Pięć małych świnek

„Pięć małych świnek” działa na mnie jak Amyas Crale na swoje muzy: wciąga intelektualnie, fascynuje, wciąga w grę umysłu, ale nie pozwala się w pełni zatracić emocjonalnie. Christie pokazuje, że ludzka pamięć nie jest zapisem faktów, lecz filtrem emocji, uprzedzeń i lęków. Każdy świadek (wydarzeń rozgrywających się szesnaście lat wcześniej) tworzy własną wersję przeszłości, a prawda pojawia się dopiero wtedy, gdy zestawimy różne perspektywy. To fascynujący trening obserwacji. Każda reakcja, każdy niuans słów i gestów mówi więcej o motywacjach niż deklaracje.

Narracje bohaterów uczą, że ludzie żyją interpretacjami swoich doświadczeń. Elsa rekonstruuje wydarzenia, by podtrzymać poczucie własnej wyjątkowości; Caroline milczy, by chronić innych; Amyas nieświadomie manipuluje uczuciami, karmiąc czyjąś inspirację. Autorka poprzez fabułę i bohaterów pokazuje, że motywacje są złożone, a prawdziwe poznanie drugiego człowieka wymaga czasu, uwagi i wrażliwości.

Podziwiam Christie za tę subtelną psychologiczną precyzję i mistrzostwo narracyjne, które zmusza do analizy zamiast prostego „zanurzenia się” w fabule. Fascynuje mnie, jak książka uczy czytać między słowami, rozróżniać intencje i dostrzegać, kiedy ktoś tworzy własną historię, zamiast mówić prawdę. I choć ta intelektualna gra mnie hipnotyzuje, podobnie jak Amyasa uwodząca aura, pozostaję trochę na zewnątrz, podziwiając jej geniusz, nie oddając się pełnej emocjonalnej identyfikacji z postaciami.

Przeczytałam ją dlatego, że miałam ją na wyjeździe. Nawet jeśli konstrukcja jest godna podziwu, sama powieść mi się nie podobała i chyba nie polubię Christie (co nie oznacza, iż już po nic od niej nie sięgnę dla urozmaicenia). Jedyne, co chcę zatrzymać na dłużej to postać, która w czasie morderstwa była dziewczynką. Angela Warren, osoba pełna wdzięku i o złożonym charakterze. Dawniej psotliwa i dzika, ale też dociekliwa oraz o lotnym umyśle. Angela zachowała swoją 'iskrę' także w dorosłości. Widać było to poprzez jej ekspresję (wyrazistą, a zarazem subtelną),jako człowieka oraz w jej pracy archeologa. Angela nauczyła się żyć mimo oszpeconej twarzy i ślepoty na jedno oko. Wszystko nadawało jej urok, który nie był banalny.

„Pięć małych świnek” działa na mnie jak Amyas Crale na swoje muzy: wciąga intelektualnie, fascynuje, wciąga w grę umysłu, ale nie pozwala się w pełni zatracić emocjonalnie. Christie pokazuje, że ludzka pamięć nie jest zapisem faktów, lecz filtrem emocji, uprzedzeń i lęków. Każdy świadek (wydarzeń rozgrywających się szesnaście lat wcześniej) tworzy własną wersję przeszłości,...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Agata Christie wywiodła mnie w pole.

Agata Christie wywiodła mnie w pole.

Czytalam chyba trzy razy, ogladalam tez film. Wcale sie nie dziwie Elzie, ze tak sie zakochala, sama uwielbiam Aidana Gillena i chyba z tego prostego powodu tak nieporownywalnie czesto wracam do tej pozycji nawet w formie ksiazki.

Za kazdym razem czyta mi sie ja inaczej. Wielokrotne opisy tego samego pozornie mecza, ale jednak trzeba sie zastanowic, co tam nie gra.

Lubie te ksiazke.

Czytalam chyba trzy razy, ogladalam tez film. Wcale sie nie dziwie Elzie, ze tak sie zakochala, sama uwielbiam Aidana Gillena i chyba z tego prostego powodu tak nieporownywalnie czesto wracam do tej pozycji nawet w formie ksiazki.

Za kazdym razem czyta mi sie ja inaczej. Wielokrotne opisy tego samego pozornie mecza, ale jednak trzeba sie zastanowic, co tam nie gra.

Lubie...

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Zemsta wzgardzonej żony – sprawa niby stara jak świat, ale Agatha Christie potrafiła wycisnąć z tej historii coś więcej. Gdy pozna się zakończenie, kiedy wszystkie elementy trafią na swoje miejsce, to wszystko wydaje się takie proste, a jednak w trakcie czytania człowiek podejrzewa wszystkich po kolei.

