Im szybciej idę, tym jestem mniejsza

Niewątpliwie najbardziej w tej książce przyciąga tytuł. W trakcie czytania można go sparafrazować na „Na starość czas leci szybciej”. Uświadamia to sobie bohaterka, Mathea, staruszka, która bała się żyć a teraz boi się umrzeć. Powód jest ten sam: strach, ale nie przed śmiercią tylko tym, że nikt się o niej nie dowie. Jak przez całe życie; nikt jej nie zauważał, ignorował, odrzucał. Czy znasz uczucie, że jesteś niewidzialny? Czasem to pożądany stan, dla resetu; ale tak non-stop no color?
Trudno wyrokować, czy problem tkwił w jakiejś chorobie, fobii, charakterze…
Do czego miało służyć wyjawienie, że Mathea wraz z mężem myśleli, że przyczyną tego, że nie mają dzieci jest piętrowe łóżko? Albo gdy Mathea dowiedziała się od sąsiadki(!) o komórkach nasiennych, które zapładniają w najmniej spodziewanym momencie, zaczęła kąpać się we wszystkich majtkach jakie posiadała, założonych jedne na drugie? Możemy po tym pomyśleć że byli z mężem „nie halo”. Dlaczego więc zostali pozostawieni bez opieki?
Mathea podejmuje nieudolne, próby zwrócenia na siebie uwagi, które na początku wywoływały pobłażliwy śmiech, ale skończyło się na żałości, gdyż autorka przegięła na absurd.
Nie spodobało mi się wnętrze tej krótkiej powieści.
Czy to miało otrzeźwić naród norweski i spowodować aby zwrócił uwagę na problem samotności w starości (nawet mi się zrymowało, jak często mówiła Mathea)? Widocznie tak, skoro zebrała nagrody.

Niewątpliwie najbardziej w tej książce przyciąga tytuł. W trakcie czytania można go sparafrazować na „Na starość czas leci szybciej”. Uświadamia to sobie bohaterka, Mathea, staruszka, która bała się żyć a teraz boi się umrzeć. Powód jest ten sam: strach, ale nie przed śmiercią tylko tym, że nikt się o niej nie dowie. Jak przez całe życie; nikt jej nie zauważał, ignorował,...

Najpierw zaintrygował mnie tytuł..w końcu odkryłam co może znaczyć.
Najbardziej lubię takie historie, które przedstawiają percepcję świata, życia, śmierci, relacji, a okraszone są humorem, czasem niedorzecznym, czasem śmiechem przez łzy, czasem wyjątkowo trafnym interpretowaniem rzeczywistości.
Bohaterki nie da się nie lubić. Podejmuje, w starszym wieku,próby życia i bycia, bo wie, że niedługo może przejść na drugą stronę. Pragnie nadać sens swojemu istnieniu, być zauważoną, znaczyć coś dla kogoś, zrozumieć.Mierzy się ze swoimi fobiami, lękami, słabościami, wspomnieniami. Chce nadgonić czas, zdążyć żyć, zanim umrze.
Urzekła mnie ta historia, ta narracja, słodko - gorzka. Humor absolutnie taki jak lubię.
Książka do śmiechu, do płaczu i do zadania sobie pytania, jakie życie byśmy chcieli przeżyć i co chcielibyśmy po sobie zostawić.

Najpierw zaintrygował mnie tytuł..w końcu odkryłam co może znaczyć.
Najbardziej lubię takie historie, które przedstawiają percepcję świata, życia, śmierci, relacji, a okraszone są humorem, czasem niedorzecznym, czasem śmiechem przez łzy, czasem wyjątkowo trafnym interpretowaniem rzeczywistości.
Bohaterki nie da się nie lubić. Podejmuje, w starszym wieku,próby życia i bycia,...

"... tak samo boję się żyć i tak samo boję się umierać".

"Im szybciej idę, tym jestem mniejsza" to sprawozdanie z paru dni życia samotnej starej kobiety. Towarzyszymy głównej bohaterce Mathei w oczekiwaniu na śmierć. Jesteśmy świadkami jej starań by zaradzić jakoś lękowi przed śmiercią, prób zostawienia czegoś po sobie, nadania życiu sensu na ostatni moment.

Choć książka jest ogólnie smutna, czytając ją chwilami uśmiechałam się pod nosem. Nie tylko dlatego, że niektóre z opisywanych historii ocierają się o absurd. Również dlatego, że sposób rozumowania Mathei nie jest mi do końca obcy. Gdyby rozdmuchać do ekstremum wszystkie krótkie momenty zawahania w nowych sytuacjach społecznych, albo te chwile, gdy mam ochotę nie robić w życiu nic poza siedzeniem w domu i cieszeniem się obecnością mojego męża i psa, prawdopodobnie byłabym bardziej podobne do Mathei niż wypada się przyznać.

Jednak sposób myślenia i działania Mathei jest czasem aż tak niedorzeczny, że aż śmieszny. Dzięki fragmentom jej wspomnień stopniowo wyłania się coraz pełniejszy obraz jej życia, co pozwala nieco lepiej ją zrozumieć. Ale czy do końca?

Mam wrażenie, że nie, i jest to jeden z uroków tej książki. Pochłonęłam ją w jeden wieczór, czytało mi się ją bardzo dobrze, między innymi dzięki wyraźnym motywom, które przewijają się przez nią jak refren. Jestem pod wrażeniem tego, jak przy użyciu dość oszczędnych środków autorka zarysowała obraz psychiczny osoby, która w wyniku lęku zamyka się w swoim pozornie bezpiecznym świecie.

