L’anomalie

Zaskakująca, szokująca, przewrotna, dziwna, kontrowersyjna.

Zaskakująca, szokująca, przewrotna, dziwna, kontrowersyjna.

Polecam, z tym że z 1 zastrzeżeniem. Nie czytaj opisu książki przed jej przeczytaniem. Zepsujesz sobie 1 z głównych twistów tej powieści :). Nie wstrząsa jak pierwsza część Matrix'a ale pozostawia otwarte wątki do przemyślenia po odłożeniu książki na półkę.

Polecam, z tym że z 1 zastrzeżeniem. Nie czytaj opisu książki przed jej przeczytaniem. Zepsujesz sobie 1 z głównych twistów tej powieści :). Nie wstrząsa jak pierwsza część Matrix'a ale pozostawia otwarte wątki do przemyślenia po odłożeniu książki na półkę.

Pierwsze wrażenie z przewagą zaskoczenia pozostało na długo. Warto przeczytać bez poznania wcześniej opinii innych.

Pierwsze wrażenie z przewagą zaskoczenia pozostało na długo. Warto przeczytać bez poznania wcześniej opinii innych.

Zapadnie mi w pamięci na długo. Piękny język, zabawne wtrącenia i pastisze. Bardzo udana i dająca do myślenia. Aż żałuję, że odsłuchałam audiobooka, a nie przeczytałam wersji papierowej - przez ten język! (którego całkowicie brakuje ogromnej ilości współczesnych książek)

Zapadnie mi w pamięci na długo. Piękny język, zabawne wtrącenia i pastisze. Bardzo udana i dająca do myślenia. Aż żałuję, że odsłuchałam audiobooka, a nie przeczytałam wersji papierowej - przez ten język! (którego całkowicie brakuje ogromnej ilości współczesnych książek)

Anomalia w tytule i w treści, a w rzeczywistości dowód na to, że gdy wyjmie się głowę z tradycyjnej szkoły francuskiego pisania, czyli inaczej z le d u p y – excusez-moi, powstanie dynamiczna, przystępna czytanka z rebusem, na kartach której spotkają się i Stephen Colbert, i Romain Gary – którego wspomnieć muszę, bo jego odgrzebanie z pawlacza historii przewidziałam podwójną cyfrę temu, i ktoś tam jeszcze.

Anomalia w tytule i w treści, a w rzeczywistości dowód na to, że gdy wyjmie się głowę z tradycyjnej szkoły francuskiego pisania, czyli inaczej z le d u p y – excusez-moi, powstanie dynamiczna, przystępna czytanka z rebusem, na kartach której spotkają się i Stephen Colbert, i Romain Gary – którego wspomnieć muszę, bo jego odgrzebanie z pawlacza historii przewidziałam...

„Anomalia” Hervé Le Telliera zaczyna się opowieścią o płatnym zabójcy. Zaskoczy czytelnika, kto okaże się jego główną ofiarą. A jednak wcale nie będzie to historia o morderstwie. Podzielone między Francję a Stany historie z pozoru niezwiązanych ze sobą bohaterów to odważne zagranie na uwadze czytelnika, udane, bo zawsze z dodatkiem szczegółu – ziarnko do ziarnka, a zaczyna rysować się obraz intrygi w gatunku science fiction. Mnie wciąga katastrofizm, bo główną osią okazuje się niefortunny lot samolotu, a ja wychowałam się na „Katastrofach w przestworzach”. Nie jest to jednak tylko powieść akcji, a raczej naukowo-fantastyczny portret świata i psychologiczny portret postaci uwikłanych w przypadkowość. To ambitny bestseller doświadczonego pisarza, członka OulLiPo, grupy, która w literaturę weszła z orężem matematyki. Nie brakuje więc pewnych figur, zabawy konwencją, ale i nawiązań do twórczości innych neorealistów. I dosłownego hołdu dla Itala Calvina z intertekstualnym puszczeniem oka do czytelników, kiedy powieść w powieści zostaje nazwana: „Jeśli zimową nocą dwustu czterdziestu trzech podróżnych”.

https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta
https://www.instagram.com/mowaprosta/

„Anomalia” Hervé Le Telliera zaczyna się opowieścią o płatnym zabójcy. Zaskoczy czytelnika, kto okaże się jego główną ofiarą. A jednak wcale nie będzie to historia o morderstwie. Podzielone między Francję a Stany historie z pozoru niezwiązanych ze sobą bohaterów to odważne zagranie na uwadze czytelnika, udane, bo zawsze z dodatkiem szczegółu – ziarnko do ziarnka, a zaczyna...

Nie potrafię w prosty sposób opisać, co ta książka zrobiła z moją głową. Ile razy dostawałam ciarek, a z moich ust wychodziło niespodziewane WOW, co tu się właśnie wydarzyło?!
Absurd powleczony zwyczajnością życia, która nie istnieje, bo każde jedno jest absolutnie wyjątkowe. Świat, gdzie prawda miesza się z fikcją lub raczej fikcja z prawdą. Tyle wątków, splotów zdarzeń, świata, w którym to, co wczoraj było żartem, jutro może okazać się przerażającą nowością, o której za dwa dni nikt już nie będzie mówił ze zbytnim entuzjazmem, bo to będzie rutyna.
Mistrzostwo. Hymn naszych czasów.
Czasami 'polecam' to zbyt małe słowo. Tak jest w tym przypadku.
Czapka z głowy dla Autora.

