Córka rzeźbiarza

Nie była to klasyczna biografia i samą książkę zaliczyłabym raczej do literatury pięknej. Są to opowiadania – wspomnienia z życia Tove, ale to bardziej powroty do lat dziecięcych. Niesamowita wyobraźnia, pisana obrazami oderwanymi od rzeczywistości.
„Im jest się mniejszym, tym Boże Narodzenie jest większe’’.
Napisane pięknie i niektóre fragmenty nawet ciekawe, ale nie wciągnęła mnie autorka w swój dziecięcy świat i cieszę się, że była to krótka przygoda.

Nie była to klasyczna biografia i samą książkę zaliczyłabym raczej do literatury pięknej. Są to opowiadania – wspomnienia z życia Tove, ale to bardziej powroty do lat dziecięcych. Niesamowita wyobraźnia, pisana obrazami oderwanymi od rzeczywistości.
„Im jest się mniejszym, tym Boże Narodzenie jest większe’’.
Napisane pięknie i niektóre fragmenty nawet ciekawe, ale nie...

Od zawsze byłam wielką fanką Muminków, oglądałam je kiedy byłam jeszcze malutka i od jakiegoś czasu kolekcjonuje książki z serii Muminków. W końcu wzięłam się za inne książki Tove Jansson, to właśnie była pierwszą z nich. Muszę przyznać, że ta książka nada ma w sobie Vibe Muminków ale w taki totalnie inny sposób. To w jaki sposób Tove opowiada o różnych sytuacjach ze swojego dzieciństwa jest naprawdę piękne i wprowadza mnie w nostalgię. (Nawet jeśli nasze dzieciństwa nie są do siebie tak bardzo podobne) Wiele z rozdziałów sprawiło, że się zaśmiałam w niektórych było mi nawet dosyć smutno i to właśnie uwielbiam w jej twórczości. Różnorodność. Polecam każdemu fanowi Tove.

Od zawsze byłam wielką fanką Muminków, oglądałam je kiedy byłam jeszcze malutka i od jakiegoś czasu kolekcjonuje książki z serii Muminków. W końcu wzięłam się za inne książki Tove Jansson, to właśnie była pierwszą z nich. Muszę przyznać, że ta książka nada ma w sobie Vibe Muminków ale w taki totalnie inny sposób. To w jaki sposób Tove opowiada o różnych sytuacjach ze...

To wszystko przez muminki.
Bo to ich wina, że przeczytałam tę "Córkę rzeźbiarza"!
Bo gdybym wiedziała wcześniej i więcej, to...i tak bym przeczytała, żeby sprawdzić i mieć swoje zdanie.
Bo dla muminków warto się poświęcić, bo one są takie, że nie sposób im odmówić i to, co się z nimi kojarzy, chce się poznać i sprawdzić w czym rzecz.

Idźmy po kolei. Mamy opowiadania czy też krótkie opowiastki, których główną postacią i narratorką jest mała dziewczynka, w domyśle autorka. Ma kilka lat i przynależny wiekowi ogląd świata. Jest małą dziewczynką w świecie dużych ludzi. Prócz niej jest w tym świecie tatuś i mamusia, jacyś kuzyni, ciotki, wujkowie, babcia z dziadziusiem I wiele innych postaci, których nie sposób spamiętać. Dla małej Tove wszystko jest nowe i ciekawe, wciągające. Lubi pytać, pytać i poznawać. Jest grzeczna, posłuszna i po dziecięcemu zabawnie naiwna. Ma też swój świat, w którym jej fantazja lubi skrzypieć podłogą, duć wiatrem, straszyć cieniem na ścianie czy ruchem firany. Ma wybujałą wyobraźnię, jak to dzieci w jej wieku.

Język opowiadań jest znany każdemu, kto zna muminki. Różnica polega na tym, że nie ma żadnych trolli, bo są ludzie, którzy jednak przypominają nam postaci z książeczek o muminkach.

