Tajemnica siedmiu zegarów

Historię się pisze - od zawsze. Historią się manipuluje - od zawsze. Przeczytałam ponownie po wielu latach. Sprawdziłam na wszelki wypadek, czy zaczytany papierowy egzemplarz, wydany lata temu przez Czytelnika w Serii z Jamnikiem, odpoczywa sobie spokojnie w głębinach szafy bibliotecznej. Pamiętając, jakie wywarła na mnie wówczas wrażenie, kupiłam natychmiast ebook i audiobook. Tak na wszelki wypadek, z wrodzonego łakomstwa oraz wskutek dawnej "papierowej" traumy, kiedy to nie wracała do mnie pożyczona komuś książka - tu się przyznam, że elektroniczny backup papierowych skarbów pozwala mi na spokojny sen nocą:) "Córka czasu" w pełni zasługuje na pozycję, jaką zajmuje w swojej kategorii. Właśnie skończyłam audiobook w interpretacji Wojtka Masiaka i, wbrew początkowym obawom, stwierdzam, że w tej formie książka jest równie smakowita, jak w pozostałych. Szczęśliwie w nowym wydaniu zachowano doskonałe tłumaczenie Krystyny Jurasz-Dąmbskiej, którego czas się nie ima. W tej sytuacji nie mam żadnego argumentu przeciwko najwyższej ocenie "Córki czasu" w kategorii, do której należy.

Kto przeczytał poprzednie tomy wie dobrze, że Diamond bardzo nie lubi cackać się z podejrzanymi. Jednego już załatwił, trafił na bezrobocie, z wielką bombą wrócił, a teraz dostaje jakieś dziwne zagadki, które należy rozwiązać, by znaleźć sprawcę. Odnośnie sprawcy: Czy naprawdę jest on tak inteligentny, by bawić się z gliniarzem; czy może na tyle głupi, by zadzierać z Diamondem? (i jego brytyjskim dupskiem? Nie, ten żart się nie starzeje). Tego nie jest pewien nawet sam detektyw. Wie jedno – w jego rękach spoczywa los (wszystkich) ludzi, a (cała) technika staje się wobec tych (wszystkich) dziwnych łamigłówek bezradna. Liczy się tylko intuicja i spryt starego Petera, który szuka klucza do zamkniętego pokoju. Poszukiwania są żmudne i niebezpieczne, gdy za każdym rogiem czyha osoba, która mogłaby przeszkodzić doskonałemu (a jakże...) gliniarzowi. Obecność wyrafinowanego (brytyjskiego - niezrozumiałego) humoru dodaje naszemu Diamondowi cech zwyczajnego szarego człowieczka, który jest jednak wielkim detektywem. Powieść doskonała dla wzmocnienia swoich zdolności intelektualnych. (No spróbujcie zrozumieć brytyjski humor, błagam Was). Podążamy razem z Peterem przez gąszcz zawiłości i zbiorowiska bohaterów, wśród których nasi przyjaciele mogą stać się wrogami, a potulne owieczki – wilkami. Czy wilk będzie syty a owca cała? Musicie sami sprawdzić.

Spotkawszy się z Sherlockem Holmesem pierwszy raz w wersji papierowej (bo filmów już kilka widziałem - jak nie kilkanaście) nastawiałem się na klimat mrocznego, bandyckiego, owianego mgłą, XIX-wiecznego Londynu. No i co? No i trochę się oszukałem. Po pierwsze to samego Londynu tutaj mało, bo większość przypadków dzieje się na peryferiach, satelitach ościennych albo innych miasteczkach w głębi Anglii. Bandytów i typów spod ciemnej gwiazdy też mało, a przestępstwa powodowane są raczej pod wpływem impulsu i mają niekiedy charakter "matrymonialny". Opowiadania (a jest ich 10) w jakiś tam sposób angażują (choć moim skromnym zdaniem mogłyby bardziej). Cóż, uznam to po prostu za niezłe wprowadzenie do wersji "pełnometrażowych" literatury Conan Doyle'a, za którą pewnikiem kiedyś się jeszcze złapię.