Książka Agathy Christie „Pięć małych świnek” jest przykładem dobrze skonstruowanej intrygi z miłością, zazdrością i zdradą jako głównym motywem zbrodni.

Caroline Crale została skazana za morderstwo męża szesnaście lat wcześniej, a Poirot zostaje wynajęty przez jej córkę, aby oczyścić rodzinne imię. Amyas Crale, genialny malarz czuły na kobiece wdzięki, jego zazdrosna żona Carolina oraz młoda głodna życia modelka Elza to nie było zgodne trio... Gdy Amyas został otruty, nikt nie miał wątpliwości, że morderczynią jest żona.
Powodem miała być zazdrość wobec Elzy, młodej modelki pozującej do portretu Amyasa, w której malarz się zakochał.

Odsiadując wyrok w więzieniu i będąc na łożu śmierci, kobieta napisała do swojej córki list, w którym oświadcza, że była niewinna. Karla Lemarchant zgłasza się do Herculesa Poirota, prosząc go, aby dowiódł niewinności jej matki i odnalazł prawdziwego mordercę ojca.

Czy po tylu latach odkrycie prawdy jest jeszcze możliwe?

Jeżeli za sprawę zabiera się Hercules Poirot, to nie ma rzeczy niemożliwych! Poirot jest genialny jak zawsze i proponuje nam nieoczekiwane zwroty akcji, których absolutne nie mogliśmy się spodziewać.

Powieści Christie są zawsze intrygujące i wciągające. Ona wie, jak stworzyć historię. Fabuła jest zazwyczaj metodyczna i bezpośrednia, nawet gdy są mylące tropy i wątki poboczne.
Książka jest podzielona na trzy części: /wprowadzenie i dyskusja z policjantami i prawnikami/; spotkania z każdą z 5 osób, które były w domu/, oraz zebranie wszystkich razem, aby Poirot mógł ujawnić, czego się dowiedział. Wszyscy mieli ukryte, ciekawe sekrety, które Herkules Poirot był w stanie wywęszyć i wydobyć na światło dzienne na swój zabawny sposób.

Zemsta wzgardzonej żony – sprawa niby stara jak świat, ale Agatha Christie potrafiła wycisnąć z tej historii coś więcej. Gdy pozna się zakończenie, kiedy wszystkie elementy trafią na swoje miejsce, to wszystko wydaje się takie proste, a jednak w trakcie czytania człowiek podejrzewa wszystkich po kolei.

Książka Agathy Christie „Pięć małych świnek” jest przykładem dobrze...

Absolutna klasyka i arcydzieło gatunku!
Christie zastosowała tu chwyt może nie wielce oryginalny, ale jednak niezbyt często stosowany w kryminałach - 'rozwiązujemy' morderstwo popełnione dawno temu. Hercules Poirot spotyka się z osobami, które były wtedy na miejscu zbrodni i zbiera ich relacje i wspomnienia. Jego zadanie to przejrzeć na wskroś uprzedzenia, autokreacje, zmyślenia i nadinterpretacje, które wplecione zostały w każdą z wersji.
Czytałam po raz kolejny, ale z zapartym tchem, dopiero pod koniec przypominając sobie wyjaśnienie (wcześniej specjalnie nie chciałam sobie psuć zabawy i wytężać pamięci ;)

Absolutna klasyka i arcydzieło gatunku!
Christie zastosowała tu chwyt może nie wielce oryginalny, ale jednak niezbyt często stosowany w kryminałach - 'rozwiązujemy' morderstwo popełnione dawno temu. Hercules Poirot spotyka się z osobami, które były wtedy na miejscu zbrodni i zbiera ich relacje i wspomnienia. Jego zadanie to przejrzeć na wskroś uprzedzenia, autokreacje,...

Intryga i jej finał trzymają się kupy, nie znalazłem większych niescislosci, obyło się bez przesadnych wypadków potrzebnych do posunięcia fabuły do przodu. Perfekcyjnie podzielona na rozdziały. Zdecydowanie warta polecenia.

Intryga i jej finał trzymają się kupy, nie znalazłem większych niescislosci, obyło się bez przesadnych wypadków potrzebnych do posunięcia fabuły do przodu. Perfekcyjnie podzielona na rozdziały. Zdecydowanie warta polecenia.

jedna z lepszych powieści tej autorki którą czytałam :)

jedna z lepszych powieści tej autorki którą czytałam :)

Tym razem było całkiem dobrze. Szybko się przeczytało, książka ciągała, intrygi. Było wszystko co trzeba. Luźny i dobry kryminał na dobry wieczór.

Tym razem było całkiem dobrze. Szybko się przeczytało, książka ciągała, intrygi. Było wszystko co trzeba. Luźny i dobry kryminał na dobry wieczór.