A tak na serio, czy mi się podobało?
Patrzę krytycznym okiem laika i myślę sobie, że pewnie nie jest łatwo pisać w taki sposób. Tak, czyli po dziecięcemu dla dorosłych. Z drugiej strony autorka pewnie "przywykla" do tego stylu, wiecnie zmęczyła się zbytnio pisząc kolejną taką książkę.
Pozostawuajac dywagacje i dzielenia włosa na czworo podsumuję całość tak:
- na swoj sposób ciekawe i wciągające
- dla niepoprawnych wielbicieli pisarstwa Tove Jansson
- spędziłam miły czas z tą książką, ale gdybym miała przeczytać jakąś jej kontynuację i kolejną część to wiałabym gdzie pieprz rośnie i tak że aż by się kurzyło.

To wszystko przez muminki.
Bo to ich wina, że przeczytałam tę "Córkę rzeźbiarza"!
Bo gdybym wiedziała wcześniej i więcej, to...i tak bym przeczytała, żeby sprawdzić i mieć swoje zdanie.
Bo dla muminków warto się poświęcić, bo one są takie, że nie sposób im odmówić i to, co się z nimi kojarzy, chce się poznać i sprawdzić w czym rzecz.

Idźmy po kolei. Mamy opowiadania czy...

Świat widziany oczami dziecka, które ma niezwykłą wyobraźnię, bystre oko i kreatywnie przetwarza wszystko to, co widzi. Tove Jansson z jednej strony próbuje literacko powrócić do dziecięcych doświadczeń, ale z drugiej strony zabiera nas w metafizyczny , fantastyczny świat , nie ograniczony realnością i dorosłością. Każde opowiadanie ma swoją własną przestrzeń i czas , wychodzący poza zwyczajowe ramy, swój własny język przezywania i własne emocje. Bycie dzieckiem- narratorką to dla mnie bardziej metafora specyficznego bycia w świecie niż tylko dziecięca wyobraźnia. Dlatego jest to zbiór krótkich perełek dla tych, którzy widzą głębiej, poza zasłona oczywistości.

Świat widziany oczami dziecka, które ma niezwykłą wyobraźnię, bystre oko i kreatywnie przetwarza wszystko to, co widzi. Tove Jansson z jednej strony próbuje literacko powrócić do dziecięcych doświadczeń, ale z drugiej strony zabiera nas w metafizyczny , fantastyczny świat , nie ograniczony realnością i dorosłością. Każde opowiadanie ma swoją własną przestrzeń i czas ,...

Nie urzekła mnie, jak pozostałe pozycje autorki. Ma piękne momenty, którymi można się delektować, ale ma też dziwne, takie, które do mnie nie przemawiają.
Niektóre fragmenty pokrywają się z bohaterami i wydarzeniami z "Tatuś Muminka i morze", i te podobają mi się ogromnie, bo nawiązują do wspomnień o ojcu i wydarzeń, które faktycznie miały miejsce. Inne podkolorowane, ale również urocze. Styl autorki jak zawsze bardzo smaczny.

Nie urzekła mnie, jak pozostałe pozycje autorki. Ma piękne momenty, którymi można się delektować, ale ma też dziwne, takie, które do mnie nie przemawiają.
Niektóre fragmenty pokrywają się z bohaterami i wydarzeniami z "Tatuś Muminka i morze", i te podobają mi się ogromnie, bo nawiązują do wspomnień o ojcu i wydarzeń, które faktycznie miały miejsce. Inne podkolorowane, ale...

Matka Muminków w zupełnie innej odsłonie. Polecam

Matka Muminków w zupełnie innej odsłonie. Polecam

Opowiadania pisane z perspektywy małej dziewczynki o nieposkromionej wyobraźni i charakterku. Autobiograficzne opowieści, w których zaciera się granica między tym, co naprawdę, a tym, co jest dziecięcą fantazją. Przeczytałam ją w jeden dzień, świat mnie pochłonął, przeniósł do własnego dzieciństwa i zaczarował. Czuć tu muminkowy klimat, zalążki Buki i Włóczykija, Doliny Muminków, ale jest to też ciekawa opowieść ciekawskiej dziewczynki, która zmaga się z samotnością, zazdrością, emocjami, lękami, wielką wrażliwością i wyobraźnią, blaskami i cieniami życia w artystycznej rodzinie. Skandynawskie klimaty w bardzo dobrej formie i dawce. Wiele dziecięcych figli pozostawionych jest bez wyjaśniania - nie wiemy, czy upapranie maminej spódnicy wyszło na jaw i jakie były tego konsekwencje, a także czy ogóle miał miejsce, czy była to może tylko bujna psotna wyobraźnia.