Po przeczytaniu zostałam ze smutkiem, z dużą serdecznością dla bohaterki, ale i dla swoich drobnych lęków - tych przed śmiercią i tych przed życiem.

"... tak samo boję się żyć i tak samo boję się umierać".

"Im szybciej idę, tym jestem mniejsza" to sprawozdanie z paru dni życia samotnej starej kobiety. Towarzyszymy głównej bohaterce Mathei w oczekiwaniu na śmierć. Jesteśmy świadkami jej starań by zaradzić jakoś lękowi przed śmiercią, prób zostawienia czegoś po sobie, nadania życiu sensu na ostatni moment.

Choć książka...

Nie zachwyciła mnie - może nie do końca ją zrozumiałam - sama nie wiem.
Lekko i szybko się ją czyta.

Nie zachwyciła mnie - może nie do końca ją zrozumiałam - sama nie wiem.
Lekko i szybko się ją czyta.

Zabawna, ciepła, błyskotliwa, a przy tym króciutka, więc szybko się czyta. Polecam!

Zabawna, ciepła, błyskotliwa, a przy tym króciutka, więc szybko się czyta. Polecam!

Króciutka książeczka niby o starości, ale dla mnie- bardziej o inności ludzi z zaburzeniami. Główna bohaterka bowiem praktycznie nie ma interakcji z innymi niż mąż ludźmi. Czytają czułam sie trochę niekomfortowo. Co jeśli ja sie stanie taka starsza panią w pustym mieszkaniu, która wstydzi sie poprosić w sklepie o pomoc?

Króciutka książeczka niby o starości, ale dla mnie- bardziej o inności ludzi z zaburzeniami. Główna bohaterka bowiem praktycznie nie ma interakcji z innymi niż mąż ludźmi. Czytają czułam sie trochę niekomfortowo. Co jeśli ja sie stanie taka starsza panią w pustym mieszkaniu, która wstydzi sie poprosić w sklepie o pomoc?

Kurcze, coś czuje ze ta książka zostanie ze mną na dłużej. W trakcie jej czytania zastanawiałam się nad swoim życiem, nad śmiercią. Bardzo ciekawa

Kurcze, coś czuje ze ta książka zostanie ze mną na dłużej. W trakcie jej czytania zastanawiałam się nad swoim życiem, nad śmiercią. Bardzo ciekawa

Wg mnie jedyną zaletą tej książki jest to, że jest krótka. Nie ma w niej absolutnie nic ciekawego, wieje nudą. Strata czasu. Zachwyt krytyków i nagrody jakoś mnie nie przekonały. Jest wiele innych powieści o starości i śmierci, które są o niebo lepsze.

Wg mnie jedyną zaletą tej książki jest to, że jest krótka. Nie ma w niej absolutnie nic ciekawego, wieje nudą. Strata czasu. Zachwyt krytyków i nagrody jakoś mnie nie przekonały. Jest wiele innych powieści o starości i śmierci, które są o niebo lepsze.

Im dłużej czytałam tym mniej mi się podobało. Pojęcia nie mam po co powstała ta książka. Morał mizerniutki, na poziomie przedszkola. Nic z niej nie wyniosłam na żadnej płaszczyźnie. Dodatkowy minus za redakcję, tu brakowało spacji, tam paru linijek tekstu dla zachowania ciągłości fabuły. Korektor też przysnął i notorycznie przepuszczał zdania zaczynające się z małej litery. Tylko okładka się broni.
Po raz kolejny dziękuję opatrzności za legimi. Zakup tej książki to byłyby wyrzucone pieniądze.

Im dłużej czytałam tym mniej mi się podobało. Pojęcia nie mam po co powstała ta książka. Morał mizerniutki, na poziomie przedszkola. Nic z niej nie wyniosłam na żadnej płaszczyźnie. Dodatkowy minus za redakcję, tu brakowało spacji, tam paru linijek tekstu dla zachowania ciągłości fabuły. Korektor też przysnął i notorycznie przepuszczał zdania zaczynające się z małej litery....

Mathea to starsza pani mająca poczucie że jest niewidzialna. Pragnie zrobić coś by wreszcie zostać dostrzeżona. Chce by inni zauważyli jej istnienie, ale tak by jej nie zauważyli. Absurd? Ależ tak. W treści sporo jest absurdów i nie jest to zarzut z mojej strony, bo czyż nie myślimy czy nawet postępujemy czasem absurdalnie? Czy nasze ludzkie oczekiwania nie są niekiedy wykluczające się? Takie powiedzenie: mieć ciastko i zjeść ciastko – nie wzięło się znikąd.
Poczucie wyobcowania powoduje że Mathea wycofuje się z kontaktu z innymi ludźmi, co powoduje jeszcze większe wyobcowanie, i koło się nakręca. Gdy samotność zaczyna doskwierać zbyt mocno podejmuje szereg działań, a w zasadzie stara się podejmować, robi krok w przód a potem dwa w tył.
Książka jest jednocześnie dowcipna i smutna.
Zakończenie trafne, adekwatne do treści, ale za wiele to nie wyjaśniło, oczekiwałam jakiegoś rozwiązania zagadki, a tu rozczarowanie – nic takiego nie nastąpiło, ale to nie szkodzi, bo zakończenie pasuje do całości.

Mathea to starsza pani mająca poczucie że jest niewidzialna. Pragnie zrobić coś by wreszcie zostać dostrzeżona. Chce by inni zauważyli jej istnienie, ale tak by jej nie zauważyli. Absurd? Ależ tak. W treści sporo jest absurdów i nie jest to zarzut z mojej strony, bo czyż nie myślimy czy nawet postępujemy czasem absurdalnie? Czy nasze ludzkie oczekiwania nie są niekiedy...