Raz na jakiś czas mam taki szalony pomysł - przeczytam ponownie wszystkie A. Christie, G. Simenona, ... itp. , obecnie padło na E.S. Gardnera. Pewnie przy 50 tej książce będę narzekała na schematyczność fabuły, ale przy pierwszej nie wypada, fajnie się czyta, a kobiety to jednak femme fatale, zawsze tak uroczo wrabiają adwokata w potężne tarapaty.

Lektura powieści Agathy Christie do zaiste ciekawe doznanie. Dużo można dowiedzieć się o tym, jak podróżowało się samolotami w powojennych latach. W czasach gdy kształtował się nowy porządek świata. Główną bohaterką jest Victoria, która zakochuje się w dopiero co poznanym Edwardzie. A gdy dowiaduje się, że on następnego dnia wybywa do Bagdadu, robi wszystko, żeby tam za nim dotrzeć. Jest w zasadzie bez grosza przy duszy. Znajduje jednak rozwiązanie, żeby dotrzeć do Bagdadu. Nie wiedziałem, że kiedyś latało się z etapami a linie lotnicze organizowały pobyt z noclegiem i wyżywieniem w miejscu przesiadki. Tak czy inaczej, nasza dzielna Victoria, ostatecznie spotyka się z Edwardem w Bagdadzie. Dotyka ją też mnóstwo przygód i wciągnięta zostaje w międzynarodową, szpiegowską intrygę. Dobrze jest przeczytać czasem coś spoza spektrum zainteresowań.

Zaczyna się w grudniu, pada śnieg, miasteczko wygląda jak świąteczna pocztówka, gdyby nie zwłoki, które zastępują mechaniczną figurkę kowala, uderzającego w młot. Mieszkańcy małego, cichego Long Piddleton w hrabstwie Northamptonshire w środkowej Anglii zawsze obawiali się przybyszów. Przed wejściem do „Pod Jackiem i Młotem” ktoś powiesił mężczyznę, a „Pod Huncwotem” znaleziono trupa z głową wciśniętą do beczki piwa. I zaczyna się jazda (bez trzymanki) kto, z kim i dlaczego to zrobił? Richard Jury, przystojny i melancholijny policjant ze Scotland Yardu, będzie miał co robić i Melrose Plant, lokalny arystokrata, tytułowany Earl, z powodu życiowej stagnacji asystujący Jury’emu w kryminalnych działaniach często służący mu jako obyczajowa ”wtyczka”. Kryminał z rodzaju tych, w których trup ściele się gęsto. Martha Grimes pochyla się nad swym mikroświatkiem, budując nastrój brytyjskiej archaiczności - może i stereotypowo, lecz uroczo, tym bardziej że jest to jej debiut pisarski. Ten kryminał Marthy Grimes adresowany jest zatem do zwolenników starej szkoły kryminalnej. Życzę udanej „Kominkowej” zabawy, gdyż już niedługo będzie grudzień no i święta za pasem. Polecam.

Po śmierci generała Ravenscrofta i jego żony policja orzeka, że było to rozszerzone samobójstwo. Córka zmarłych jest chrześniaczką Pani Oliver – autorki kryminałów. Po wielu latach pisarka przekonuje Poirota, aby wspólnie rozwiązali zagadkę śmierci Ravenscroft’ów. Postanawiają szukać słoni – starszych ludzi – którzy pamiętają to małżeństwo i jak doszło do tragedii, która ich dotknęła.

