzji Jean Anouilh były "Ofiary obowiązku" z 1953. Również Amadeusz albo "Jak się go pozbyć", którego wyreżyserował Jean-Marie Serreau w Théâtre de Babylone, został dobrze przyjęty. Kolejne sztuki dramaturga cieszą się popularnością. W 1955 wystawiono w Paryżu kolejne dwie sztuki, "Kubuś", czyli uległość oraz jej kontynuacje "Przyszłość w jaju", albo "Różnych ma Pan Bóg stołowników". W 1956 miała premierę I"mprowizacja", rok później "Nowy lokator", zaś w 1959 "Morderca nie do wynajęcia". W 1960 wystawiono w Théâtre de France premierę "Nosorożca" w reżyserii Barraulta. W 1962 zaprezentowano "Pieszo" w powietrzu oraz "Król umiera, czyli ceremonie". Dramaty Ionesco oraz zbiór jego opowiadań pt. "La photo du Colonel" po raz pierwszy opublikowano w wydawnictwie Gallimard. W 1957 dramatopisarz został przyjęty w poczet „Collège de 'Pataphysique”. W 1970 wybrano go do Akademii Francuskiej. Zmarł w 1994. Został pochowany na cmentarzu Montparnasse w Paryżu.