Komodo

Jakich emocji oczekujecie od książek, które czytacie? Czy chcecie, aby was bawiły, pokrzepiały, a może straszyły albo poruszały? Czy wolicie czytać o „ciemnych” czy „jasnych” stronach życia? Powieść „Komodo” Davida Vanna epatuje rozgoryczeniem. Rozgoryczeniem, które momentami jest nam, czytelnikom, bardzo bliskie, bo wynika ze zmęczenia codziennością. Natomiast bohaterka książki pozwala, aby to rozgoryczenie rosło, doprowadzi do tego, ze jest ona niczym tykająca bomba.


Akcja książki dzieje się w malowniczej Indonezji. Tracy wraz z matką odwiedza brata, który po rozwodzie żyje niczym wolny ptak. Nie przywiązuje wagi do miejsc, ludzi. W przeciwieństwie do siostry, która tkwi w nieudanym małżeństwie, a całą energię spożywa na troskę o rodzinę. Tracy liczy na małe wakacje od obowiązków, ale czy potrafi je „zostawić w domu”? Mamy wrażenie, że piękne okoliczności przyrody jeszcze wzmagają jej rozgoryczenie. Dochodzą do tego rodzinne niesnaski, żal do brata o porzucenie lubianej przez nią żony, a także „nieprzepracowane” traumy z przeszłości. Mamy wrażenie, że urlop nie uspokaja, a spycha główna bohaterkę do najciemniejszych zakątków jej psychiki.

David Vann zachwyca tym, jak czyta kobiecą psychikę. Kreuje bohaterkę zmęczoną codziennością i mającą poczucie, że nie ma prawa do tego zmęczenia. W końcu ma to, czego pragnęła – rodzinę. Dlaczego ta jej nie cieszy, a wręcz wywołuje „mordercze instynkty”? Czytelnik słucha, co Tracy ma do powiedzenia, obserwuje jej reakcje, śledzi myśli i pragnienia, a także poznaje pewne wydarzenia z jej przeszłości. Dzięki temu można przeanalizować, dlaczego ta bohaterka nie potrafi być szczęśliwa, dlaczego tkwi w układzie, który ją „niszczy”, dlaczego gotowa jest ponieść tak duże koszy, aby go za wszelką cenę utrzymać.

„Komodo” to także wspaniałe opisy nurkowania. I to właśnie one podzieliły czytelników. Piękne, ale czy Vann trochę nie przynudza? Z jednej strony mamy wspaniały kontrast pomiędzy bajeczną scenerią, a stanem psychicznym głównej bohaterki. Jak można być tak zgorzkniałym, oglądając tak niesamowite rzeczy? Z drugiej, te opisy nie są integralną częścią historii, a pewnym przerywnikiem. Można się nimi cieszyć, ale też można je pominąć. Dla mnie najważniejsza była Tracy z całą gamą emocji, jaka jej towarzyszy, a Indonezja zeszła na drugi plan.

„Komodo” to powieść dla czytelników, którzy lubią kontekst psychologiczny. Ten jest kompleksowo zarysowany. Vann bezwstydnie obnaża emocje głównej bohaterki. Pozwala nam je komentować i oceniać, ale przy tym zostawia nas z refleksją, ile z niej siedzi w nas.

Jakich emocji oczekujecie od książek, które czytacie? Czy chcecie, aby was bawiły, pokrzepiały, a może straszyły albo poruszały? Czy wolicie czytać o „ciemnych” czy „jasnych” stronach życia? Powieść „Komodo” Davida Vanna epatuje rozgoryczeniem. Rozgoryczeniem, które momentami jest nam, czytelnikom, bardzo bliskie, bo wynika ze zmęczenia codziennością. Natomiast bohaterka...