Perry Mason postanowił nieco wypocząć, ale wychodziło mu to średnio. Nie dość, że sam sobie nie pozwalał na zapomnienie o pracy, to dodatkowo praca także nie pozwoliła mu o sobie zapomnieć. Belle Adrian, jako nadopiekuńcza matka dwudziestojednoletniej Carlotty, niepokoi się, gdy córka nie wraca zbyt długo z pewnej kolacji. Carlotta pojechała na spotkanie z człowiekiem o mocno kiepskiej reputacji, playboyem, podrywaczem i draniem, o którym wiadomo, że potrafi się nawet posunąć stanowczo za daleko, gdy nie otrzyma tego, na co ma ochotę. Zaniepokojona matka odchodzi od zmysłów, gdy widzi, że po północy samochodu córki jeszcze nie ma w garażu. Można jedynie sobie wyobrazić, co poczuła, gdy z okolicy położonego niedaleko domu gospodarza tej kłopotliwej kolacji dobiegł przeraźliwy krzyk kobiety. A co robi kochająca matka, gdy chwilę potem biegnie do domu towarzysza swojej córki i znajduje go martwego? „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał, którego akcja rozgrywa się w popularnym, górskim kurorcie. Perry Mason pojechał tam na wakacje, lecz skończyło się tym, że zaangażowany został do obrony osoby oskarżonej o morderstwo. Pani Belle Adrian zgłosiła się do niego jeszcze zanim postawiono jej oficjalne zarzuty. W kręgu podejrzanych jest także Carlotta, jako osoba, która spędziła wieczór z ofiarą, lecz reprezentowaniem spraw Carlotty zajmował się będzie jej przyjaciel, więc Perry Mason skupi się na pani Adrian. Ciężko jednak współpracuje się z osobą, która już na wstępie zataja pewne istotne informacje. Perry Mason, jako rasowy adwokat, nie rozpoczyna sprawy od ustalenia faktów, lecz od określenia tego, czego jego klientka absolutnie nie powinna mówić prowadzącemu dochodzenie szeryfowi. Belle Adrian oczywiście myśli tylko o tym, jak uchronić córkę od kary i skandalu, więc także nie zamierza adwokatowi ujawniać wszystkich faktów i mówi jedynie to, co jej się wydaje słuszne tudzież bezpieczne. Carlotta chciałaby pomóc, ale powodowana lojalnością wobec przyjaciela również nie opisuje Masonowi pełnej wersji wydarzeń widzianych z jej perspektywy. Adwokat nie jest więc na początku pewien, czy broni niewinną osobę, nie jest w stanie z całym przekonaniem ustalić, czy pani Adrian ma rzeczywiste powody, by kryć córkę, nie mówiąc już o tym, że do końca nie wie on o niektórych bezsprzecznie ustalonych przez śledczych lub ujawnianych w trakcie procesu przez świadków faktach. Perry Mason trzyma jednak fason w każdej, nawet najbardziej zaskakującej sytuacji, powodując niemałe zdziwienie u swojego przeciwnika, prokuratora Hale’a. Pomimo więc tego, iż o tym, że pani Adrian była feralnej nocy w domu zamordowanego, dowiaduje się w bardzo zaawansowanej fazie procesu („Każdy, kto wynajmuje prawnika i pozwala przygotować mu obronę na podstawie fałszywych przesłanek, postępuje głupio”),udaje mu się zapanować nad sytuacją i doprowadzić przed oblicze sądu istotnego, ale niechętnie współpracującego świadka, który w dodatku może być wykorzystany przez jego przeciwników z sali sądowej w rozgrywce dotyczącej etyki jego postępowania. Adwokatowi ostatecznie udaje się wyłowić ze wszystkich usłyszanych zeznań coś, co pozwoli na wiarygodną rekonstrukcję rzeczywistych wydarzeń w domu ofiary. Jednak same zeznania na nic by się zdały, gdyby wcześniej nie zebrano odpowiedniego materiału poszlakowego, który stanowi obiektywny punkt odniesienia dla wszystkich krętactw osób zamieszanych w sprawę. „Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał do połknięcia w jedno popołudnie (i to niecałe). Pomimo tego, iż spora część akcji ma miejsce na sali sądowej, toczy się ona wartko i nie grzęźnie w prawniczych szczegółach czy w zawiłych mowach uczestników procesu. Zagadka kryminalna jest skonstruowana w sposób podchwytliwy i wciąga, chociaż czytelnik wie od samego początku, jak tragiczna noc wyglądała z perspektywy Belle Adrian i nie doszukuje się potwierdzenia jej winy na siłę. Skutkiem ubocznym tego jest fakt, iż unika też dzięki temu moralnego niepokoju, który mógłby być spowodowany poczuciem, że być może adwokat broni mordercy. Erle Stanley Garder zdecydowane pierwszeństwo w opisie przedstawionych wydarzeń daje dialogom, wciągającym nieustannie bohaterów w sytuacje wymagające prowadzenia przez nich rozmów. Jedynie zaniepokojona Belle na samym początku nie ma z kim porozmawiać o córce, która wciąż nie wróciła, potem już żaden z bohaterów nie zostanie sam nawet na krótką chwilę. Perry Mason jest jak zwykle pewny siebie aż do bólu, nie ma zbyt dobrego zdania o swoich rywalach i ostatecznie to jemu udaje się wychwycić ten jeden szczegół, dzięki któremu można zinterpretować cały materiał dowodowy zupełnie inaczej. Całość poprzedza stosowny spis osób biorących udział w dramacie, przy czym uwagę przyciąga sposób, w jaki zaprezentowani są bohaterowie cykliczni - autor musi w każdej powieści charakteryzować ich inaczej. W „Sprawie nerwowej żałobniczki” Erle Stanley Gardner zamieścił także dosyć osobisty, a jednocześnie bardzo pasujący do jego pracy i twórczości wstęp. Nawiązuje w nim również do wydarzeń opisanych w powieści. W pamięć szczególnie zapadają słowa „Materiał poszlakowy jest niezawodny, jeżeli jest kompletny. Złą opinię wyrobiła mu jego interpretacja”. Warto o tym pamiętać, nie tylko przy okazji czytania kolejnych kryminałów.