Opowiadania pisane z perspektywy małej dziewczynki o nieposkromionej wyobraźni i charakterku. Autobiograficzne opowieści, w których zaciera się granica między tym, co naprawdę, a tym, co jest dziecięcą fantazją. Przeczytałam ją w jeden dzień, świat mnie pochłonął, przeniósł do własnego dzieciństwa i zaczarował. Czuć tu muminkowy klimat, zalążki Buki i Włóczykija, Doliny...

Przepełniona metaforyką, którą znamy z Doliny, ale możemy ją zobaczyć w otaczającym świecie, doświadczyć w prawdziwym życiu. Książka naprawdę przeniosła mnie do dzieciństwa.

Przepełniona metaforyką, którą znamy z Doliny, ale możemy ją zobaczyć w otaczającym świecie, doświadczyć w prawdziwym życiu. Książka naprawdę przeniosła mnie do dzieciństwa.

Muminki nikomu nie trzeba przedstawiać, wszak to jedna z najpopularniejszych rodzin bajkowych na świecie. O samej Mamie Muminków, czyli Tove Janssson wiadomo jednak niewiele zatem z ciekawości sięgnęłam po „Córkę rzeźbiarza” w nadziei, że i moja wiedza o twórczyni Bukki, Małej Mi i Włóczykija zostanie przybliżona. Lubię biografię i chętnie po nie sięgam, trudno jednak o „Córce rzeźbiarza” powiedzieć, że jest to klasyczna autobiografia, gdyż w rzeczywistości z ma ona więcej wspólnego ze zbiorem opowiadań jedynie z motywem autoopowieści. Książka składa się z kilkunastu opowiadań, które przenoszą Czytelnika w świat widziany oczami małej Tovy. Przenosząc nasz w czasy swojego dzieciństwa Autorka snuje opowieść o idyllicznym życiu w artystycznej rodzinie, w której nie brak jest ciepła, zrozumienia i miłości, która daje przestrzeń do rozwoju i uciechy ze spełniania dziecięcych marzeń. Chociaż doceniam tę książkę za pełną optymizmu i szczęśliwości wizję dzieciństwa, to jednak nie do końca przekonuje mnie pomysł kreowania własnej biografii przez pryzmat dziecięcych przeżyć. Rozumiem wolę i chęć oddania hołdu rodzicom, którzy ukształtowali przyszłą artystkę, jednak współodczuwanie tej małoletniej radości jakoś do mnie nie przemówiło. Niemniej jednak uczciwie muszę przyznać, że książce bliżej jest do literatury pięknej niż literatury faktu i choćby z tego względu ją doceniam. Zdecydowanie jednak wolę Tove Jansson jako klasyczną Mamę Muminków.

Muminki nikomu nie trzeba przedstawiać, wszak to jedna z najpopularniejszych rodzin bajkowych na świecie. O samej Mamie Muminków, czyli Tove Janssson wiadomo jednak niewiele zatem z ciekawości sięgnęłam po „Córkę rzeźbiarza” w nadziei, że i moja wiedza o twórczyni Bukki, Małej Mi i Włóczykija zostanie przybliżona. Lubię biografię i chętnie po nie sięgam, trudno jednak o...

Pięknie Tove Jansson snuje wspomnienia z młodości. Prawdziwa mistrzyni nieśpiesznego słowa... podziwiam i czytam, czytam, czytam.... wszystko, co jej...!

Pięknie Tove Jansson snuje wspomnienia z młodości. Prawdziwa mistrzyni nieśpiesznego słowa... podziwiam i czytam, czytam, czytam.... wszystko, co jej...!