O ludziach doprowadzonych do ostateczności.
Tracy wraz z matką przyjeżdża na Komodo, by towarzyszyć starszemu bratu, który odbywa właśnie kurs instruktora nurkowania.
To jest bardzo niepozorna książka, która wielokrotnie potrafi człowieka zbić z pantałyku i uderzyć z kierunku, którego byśmy się nie spodziewali, a momentami jest wręcz szokująca. Opisuje przy tym bardzo ważny, aktualny problem, o którym nie mówi się głośno zbyt często. Mnóstwo tu bardzo trafnych zdań i celnych, choć bolesnych społecznych diagnoz.
Ciekawa sprawa jest tutaj z główną bohaterką. Ewidentnie nie jest to postać napisana tak, żeby ją łatwo polubić. Od początku jawi się ona jako osoba raczej nieprzyjemna czy też wręcz wredna - nie potrafi powiedzieć niczego, co można by uznać za choćby względnie życzliwe, wyładowuje na innych swoją frustrację związaną z nieudanym małżeństwem i nadmiarem macierzyńskich obowiązków. Można wręcz nabrać przekonania, że Tracy to osoba zwyczajnie toksyczna, niemalże psychopatka - kalkuluje na chłodno rzeczy obiektywnie złe, jest pozbawiona wyrzutów sumienia, zawsze potrafi znaleźć dla swoich zachowań usprawiedliwienie i wciąż się nad sobą użala, nawet gdy ewidentnie wina leży po jej stronie. Kiedy jednak poznajemy wszystkie okoliczności, Tracy zmienia się w postać, której nadal nie można popierać czy jej przyklasnąć, ale zrozumieć i współczuć już jak najbardziej.
Całość jest bardzo niejednoznaczna, trudna do osądzenia - nie jest to prosta opowieść o wściekłej, irracjonalnej kobiecie, jaką może się wydawać na początku.
Jedno trzeba przyznać - nie jest to książka obok której dałoby się przejść obojętnie. To chyba plus.

O ludziach doprowadzonych do ostateczności.
Tracy wraz z matką przyjeżdża na Komodo, by towarzyszyć starszemu bratu, który odbywa właśnie kurs instruktora nurkowania.
To jest bardzo niepozorna książka, która wielokrotnie potrafi człowieka zbić z pantałyku i uderzyć z kierunku, którego byśmy się nie spodziewali, a momentami jest wręcz szokująca. Opisuje przy tym bardzo...

Po "Legendzie o samobójstwie" i "Brudzie" ta powieść wydaje mi się nieco gorsza. To ten moment, kiedy cofasz się razem z autorem w jego karierze i zamiast obserwować rozwój, widzisz regres. Trochę za dużo w "Komodo" fascynacji nurkowaniem i opisów wszystkiego co temu towarzyszy. Mi było to zupełnie niepotrzebne, bo nie chciałem czytać książki o divingu, a o relacjach międzyludzkich. Tutaj David Van jak zawsze daje radę. Warto to przeczytać, bo stworzone przez niego postacie są wyjątkowo barwne, jedna z nich wyjątkowo irytująca. I chyba właśnie o to chodzi kiedy pisze się książki - zbudować taką postać, która potrafi Cię naprawdę wkur*** :)

Po "Legendzie o samobójstwie" i "Brudzie" ta powieść wydaje mi się nieco gorsza. To ten moment, kiedy cofasz się razem z autorem w jego karierze i zamiast obserwować rozwój, widzisz regres. Trochę za dużo w "Komodo" fascynacji nurkowaniem i opisów wszystkiego co temu towarzyszy. Mi było to zupełnie niepotrzebne, bo nie chciałem czytać książki o divingu, a o relacjach...