Fajna, kupuję to. Jest zaskakująco blisko Christie i uświadomiła mi, że w jej kryminałach nie przebija się najbardziej ta zagadka. To bardziej rozliczanie się z jakąś przeszłością, a detektywi są po to, by z niej uwolnić ludzi. Momentami właściwie to jest dramat rodzinny czy społeczny. Ci nieidealni śledczy się sprawdzają, Jury i Plant to nie jest schematyczny, banalny duet (jaki mógłby być - np. nie policjant, który zawsze jest sprytniejszy od inspektora).

W pisarstwie autorki najbardziej podoba mi się znakomite ujęcie złożoności postaci i prawie poetyckie opisy, które składają się na własny, rozpoznawalny styl pisarki. Drażniące były jedynie usterki w tłumaczeniu, mam na myśli kalki z języka angielskiego i nadużywanie zaimków "jego", "jej", które niejednokrotnie pojawiają się po kilka razy w jednym zdaniu.

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc. Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki). Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie. Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy. "Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą". Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura. 70 LECIE TEATRU SENSACJI KOBRA Spektakl "Powiem wam, jak zginął" lub drugi tytuł "Powiem wam kto zabił") to kultowa realizacja Teatru Sensacji "Kobra" z 19 lutego 1959 roku. Reżyserem był Józef Słotwiński, a sztuka oparta była na powieści Joe Alexa (Macieja Słomczyńskiego). Nagranie tego pierwszego spektaklu nie zachowało się do czasów współczesnych.  Obsada aktorska Halina Mikołajska /Sara Drummond Krystyna Kamieńska /Łucja Sparrow Alicja Świderska./Pokojówka Kali Maciej Maciejewski /Joe Alex Michał Pluciński /Inspektor Parker Stanisław Winczewski /Ian Drummond Bolesław Płotnicki /Pofesor Hastings Józef Kostecki /Harald Sparrow Teodor Gendera /Filip Davis Konrad Morawski /dziadek Malachi Tadeusz Somogi /Sierżant Jones Mirosław Wojtulanis /lekarz Mieczysław Ziołowski /daktyloskop W 2024 roku TVP Teatr Telewizji zrealizował nową wersję tego spektaklu, w reżyserii Marka Bukowskiego, stanowiącą powrót do tradycji „Kobry" Scenariusz telewizyjny i reżyseria: Marek Bukowski Zdjęcia: Arkadiusz Tomiak Scenografia: Wojciech Żogała Kostiumy: Marta Grudzińska Charakteryzacja: Ewa Drobiec, Bożena Balcerowska-Grinka, Aneta Mizera Opracowanie muzyczne: Joanna Fidos Premiera w Teatrze Telewizji: 13.05.2024 Obsada: Grzegorz Małecki /Joe Alex Sebastian Stankiewicz / Inspektor Parker Roma Gąsiorowska / Sara Drummond Rafał Gąsowski / Ian Drummond Weronika Dzierżyńska /Lucy Sparrow Jan Wieczorkowski / Harold Sparrow Konrad Żygadło / Filip Davis Mariusz Jakus / Robert Hastings Jakub Snochowski /.Jones Klara Bielawka /pokojówka Kate ""(...)Kli­taj­me­stra   Oto je­stem. Za­da­ny cios i czyn speł­nio­ny. Otwar­cie i bez lęku po­wiem wam, jak zgi­nął. Otu­li­łam go płót­na płach­tą, mocno tkaną, jak sie­cią. Nie mógł uciec ani się uchy­lić przed cio­sem. Ude­rzy­łam raz po raz, dwu­krot­nie, a on krzyk­nął dwa razy i upadł nie­ży­wy. A gdy leżał, za­da­łam trze­ci cios: ofiar­ny, w po­dzię­ce Zeu­so­wi, wład­cy pań­stwa zmar­łych… Tak oto padł i zgi­nął. Wów­czas dusza jego usta­mi wy­try­snę­ła razem z krwi stru­mie­niem tak sil­nym, że mnie całą skro­pił jak deszcz czar­ny. I wstrzą­snę­ła