Nie potrafię w prosty sposób opisać, co ta książka zrobiła z moją głową. Ile razy dostawałam ciarek, a z moich ust wychodziło niespodziewane WOW, co tu się właśnie wydarzyło?!
Absurd powleczony zwyczajnością życia, która nie istnieje, bo każde jedno jest absolutnie wyjątkowe. Świat, gdzie prawda miesza się z fikcją lub raczej fikcja z prawdą. Tyle wątków, splotów zdarzeń,...

Pomysł ciekawy, jednak wykonanie sprawia, że trudno przebrnąć do końca książki.

Pomysł ciekawy, jednak wykonanie sprawia, że trudno przebrnąć do końca książki.

Bardzo ciekawa pozycja. Szybko wciąga. Czytasz, bo chcesz wiedzieć co dalej, a jak kończysz to siedzisz i myślisz co ty byś zrobił...

Bardzo ciekawa pozycja. Szybko wciąga. Czytasz, bo chcesz wiedzieć co dalej, a jak kończysz to siedzisz i myślisz co ty byś zrobił...

„Anomalia” chce jednocześnie przedstawić ciekawą historię, prowokować intelektualnie, bawić oraz pytać o sens rzeczy, a także pozostawać przystępna dla szerokiego grona odbiorców. Punktem wyjścia jest niemal klasyczny motyw z science fiction: ten sam samolot nagle ląduje dwukrotnie, w odstępie kilku miesięcy, z identycznymi pasażerami na pokładzie. Co więc się dzieje, kiedy ludzie się duplikują? I gdzie jest seryjny zabójca, który też wsiadł do samolotu?
Anomalia jest książką stworzoną w duchu eksperymentalnej grupy OuLiPo („Warsztat literatury potencjalnej”),gromadzącej autorów, których głównym zajęciem było tworzenie tekstów w oparciu o zasady kombinatoryki, algebry czy teorii gier.
Ich głównym celem było (i dalej jest) tworzenie literatury z ograniczeniami – takimi, które wymuszały kreatywność i nowe formy pisania. Hervé Le Tellier, autor Anomalii, jest przewodniczącym OuLiPo od 2019 roku! Te zasady musiały funkcjonować w tekście w sposób logiczny i konsekwentny. Brzmi szalenie i fascynująco, prawda? Próg wejścia do Anomalii nie jest jednak zbyt wysoki i nie wymaga od nas wiedzy teoretycznej. Jest to jednak utwór, który trafia w gusta szerokiego grona odbiorców, a na pewno szerszego niż w przypadku wielu innych laureatów Nagrody Goncourt, często stawiających na bardziej zawiłe i wymagające narracje.
Ta przystępność jednak ma swoją cenę. Postacie, choć zróżnicowane, rzadko wykraczają poza zarysowanie. Psychologia bohaterów jest uproszczona, a emocjonalny ciężar (istnienie dubla) funkcjonuje raczej jako problem niż emocjonalne doświadczenie. O to jednak chodzi. Bohaterowie są funkcjami w systemie, reprezentują różne reakcje na anomalię (wiara, panika, pragmatyzm, ironia),a nie pogłębione portrety psychologiczne.
Laureat Nagrody Goncourtów (przyznawanej najlepszemu w danym roku utworowi prozaicznemu) ciekawie rozpisuje ten pomysł na kilku płaszczyznach: reakcji mediów, rządów, wojska, przedstawicieli różnych religii, po rozważania naukowców, a także samych postaci i ich dubli.
„Anomalia” jest powieścią fragmentaryczną, czerpiącą z różnych konwencji – science fiction, thrillera, fantastyki naukowej czy nawet lekkiego romansu, jakby sam autor badał granice gatunku. To sprawia, że książka staje się „czytadłem totalnym” (jak to ujął sam autor) – to sprawia, że książka jest nadzwyczaj przystępna i nie odstrasza nadmiarem ekspozycji.
Jako „crowd pleaser” działa znakomicie: oferuje czytelnikowi klarowną, wciągającą intrygę i satysfakcję z rozpoznawania literackich hipertekstów, nawiązując zarówno do tradycji Pereca, jak i do współczesnej popkultury spod znaku Matrixa czy Black Mirror.
Dla mnie „Anomalia” była intrygująca ze względu na fakt, że bada granice gatunków i nienachalnie wciąga w grę z formą. Mniej satysfakcjonująca może być jednak dla czytelników szukających emocjonalnej głębi czy wiarygodnych portretów psychologicznych. Zapraszam na mojego Instagrama @rybamaglos (https://www.instagram.com/rybamaglos/),gdzie regularnie publikuję recenzje.

„Anomalia” chce jednocześnie przedstawić ciekawą historię, prowokować intelektualnie, bawić oraz pytać o sens rzeczy, a także pozostawać przystępna dla szerokiego grona odbiorców. Punktem wyjścia jest niemal klasyczny motyw z science fiction: ten sam samolot nagle ląduje dwukrotnie, w odstępie kilku miesięcy, z identycznymi pasażerami na pokładzie. Co więc się dzieje, kiedy...