O tym, jak jedno traumatyczne wydarzenie z dzieciństwa potrafi zburzyć cały porządek dorosłego życia. Akcja dzieje się w cudownych okolicznościach przyrody, w parku narodowym Komodo. Roy jest instruktorem nurkowania i zaprasza matkę i siostrę Tracy na tydzień na egzotyczną wyspę. Pozorny raj, piękna przyroda, ocean i nurkowanie, ale pod wodą buzują emocje, które w końcu wybuchają z ogromną siłą. Rodzeństwo miało się do siebie zbliżyć, ale z każdym dniem i każdym kolejnym zanurzeniem napięcie narasta, aż do tragicznego finału. Bardzo emocjonalna książka, miałam wrażenie, że autor postawił sobie za cel "wstrząśnięcie czytelnikiem". Książka pokazuje jak ogromny wpływ na dorosłe już dzieci miał rozwód rodziców. Roy powiela błąd ojca i rozwodzi się ze swoją idealną żoną, natomiast córka, Tracy, bardzo nieszczęśliwa, uwięziona w małżeństwie jak w klatce, fantazjująca o zabiciu męża, nie dopuszcza do siebie nawet myśli o rozstaniu, zrobi wszystko, żeby nie popełnić błędu ojca. Pomiędzy rodzeństwem matka, która do końca nie wie, za którą ze stron się opowiedzieć i poza ciągłym upominaniem (Tracy!) nie wie jak ma swoim dzieciom pomóc. Kulminacyjne wydarzenie na oceanie dzieli książkę na 2 części, przed i po, teraz już nic nie będzie takie samo. O ile pierwsza część bardzo mnie wciągnęła, to drugiej części nie mogłam już ogarnąć umysłem. Po zdarzeniu na oceanie Tracy bardzo się zmienia i budzi uśpione w sobie demony. To co początkowo wydawało mi się nawet zabawne, w drugiej części staje się nie do zaakceptowania. Siedziałam i kiwałam głową z niedowierzania. Już dawno (od czasów Marianne z "Normalnych ludzi" Sally Rooney) nie spotkałam tak irytującej bohaterki, kobiety, której zachowania aż tak nie potrafiłabym zrozumieć. Nie wiem co zaczyna się dziać z główną bohaterką, nie mogę jej zrozumieć, choć potrafię sympatyzować z jej problemami. Nie wyobrażam sobie kobiety, która w takim momencie nie zauważyłaby, że czas na terapię. Nawet zakończenie nie zrekompensowało mi drugiej części książki. Rozumiem przekaz "Komodo", ale nie znam matki, która miałyby choć jedną myśl taką, jakie Tracy miała cały czas. Nie potrafiłam współczuć głównej bohaterce, zdziwiło mnie to, że jej matka, terapeutka (sic!) w żadnym momencie nie potrafiła powiedzieć córce, że ta wymaga terapii. Być może to niemy krzyk autora: "niech ktoś jej pomoże"! Na pewno będzie to książka, którą zapamiętam, ze względu na fantastyczne opisy przyrody i nurkowania, fascynujące, piękne i niebezpieczne zarazem, za niesamowite napięcie pomiędzy bohaterami (z każdym kolejnym zanurzeniem napięcie rośnie) i wkurzającą postać głównej bohaterki, niedorosłą do roli matki, żony i siostry.

O tym, jak jedno traumatyczne wydarzenie z dzieciństwa potrafi zburzyć cały porządek dorosłego życia. Akcja dzieje się w cudownych okolicznościach przyrody, w parku narodowym Komodo. Roy jest instruktorem nurkowania i zaprasza matkę i siostrę Tracy na tydzień na egzotyczną wyspę. Pozorny raj, piękna przyroda, ocean i nurkowanie, ale pod wodą buzują emocje, które w końcu...

Bajeczne opisy nurkowania.

Bajeczne opisy nurkowania.