mną roz­kosz jak zie­mią po desz­czu, gdy czuje na­brzmie­wa­nie kieł­ku­ją­cych na­sion(...)" Aj­schy­los Ore­ste­ja Książka "Powiem wam, jak zginął" Joe Alexa (pseudonim literacki Macieja Słomczyńskiego) to klasyczny kryminał utrzymany w stylu angielskim, w którym analiza zabójstwa Iana Drummonda stanowi główny wątek intelektualnej gry detektywa z mordercą. Zgodnie z zasadami klasycznego kryminału typu."zamkniętego pomieszczenia', zbrodnia ma miejsce w zamkniętym gronie osób przebywających w posiadłości Sun­shi­ne Manor. Joe Alex i Ian Drummond byli przyjaciółmi z czasów wojny – 15 lat wcześniej razem wyskoczyli z płonącego samolotu zestrzelonego przez hitlerowców. Zazdrość i skomplikowane relacje osobiste, zawodowe, zawoalowane aluzje i ambicje czynią tę grupę, wyjątkowo strefogenną. Joe Alex wraz z Benem Parkerem odkryli prawdę, analizując psychologię postaci i szczegóły intrygi. Kluczowe nawiązanie intrygi i zbrodni do antycznej tragedii greckiej, otwiera motto oparte na sztuce Ajschylosa. Joe Alex, pisarz i detektyw amator, angażuje się w sprawę anonimowych gróźb otrzymywanych przez jego przyjaciela, chemika. Historia toczy się w starej rodowej posiadłości, gdzie wśród gości ukrywa się morderca i otwiera serię z Joe Alexem w 1959 roku. Maciej Słomczyński urodził się 10 kwietnia 1920 w Warszawie, zmarł 20 marca 1998 w Krakowie. Polski pisarz i tłumacz. Powieści kryminalne podpisywał pseudonimem Joe Alex. Był autorem powieści sensacyjnych i kryminalnych, publikował pod pseudonimami Joe Alex (także Józef Aleks) i Kazimierz Kwaśniewski (powieści milicyjne). Jako Joe Alex był autorem scenariuszy filmowych, sztuk teatralnych (Panny z Acheronu) oraz widowisk i audycji telewizyjnych. Kryminały Joe Alexa zostały przetłumaczone na 13 języków. Był synem amerykańskiego lotnika, reżysera i producenta filmowego Meriana C. Coopera i Marjorie Crosby, Angielki (później Marjorie Crosby-Słomczyńska). Nazwisko Słomczyński nosił po ojczymie, Aleksandrze Słomczyńskim, za którego wyszła jego matka, kiedy nie zdecydowała się na wyjazd do USA z Cooperem. Okres powojenny to inwigilacja. Twórczość: "Lądujemy 6 czerwca" 1947 "Zadanie porucznika Kenta" 1947 "Fabryka śmierci" "Szary cień" "Opowiadania o sprawach osobistych"1953 "Opowiadania o dalekich drogach" 1954 "Marsz ołowianych żołnierzy" 1965 Jako Joe Alex "Śmierć mówi w moim imieniu" "Cichym ścigałam go lotem" "Gdzie przykazań brak dziesięciu" "Niechaj odnajdą swoich wrogów " "Zmącony spokój Pani Labiryntu" "Cicha jak ostatnie tchnienie" "Jesteś tylko diabłem" "Piekło jest we mnie" "Powiem wam jak zginął" "Czarne okręty" – cykl powieści historycznych dla młodzieży Jako Kazimierz Kwaśniewski "Śmierć i Kowalski" (scenariusz filmu pt. Ostatni kurs podpisany jest Joe Alex) "Zbrodniarz i panna" (scenariusz filmu o tym samym tytule podpisany jest Joe Alex) "Każę aktorom powtórzyć morderstwo" "Gdzie jest trzeci król? "(scenariusz filmu pt. "Gdzie jest trzeci król?" podpisany jest Joe Alex) "Ciemna jaskinia" "Czarny Kwiat" (Echo Krakowa 1965–1967, wydanie książkowe: "Gdzie jest trzeci król?") Scenariusze filmowe Joe Alex, "Zbrodniarz i panna", 1963, reż. Janusz Nasfeter Joe Alex, "Ostatni kurs", 1963, reż. Jan Batory Joe Alex, "Gdzie jest trzeci król?" 1966, reż. Ryszard Ber

Muszę przyznać, że nie czytałam powieści Śmierć na Nilu, oglądałam tylko film z 2022, jednak byłam ciekawa jak przestawiona jest pisana historia Linnet. Uznałam, że zacznę od komiksu, gdyż - jak czytałam - jest on wierną adaptacją powieści. Komiks jest gęsty, dużo się w nim dzieje, jest sporo wątków i postaci i potrzebowałam chwili żeby się ,, wgryźć" szczególnie w momencie kiedy przenosimy się na statek. Jak już poskładamy wszystko w całość, to historię czyta się niezwykle przyjemnie. Kreska jest ładna, wszystko jest bardzo estetyczne, a dialogi choć krótkie mają sobie kwintesencję potrzebną do danej sceny. Sama historia jest oczywiście ciekawa, zagadka porywająca. No i klimat miejsca! Gorące słońce Egiptu, zachwycające widoki ze statku i spokojne wody Nilu. Zagadkę rozwiązuje Herkules Poirot, więc możemy się spodziewać epickiego finału. Co ciekawe finał jest epicki również przez zachowanie bohaterów. Mam również wrażenie, że ta zagadka jest dość brutalna, a ilość ofiar naprawdę spora. Oczywiście nie jest to ,,I nie było już nikogo" jednak takie skumulowanie zbrodni na tak małej przestrzeni statku i to w tak krótkim czasie (a sądzę, że komiks to jeszcze uwydatnia) jest dość znaczącą. Co do samej adaptacji, jeżeli komiks wiernie oddaje to co w powieści, to chyba adaptację filmową będę lubiła jeszcze mniej... Za to sam komiks polecam ❤️

Sympatyczny kryminał retro "w stylu A. Christie", który napisała S. Hannah na prośbę rodziny Agathy Ch. Jeśli się o tym wie, zupełnie inaczej go odczytujemy. Oczywiście porównania są nieuniknione ale klimat lat przedwojennych jest zachowany, "szare komórki" Herkulesa również działają, więc nie tak szybko można się wszystkiego domyślić. I o to chodzi. Mnie się dosyć podobał, mimo dłużyzn i rozwleczonych dialogów. Liczę, że następne trochę się poprawią. 4/6