To moje druga lektura Vanna - "Halibut na księżycu" przypadł mi do gustu, ale trochę brakowało mi w nim emocji. Cóż, "Komodo" zdecydowanie nadrobiło tamten brak, przejechało mi po emocjach i zostanie w pamięci na długo. To świetnie napisana (i przetłumaczona) powieść z bardzo wyrazistymi postaciami i trafnie oddanymi uczuciami.
Ale od początku :). Narratorka, Tracy, to Amerykanka po czterdziestce, która wyrusza z matką w odwiedziny do brata na Komodo. Na tej indonezyjskiej wyspie mężczyzna robi kurs instruktora nurkowania, a kobiety korzystają z okazji, by ponurkować i spędzić trochę czasu razem. Szybko okazuje się, że relacje między nimi są toksyczne, a sama Tracy nie potrafi pogodzić się z rozwodem brata oraz z tym, co zostawiła w Ameryce: skupionego tylko na sobie męża oraz małych synów. Nieudane małżeństwo i ciężar macierzyństwa sprawiły, że kobieta stała się zgorzkniała i pełna złych emocji. Te emocje przenikają każdy rozdział "Komodo", wciągają i fascynują, a w pewien sposób i przerażają. Kiedy narratorka zaczyna podliczać godziny, kiedy jej dzieci są dla niej męczącym ciężarem, a kiedy dają jej szczęście... no, aż nie dało się nie pomyśleć: "dobrze, że nie mam dzieci" ;). Oczywiście, zdaję sobie sprawę z literackich skrajności, ale też jestem przekonana, że każda matka nie jeden raz przechodziła przez opisane przez Vanna sytuacje...
Jakby dla równowagi mamy też relacje Tracy z nurkowania - tak żywe i piękne, że aż odżyło we mnie marzenie, by kiedyś zanurzyć się wśród rafy koralowej. "Komodo" to takie zestawienie problemów rodzinnych i uroków świata podwodnego - wszystko niesamowicie intensywne i wciągające. Z całkiem ciekawym zakończeniem, pozostawiającym czytelniczce wybór bycia optymistką lub pesymistką co do dalszych losów bohaterki. Naprawdę warto sięgnąć po tę lekturę :).

To moje druga lektura Vanna - "Halibut na księżycu" przypadł mi do gustu, ale trochę brakowało mi w nim emocji. Cóż, "Komodo" zdecydowanie nadrobiło tamten brak, przejechało mi po emocjach i zostanie w pamięci na długo. To świetnie napisana (i przetłumaczona) powieść z bardzo wyrazistymi postaciami i trafnie oddanymi uczuciami.
Ale od początku :). Narratorka, Tracy, to...

Nie oceniam, bo pierwsze kilkadziesiąt stron tak mnie znudziło, że postanowiłam porzucić dalszą lekturę i poświęcić mój cenny czas na coś bardziej wartościowego.

Nie oceniam, bo pierwsze kilkadziesiąt stron tak mnie znudziło, że postanowiłam porzucić dalszą lekturę i poświęcić mój cenny czas na coś bardziej wartościowego.

Trochę dziwna ta ksiazka. Kobieta sfrustrowana swoim życiem a równocześnie uważa ze ma prawo oceniać życiowe wybory swojego brata. Reaguje niezbyt racjonalnie i skutecznie zraża do siebie wszystkich. Trudno polubic główną bohaterkę.
Ciekawe opisy nurkowania i zachwytow nad podwodnym swiatem.

Trochę dziwna ta ksiazka. Kobieta sfrustrowana swoim życiem a równocześnie uważa ze ma prawo oceniać życiowe wybory swojego brata. Reaguje niezbyt racjonalnie i skutecznie zraża do siebie wszystkich. Trudno polubic główną bohaterkę.
Ciekawe opisy nurkowania i zachwytow nad podwodnym swiatem.

Sceny z nurkowaniem trochę męczące, ale ogólnie okej.

Sceny z nurkowaniem trochę męczące, ale ogólnie okej.

Książka ani mnie nie wzruszyła, ani nie poirytowała, a raczej pozostawiła obojętną wobec poruszanych w niej tematów. Powieść oceniam jako przeciętną.

Książka ani mnie nie wzruszyła, ani nie poirytowała, a raczej pozostawiła obojętną wobec poruszanych w niej tematów. Powieść oceniam jako przeciętną.