Pewien artysta spotyka kobietę, która próbuje popełnić samobójstwo. W wyniku długiej rozmowy z nią postanawia opisać jej historię mimo, że nie jest pisarzem. Poznajemy Celię od dzieciństwa przez młodość aż do dorosłości. Jest to głównie jej osobista relacja, choć nie brakuje również opinii autora. Jako że opowieść tę snuje malarz, tekst nie jest wybitny, czasami wręcz bardzo prosty. Jednak w związku z tym, że bohaterka jest bardzo wrażliwa i opisuje też swoje cierpienie, znajdziemy w tej powieści ogromny ładunek emocjonalny. Prawdopodobnie dla niektórych czytelników na początku będzie to nudna książka ale gdy damy jej szansę odwdzięczy się wieloma ciekawymi spostrzeżeniami na temat ludzi i świata w ogóle. Osoby znające całą kryminalną twórczość Agathy Christie i jej 'Autobiografię' lub po prostu orientujące się choć trochę w jej biografii z pewnością zauważą, że tak naprawdę autorka pisząc o Celii pisała o sobie. Chciałabym, aby wszystkie książki Christie @wydawnictwo_dolnoslaskie wydało w ramach Jubileuszowej Kolekcji, zarówno kryminały, jak i powieści pisane pod pseudonimem Mary Westmacott. Jest to niesamowita okazja dla fanów autorki do posiadania jej dorobku w jednolitym, pięknym wydaniu, tym bardziej, jeśli (tak jak ja) nie zdążyli zaopatrzyć się w kolekcję z pociągiem. Piszę o tym również dlatego, że chcąc w ramach akcji @officialagathachristie #ReadChristie2025 przeczytać 'Niedokończony portret', miałam duży problem ze zdobyciem książki. Nawet w bibliotece panie bibliotekarki nie mogły jej znaleźć ze względu na dwa wydania w różnej pisowni tytułu. Warto, aby twórczość mistrzyni kryminału była łatwo dostępna w naszym kraju.

Kryminał retro z H. Poirot całkiem nieźle wyszedł, choć zarówno zamierzenia donatora i motyw zbrodni były mocno przekombinowane ale przedwojenna atmosfera społeczności została zachowana. No cóż, jeśli się już przeczytało cały dorobek A. Ch. , to trzeba się zadowolić erzacem. 4/6

To powieść zahaczająca o powojenną politykę, lecz skupiająca się przede wszystkim na danych postaciach. Hugh Norreys po nieszczęśliwym wypadku samochodowym stał się inwalidą, który samoistnie przeistoczył się w człowieka, na swój sposób, biernego, któremu ludzie powierzają swoje troski i żale. Do jego kręgów znajomych dołączył John Gabriel, osoba wywodząca się ze średniego stanu z celem zostania politykiem. To obraz polityka dorobkiewicza. Opinie o nim są skrajne — niektórzy uważają go za człowieka bystrego, oddanego lokalnej społeczności, wielkodusznego patriotę, zaś inni za bezwzględnego oportunistę, prostaka i awanturnika i kobieta, arystokratka jak ze snu, Isabella Charterisa i cała plejada wiejskich kwok, widziana oczami sparaliżowanego weterana. Książka „Róża i cis” Mary Westmacott (Agatha Christie – jak ktoś powiedział w przebraniu),to nie kryminał, a raczej powieść psychologiczna (obyczajówka),które z reguły poruszają mnie mniej, ale w tym wypadku nawet mi się spodobała. „Róża i cis” to powieść o manipulacji, zakłamaniu, naiwności. O zderzeniu dwóch światów. Powieść opowiada o miłości, trosce o innych, odkupieniu i gotyckiej tragedii jednej kobiety i mężczyzn, którzy ją kochają. Tę książkę warto przeczytać, niezależnie od znajomości dzieł kryminalnych autorki.

"Piekło jest we mnie" autorstwa Joe Alex to klasyczny kryminał w najlepszym wydaniu — zamknięta przestrzeń, ograniczona liczba podejrzanych i atmosfera narastającego napięcia. Już sam pomysł na fabułę sprawia, że książkę czyta się z dużym zainteresowaniem. Akcja powieści rozgrywa się na pokładzie samolotu lecącego z Johannesburga do Londynu, gdzie dochodzi do tajemniczego morderstwa. Zbrodnia została dokonana w czasie, gdy wszyscy pasażerowie spali, a detektyw Joe Alex, który przypadkowo znajduje się wśród podróżnych, podejmuje się rozwiązania zagadki... Największą zaletą książki są dla mnie bohaterowie. Autor bardzo umiejętnie buduje podejrzenia wobec kolejnych postaci, więc nie byłam pewna kto może być winny. Joe Alex jako bohater wypada przekonująco — jest inteligentny, spokojny i logiczny, ale jednocześnie niepozbawiony wątpliwości i emocji. Podczas czytania najbardziej podobało mi się stopniowe odkrywanie prawdy. Akcja rozwija się raczej spokojnie, ale napięcie rośnie z każdym kolejnym tropem. To kryminał oparty bardziej na dedukcji m niż na dynamicznych scenach, co osobiście uważam za duży plus. Choć momentami tempo może wydawać się wolniejsze, właśnie dzięki temu można lepiej wczuć się w klimat i analizować zachowanie bohaterów. Uważam, że "Piekło jest we mnie" to książka idealna dla osób lubiących klasyczne historie detektywistyczne w stylu Agathy Christie. W tej powieści liczy się atmosfera, logiczna układanka i finałowe zaskoczenie. Bardzo dobrze spędziłam czas z tą książką. Nie jest to kryminał pełen brutalności, lecz raczej elegancka zagadka kryminalna, która potrafi wciągnąć i zaskoczyć zakończeniem.

Klasyczny przykład literatury noir, który zachwyca swoją bezkompromisowością i surowością. Książka opowiada historię namiętnego, niebezpiecznego romansu między dwoma kochankami, którzy dążą do zbrodni jako sposobu na zdobycie bogactwa. Cain mistrzowsko kreśli postacie, które są zarówno pełnokrwiste, jak i złożone, ukazując ich ciemne pragnienia i moralne dylematy. Styl autora jest oszczędny, ale intensywny, co potęguje napięcie w powieści.

Nie każde zniknięcie to zbrodnia, ale jeśli znika lord, a jego buty wciąż stoją równo przy łóżku, to wiesz, że coś tu się nie zgadza. Nie że ogień, nie że krzyk – raczej coś w rodzaju powolnego zanikania. Takie angielskie rozpłynięcie się, które nie budzi alarmu, tylko pytanie: „Czy pan hrabia życzył sobie nie istnieć?”. I Holmes, jak to on – nie rzuca się w oczy, nie ściga duchów, tylko zakłada rękawiczki, robi krok do tyłu i zaczyna czytać przestrzeń. Bo tutaj ślady są niewidzialne. Bo tutaj zbrodnia, jeśli w ogóle istnieje, ma maniery i herb. Doyle nie konstruuje tej historii jak sensacji. Buduje ją jak szkatułkę – powoli, z dbałością o mechanizm, który nie zaskakuje, ale domyka się precyzyjnie. Fabuła nie rzuca się do gardła, tylko przysiada obok i szepcze: „Uważaj. To nie jest to, co myślisz”. Holmes nie zachwyca nagłymi błyskami geniuszu. On tu nie błyszczy – on się żarzy. Jego dedukcja to długi, spokojny proces palenia cygara, gdzie dym unosi się nad kłamstwami. Krok po kroku rozmontowuje historię, w której arystokracja nie tyle coś ukrywa, co nie dopuszcza, żeby coś wyszło na wierzch. Prawda to nie sekret. Prawda to brak zaproszenia. Styl Doyle’a w tym opowiadaniu nie spieszy się. Nie pogania. Daje miejsce na ciszę, na zawahanie, na subtelność, która dziś wydaje się niemodna. I w tym właśnie jest jego siła – że nie musi przyciągać uwagi. Ona sama przychodzi, kiedy przestajesz szukać. Nawet zwroty akcji, które mogłyby być efektowne, są tu podane ze smakiem. Jak herbata – nigdy wrząca, zawsze idealnie ciepła. Jakby autor wiedział, że prawdziwe napięcie nie rodzi się z eksplozji, ale z milczenia po zdaniu, które zabrzmiało o jeden ton za cicho. To opowiadanie nie wywraca niczego do góry nogami. Nie jest punktem zwrotnym ani wielkim objawieniem. Ale zostaje. Jak zapach drewna w gabinecie, jak odgłos zamykanego notesu. Nie trzeba tu rozlewu krwi, żeby poczuć ciężar. Holmes przypomina, że najlepsze śledztwa to te, w których wszystko jest zbyt idealnie na miejscu. Że prawda nie zawsze wygląda na prawdę. I że zniknięcie to czasem tylko elegancka forma obecności – tyle że po drugiej stronie lustra.

Jak na kontynuację Sherlocka Holmesa - naprawdę udana! Klimat zachowany, tempo opowieści zachowane, postacie zdecydowanie bliskie oryginałom. Znaczna różnica występuje w długości fabuły. Ale muszę przyznać, że w porównaniu do innych autorów próbujacych wskrzesić slynnych bohaterów np Poirota, to ta kontynuacja warta jest przeczytania.